Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Το λεωφορείο απο Κέρκυρα... και το σκυλάκι...


To λεωφορείο από Κέρκυρα είχε ξεκινήσει εδώ και κάποιες ώρες... Μιλάω για ώρες  γιατί η απόσταση από Κέρκυρα ως Αθήνα είναι κάπου δέκα ώρες και μισή.  Τόσο καλά! 

Κέρκυρα - θέα από το πλοίο
(δική μου φώτο)

Τέλος πάντων.  Στο Κτελ της Κέρκυρας τον είχα προσέξει.  Έναν παράξενο κύριο, που έκανε κάτι κινήσεις περίεργες με το χέρι του.  Κρατούσε ένα πλαστικό κουτί, με χαρτόνι σκεπασμένο.  Το χαρτόνι είχε τρύπες από πάνω και υποπτεύτηκα ότι το χρησιμοποιούσε για να μεταφέρει  κάποιο ζωντανό.  Γατί ή σκυλί ίσως.  Καθόμασταν στις αντικρυνές θέσεις και είχε το κουτί στα πόδια του.

Καθώς περνούσε η ώρα, πρόσεξα ότι αυτός ο κύριος δεν μιλούσε.  Ήταν κωφάλαλος.  Μαζύ με τον κύριο δίπλα του συνενοούνταν με νοήματα.  Μετά, πρόσεξα ότι το κουτί περιείχε ένα σκυλάκι.  Το είχε βγάλει κάποια στιγμή ο παράξενος κύριος να πάρει αέρα, και φαινότανε λίγο το κεφάλι του.  "Λαμπραντόρ" είπε μία κυρία στην μπροστινή θέση κι εγώ δεν είχα αντίρρηση. Από σκυλιά... δεν έχω ιδέα... 

 Η θέα έξω από το παράθυρο, καθώς κατευθυνόμασταν προς το Ρίο, ήταν πανέμορφη.  Είχα την ευκαιρία να πάρω ένα σωρό φωτογραφίες από αυτά που περνούσαν από μπροστά μου καθώς το λεωφορείο προχωρούσε με ταχύτητα.  Πόλεις, χωριά, δέντρα, ζώα, λίμνες, σύννεφα κι η θάλασσα, βεβαίως.  Κυρίως σύννεφα ήταν το θέμα μου.


 Κυνηγώντας τα σύννεφα... 
ή το σκυλάκι... (το σχήμα του σύννεφου!!!!)... Τυχαίο;... 
(δική μου φώτο...)...

Τα κυνήγησα και με μαγέψανε. Πέρασε, λοιπόν, ήσυχα η ώρα και τότε πρόσεξα κάτι ήχους.  Στην αρχή δεν έδωσα σημασία.  Ήμουν απορροφημένη, γι' αυτό.  Κάποια στιγμή, όμως, κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.  Οι ήχοι προέρχονταν από το κουτί.  Το σκυλάκι.... έκλαιγε!

Κοίταξα προς το κουτί για να δω καλύτερα.  Το σκυλάκι δεν φαινότανε, ήταν μέσα  κλεισμένο με το χάρτινο καπάκι με τις τρύπες.  Το καημένο, έκλαιγε.  Τότε συνειδητοποίησα ότι έκλαιγε αρκετή ώρα και στενοχωρέθηκα.  "Μα, καλά", σκέφτηκα, "δεν το ακούνε;".  Και τότε κατάλαβα.

Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου!!!  Μα τι να ακούσουνε!  Κι οι δύο συνταξιδιώτες μου ήταν κωφάλαλοι.  Τι να ακούσουνε;

Γύρισα, γεμάτη αγωνία, προς τον άνθρωπο με τις περίεργες κινήσεις και του έκανα νόημα που έλεγε: "Το σκυλί, κάτι τρέχει με το σκυλί!"  Αυτός κατάλαβε, ευτυχώς, με το πρώτο.  Άνοιξε το κουτί κι είδε το σκυλί.  Το καημένο!  Έβγαλε το κεφάλακι του και φαίνονταν τόσο λυπημένο, σαν να κλαίγανε τα ματάκια του.  Τι θέαμα!  Το λυπήθηκε η ψυχή μου.  Και το αφεντικό του το λυπήθηκε.  


