Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Οι φίλοι μας οι Αυστριακοί.

Καλέ τι χαρά ήταν αυτή.  Οι φίλοι μας οι Αυστριακοί.

Stadl- Paura

 Μία κουβέντα που πάντα έλεγα, για να περιγράψω τους φίλους, που αποκτήσαμε, όταν ήμασταν ένα καλοκαίρι, στο Παράλιον Άστρος.  Τι ωραία...

Παράλιον Άστρος

Τότε που ήμασταν μόνον 13 ετών, και παίζαμε στην παραλία.  Τότε, που ο αδελφός μου έκανε κοινωνικές συναναστροφές με τον Κρίστοφερ, το αγόρι των Αυστριακών.  Τι ωραία...

Λοιπόν, ο Στέφαν παντρεύτηκε... Τι χαρά!!! "Καλύτερα, και από συγγενείς", είπε η μητέρα, και συμφώνησα μαζύ της.

παντρεύτηκε... 
(η φώτο από γκουγκλ)

Καλύτερα.  Μάς έστειλαν ένα ευχαριστήριο με τις φώτο των νιόπαντρων παιδιών.

Η Εκκλησία στην Στάντλ - Πάουρα... 
έτσι, με το χιόνι... 
(φώτο από γκουγκλ... )

 Βεβαίως ο Στέφαν δεν είναι 13 ετών, πια.  Ούτε 4-5 που ήταν τότε που τον πρωτογνωρίσαμε.  Είναι παλληκάρι, ολόκληρος άντρας πια...

Νιόπαντρος...

νιόπαντρος

Είπαμε, εμείς κι ο κόσμος μας.... Εγώ κι ο κόσμος μου... 

Να μάς ζήσουν τα παιδιά... (Στέφαν και Πία) Και καλούς απογόνους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Lamprini T.


Υ.Γ. Στεφανούκο μου εσύ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Να ζήσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Eδώ η πόλη.... http://bestplacestotravel.info/famous/stadl-paura/06/default.html

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Eγώ.. κι η Γκρέτα...










Καραβάτζιο... με την μουσική απ' το ντοκυμανταίρ για την Γκρέτα Γκάρμπο...

Διπλή η τέχνη εδώ...

.............................................

Ξεκινώντας από εδώ, ακούγοντας και πάλι αυτήν την μουσική, θυμήθηκα πώς είδα εκείνο το ντοκυμανταίρ με την Γκρέτα Γκάρμπο....

Αν θυμάμαι καλά, όλα ξεκίνησαν με τις πρώτες σκηνές.  Ω, είπα κάπου την ξέρω αυτήν την κυρία που είναι στο βίντεο, και πράγματι.  Ήταν αυτή!!!

Είδα όλο το ντοκυμανταίρ και καταχάρηκα.  Ήταν τόση η χαρά όση όταν την ανακάλυψα στα 90... σε μία φώτο, κι έμαθα ότι ζούσε ακόμα... Εκπληκτικό!!!!...

Υπέροχη Γκάρμπο μου... η θεία Γκάρμπο... (βλέπε θείκή... )...

Εδώ κάποια βίντό της... γιατί είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

Bio-documental "Garbo 2005" (Subtítulada en español).

Greta Garbo's 1949 Screen Test: Pt 1 - W. Daniels


Greta Garbo, Anna Karenina


I'll Beg, I'll Borrow, I'll Steal! - Camille (1936)

Queen Christina (1933) - Abdication


Lamprini T.


Y.Γ.  Την αφήγηση την έκανε μία άλλη Σουηδέζα ηθοποιός, την οποία δυστυχώς, δεν ενθυμούμαι... τώρα...













Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2016

να τα γράψω εδώ, μήπως και μείνουν, νο 2


Eίπα να τα γράψω εδώ, μήπως και μείνουν:

H μουσικός 

"Η μουσικός, η Λαμπρινή, μάς μαθαίνει όλο το ντο-ρε-μι
Καλημερα σας παιδιά, ο ήλιος μάς γελά
Ακούραστα μάς δίδασκες κι έτσι μες τις νότες έζησα
Γέλαγες κι άλλαζε ο κόσμος μου με μιας"


Τραγουδήσανε για όλο το σχολείο,
αυτό αφορούσε την... Λαμπρίνή...

