Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Η Ευγενία... και ... στάπα;.... χωρίς το δε...


xμ... μάλιστα.... λοιπόν...

Η Ευγενία  ήταν υπηρέτρια.... τώρα... οικιακή βοηθός.  Μου αρέσει να την ονομάζω έτσι (οικιακή βοηθό), γιατί της προσδίδω κάτι παραπάνω στην εργασία της... κάτι πιο λαμπρό από τον τίτλο της υπηρέτριας.   ....

Tον παλιό εκείνον τον καιρό...

Δώδεκα ετών ήτανε, όταν ήλθε στην Αθήνα.  Το ευχάριστο ήταν, ότι δούλεψε σε καλό σπίτι και την προσέξανε.  Παντρεύτηκε  μικρή, έκανε παιδιά (δύο) και... από εκεί και πέρα δεν δούλεψε ως υπηρέτρια. 


Noικοκυρά...


Όμως, οι καιροί δεν ήταν ευνοϊκοί για τον σύζυγό της και αναγκάστηκε να γίνει οικιακή βοηθός, όπως το λέω εγώ.  Αυτό έγινε, ευτυχώς όταν τα παιδιά της ήταν μεγάλα.  Το μικρότερο ήταν στην Α' Γυμνασίου κι έτσι η μανούλα της... δεν της έλειψε.... 

Τώρα, μετά από τόσα, τόσα χρόνια τα πράγματα έχουν αλλάξει... Υπάρχει η κρίση, η Ευγενία ακόμα εργάζεται, αλλά, όχι όπως παλαιά.... Λιγότερο.  Αλλά, εργάζεται, γιατί έχει όνειρα... ακόμα... Όνειρα για τα παιδιά της....

Όνειρα...


Λαμπρινή, 8/12/2014 2:33  <3


Υ.Γ. = Υστερόγραφο:  Σχόλιο είναι αυτή η ανάρτηση στην φίλη...
Ιστορίες εδώ... αληθινές...  Είπαμε... Αυτή.... και ο κόσμος της... !!!...


 Lamprini Tolmi...





Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Αυτή η μέρα... η περίεργη... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ, hamomilaki. Καλώς ώρισες!!!


Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μία μέρα
Ξεκίνησε με τις καλλίτερες προϋποθέσεις και...  εξελίχθηκε...

Η σκηνή στην τράπεζα.

 
τράπεζα

 Περίμενα στην ουρά για να πραγματοποιήσω κάτι συναλλαγές και μπήκε μέσα φίλη μου,  η Μαριάνθη.  Αφού χαιρετιστήκαμε και αφού είπαμε τα τυπικά... γυρίζει και μου το λέει, (στην ψύχρα, που λέμε): " Είμαι άρρωστη."  Εγώ τα έχασα, γιατί  δεν το ήξερα.  Το έμαθα εκείνη την στιγμή!  Μόνον που μαζύ με μένα το έμαθαν κι άλλοι... Όλοι εκείνοι που καθόντουσαν στην ουρά.

 
Στην ουρά...

 Ήθελα να της πω: "Θα σε πάρω τηλέφωνο να μου τα πεις...", αλλά δεν το είπα.  Το αποτέλεσμα: μέσα σε λίγα λεπτά μου τα είχε πει όλα: τις δυσκολίες με την εξέλιξη της αρρώστειας, τα πρόβληματα τα οικονομικά που αντιμετώπιζε, αλλά,  και τα οικογενειακά.  "Τι γίνεται", σκέφτηκα "στον κόσμο.  Εσύ κι ό κόσμος σου, κορίτσι μου, ούτε που παίρνεις είδηση τι γίνεται... "

Αφού τελείωσα με την συναλλαγή μου, πήγα να φύγω.  Όμως, δεν το έκανα.  Η Μαριάνθη, με χρειάζεται, σκέφτηκα.  Γύρισα πίσω, κι εκεί στην ουρά της τράπεζας, διαδραματίστηκε μια σκηνή ζωής,  κάτι πολύ όμορφο.


 Aγκαλιά...

Την πλησίασα, την αγκάλιασα, της ευχήθηκα καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα κι έφυγα... από κοντά της με μια γλύκα... Την γλυκα της ανθρώπινης επαφής...

Ο Θεός να την φυλάει.  Γιατί έχει και οικογένεια.  Ο Θεός να τους φυλάει τους ανθρώπους που έρχονται τόσο κοντά στον θάνατο... Δυστυχώς... τόσο κοντά... ,,,


 Lamprini Tolmi... 

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...