 Το λυπημένο σκυλάκι...
(δική μου φώτο...)....

Άρχισε να το χαϊδεύει, να το χαϊδεύει... ώσπου αυτό ηρέμησε.  Ευτυχώς, ηρέμησα κι εγώ.  Βρήκε στοργή το ζωντανό και σταμάτησε το κλάμα...  Ευτυχώς.

Απευθύνθηκα πάλι προς τον παράξενο άνθρωπο και του έκανα νόημα: "Το σκυλί... έκλαιγε".  Και του έδειξα με το χέρι μου να πέφτει ένα δάκρυ από το μάγουλό μου.  Γυρίζει, τότε, αυτός και μου λέει: (χωρίς φωνή, βεβαίως, αλλά, διάβασα, καθαρότατα, τα χείλη του... )  "Δεν ακούω!" ...  Και συγκλονίστηκα... 

Και βέβαια, δεν άκουγε.  Τι περίμενα;  Κάτι το αντίθετο;;... 

Και τότε σκέφτηκα... "Αυτό είναι...το "ηθικό δίδαγμα" που λέμε, από αυτήν την ιστορία. "Οταν κάτι δεν πάει καλά με τον άνθρωπο... η φύση τυραννιέται... "

Κι αυτή ήταν μία ιστορία του λεωφορείου πήγαινε από Κέρκυρα προς Αθήνα... Μία ιστορία του δρόμου... 

 Γέφυρα Ρίου - Αντίρριου
(δική μου φώτο...)


 Lamprini Tolmi...







Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

10 αγαπημένα βιβλία


10 αγαπημένα βιβλία.. με αφορμή της φίλης L.L. και της άλλης φίλης...K.Δ. από το facebook... Μπορείτε να πείτε κι εσείς τα δικά σας... !!!

1ον. "Ένα όνομα για την αιωνιότητα" του VIRGIL CHEORGIU

Kατάλαβα τι σημαίνει να έχεις όνομα...


2ον. Θεομήτωρ του Νικολάου Καβάσιλα
Εκπληκτικό βιβλίο για την Παναγία μας... 


3ον. Αδελφοί Κιπ, του Ιουλίου Βερν
Αστυνομικό με λύση του δράματος στο τέλος!!! Έξοχο!!!


4ον.  το νούμερο 31328 του Ηλία Βενέζη

Το δράμα του λαού μας... ένα κομμάτι από το δράμα... 


5ον. 1984 του Τζωρτζ Όργουελ

Πόσο τρόμαξα όταν το διάβασα;... Πάρα πολύ... 


6ον. Το αμάρτημα της Μητρός μου του Βιζυηνού
Μέσα από τις εξετάσεις είχα την ευκαιρία να το διαβάσω...  Φοβερό... 


7ον. 100 χρόνια μοναξιάς του Μάρκες
Ο Μάρκες... ένα βιβλίο για άλλους τόπους... Ένα ξεχωριστό βιβλίο...


8ον. Η καλύβα του μπαρμπα - Θωμά, της Στόου

Συνειδητοποιείς τι ζωή έκανε ο μπαρμπα-Θωμάς σε σχέση με την ζωή που ζεις... Εκπληκτικό!!! 



9ον. Η κυρά της θάλασσας, θεατρικό του Ίψεν

Η Ελευθερία της επιλογής... σε όλο της το μεγαλείο... Η συζυγική ζωή της Ελίντας.... που ενδιαφέρει όλους... 


10ον. Η ΒΙΒΛΟΣ... το βιβλίο των βιβλίων... 

Τι να πεις εδώ;... Χωρίς αυτό... δεν μπορείς να ζήσεις... 



Υπάρχουν πολλά ακόμα που με σημάδεψαν, με διασκέδασαν κ.ο.κ....  απλώς τώρα γράφω μόνον δέκα...
Εδώ ... είδατε, λοιπόν,... αυτήν και τον Κόσμο της!!..


Lamprini Tolmi... 



Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Η Κως... και η μοναξιά μου... αφιερωμένο στην νέα φίλη, irini s! Καλώς την!


Στην Κω έμεινα 2 χρόνια.  Ήταν τα χρόνια που "ανδρώθηκα" όπως τα περιγράφω .  Ήταν τα χρόνια της μοναξιάς μου.

Κως... 

Στην αρχή είχα τον πατέρα.  Είχε κατέβει μαζύ μου  ο πατέρας μου κι έζησα τους 2 μήνες της προσαρμογής μου  με άνεση.
Όμως...

Θυμάμαι το βράδυ που μπήκε στο πλοίο και γύρισε πίσω. Αισθήματα πρωτόγνωρα με κατέκλυσαν...
Εννοιωθα όλο το νησί πίσω μου να με πλακώνει!! "Πού με αφήνεις??"  φώναζα μέσα μου. "Πού πας??"  Αλλά δεν απαντούσε και το πλοίο ξεμάκραινε... Όλο και ξεμάκραινε...  Εγώ, όμως, έπρεπε να ζήσω.  Και θα ζούσα για 2 ολόκληρα χρόνια στο πανέμορφο νησί... μόνη.  Κατάμονη.

Κως...

Είχα την ελπίδα ότι θα επικοινωνούσα με τις φίλες μου τηλεφωνικώς... ονειρευόμουν στα σίγουρα. Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου...

Εκείνη την εποχή είχα πολλές φίλες, όπως και τώρα. Είχα και 2 κολλητές.  Την Πετρούλα και την Έφη.
 Κι οι δυο ήταν κολλητές μου.. άλλα τότε "ξεκολλήσαμε"... Τότε κατάλαβα ΠΟΣΟ ΜΟΝΗ ΗΜΟΥΝ... κι επέζησα αυτής της μοναξιάς κι ανδρώθηκα...

 Μόνη... Κατάμονη...

Είχαν σίγουρα τις δικαιολογίες τους. Εγώ δεν τις θυμάμαι.. Ίσως ήταν για την  μια η κατάσταση της  η οικογενειακή.  Μόλις είχε παντρευτεί.  Σίγουρα θα ήταν μια περίοδος προσαρμογής και γι αυτήν.  Η άλλη  το ίδιο...ήταν κι αυτή δικαιολογημένη, σίγουρα.

Η Έφη μου έγραφε γράμματα.  Γράμματα όμορφα, ενθαρρυντικά.  Αυτός ήταν ο τρόπος της δικής της επικοινωνίας.  Ήταν, όμως, γράμματα που δεν μου αρκούσαν..  Είπαμε...εγώ κι ο κόσμος μου...


Έτσι κατάλαβα ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ φίλες.  Γιατί μην νομίζετε...κι οι υπόλοιπες φίλες μου, ούτε που με θυμήθηκαν . Μόνον όταν ανέβαινα στην Αθήνα, μόνον τότε με θυμόντουσαν "καλέ, τι κάνεις εσύ?"     "Μια χαρά... μεγαλώνω. "... και δεν καταλαβαίνανε...

 Φιλία... 


Εγώ όμως κατάλαβα τι σημαίνει μοναξιά.  Τι σημαίνει να βλέπεις τους τέσσερις τοίχους στο "σπίτι" σου από το μεσημέρι ως την άλλη μέρα το πρωί και τίποτε άλλο

 Έπρεπε να  ζήσω όμως κι έζησα.  Έμαθα να κάνω τις ώρες να περνούν αργά. Να μακραίνω τον χρόνο.  Να ζω αργά τις στιγμές της μέρας και της νύχτας... Να ζω μόνη. . Κι αυτό με βοήθησε πολύ.  Γιατί έχω μείνει μόνη...
 
Κατάμονη...


Lamprini Tolmi... 

 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...