Lamprini Tzo


Tι να πεις;... Εγώ κι ο κόσμος μου...

Y.Γ. Φώτο από γκουγκλ... 




Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

20 χρόνια πίσω



20 χρόνια πίσω, πήγες σήμερα.
Πολλά τα συμπεράσματα:
Έζησες για να πας
Ζει για να σε πάει
Τίποτε δεν άλλαξε (Άσπρα μαλλιά, μόνον)
Έχεις ακούσει τόσα που, αυτά που είπε τα ήξερες, τα έχεις ζήσει, τα έκανες δικά σου...

Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε

Πόση, πόση συγκίνηση
Βόμβες από

αυτήν....


Ο μαέστρος...
μας... 

κι εγώ... κι ο κόσμος μου, που πέρασε... πια... 

Lamprini T. 


Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΗΛΙΟΝ, μαγεία!



ΠΗΓΗ!! https://vimeo.com/156671549?ref=fb-share&1

ΠΗΛΙΟΝ, μαγεία!

Ζαγορά, Πήλιον!! 

 Magic Pelion, Greece

Το Πήλιον.

Δεν είναι ότι το αγαπήσαμε, αγαπήσαμε και τους ανθρώπους του.  Κι αυτό το κάνει ακόμα πιο αγαπητό.  Το κάνει... ξεχωριστό!


Γιατί... είμαι εγώ... κι ο κόσμος μου...πάντα... εδώ!


Lamprini T.



Παρασκευή, 16 Σεπτεμβρίου 2016

Είχαμε Καρπαθιώτισσες στην πόλη μου...


Είχαμε Καρπαθιώτισσες στην πόλη μου... και έχουμε..
Κυκλοφορούν με τις παραδοσιακές τους στολές... εγώ πάντα τις θεωρούσα τσιγγάνες, δεν γνώριζα ότι είναι παραδοσιακή η στολή τους... τόσο γνώριζα από Κάρπαθο...
Τελευταίως λοιπόν, στο πανηγύρι.. είδα και πάλι κανα δυο κυρίες με τις παραδοσιακές τους φορεσιές και ένα μικρό Καρπαθάκι!!! .... όπως αυτό στην φώτο... αλλά φανταστείτε το... στα λευκά!!!
Σαν την νύφη στολισμένο... με την πανέμορφη μαντήλα... άστραφτε η μικρή!!!


Απίθανο... ήταν σαν να γύριζα πίσω στον χρόνο... σε μια άλλη εποχή!!!! Απίθανο!!!

Καρπαθάκι!!!... 

Lamprini t.




(Καταχαρούμενη που βρήκα την κοινοποίηση!! Αυτά είναι... (9 Σεπτεμβρίου 2012, από τό φέις... !!) 



Παρασκευή, 2 Σεπτεμβρίου 2016

Δεν περίμενα... να το δω...





ΠΗΓΗ!!! https://www.youtube.com/watch?v=dznlpYoIHIw

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ-ΒΟΥΛΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ στο ΕΣΤΙΝ ΟΥΝ

Στο 36 η αφήγηση... για το σκυλί...

Δεν περίμενα... να το δω... ... όχι... δεν περίμενα...

Lalio


Y.Γ.  Πριν πολλά χρόνια, όταν "κυνηγούσα" το θέατρο, είχα αγάπη στον Μυράτ.  Είχα δει καναδυο έργα και είδα κι αυτό.  Μού φαίνεται ότι ήταν ΥΒΡΙΣ ο τίτλος, εν τέλει ήταν άλλος.  Δεν έχει σημασία.  Θυμαμαι πράγματα απ' αυτό το θεατρικό, κι η σκηνή με το σκυλί, με είχε συγκλονισει.  Μετά από ... 30 και χρόνια... το ξανάδα... εδώ... στο ίντερνετ.... Εδώ, είναι και το παρελθόν μου.... εδώ...

Συγκλονισμένη!





Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

Η πιπεριά κι η περιέργειά μου


Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ρωτήσω.  Από εδώ θα τόχω, από εκεί... θα ρωτήσω.

να... ρωτήσω... 

Μικρή είχα πάει στον κυρ- Δημήτρη, δίπλα μας.  Εκεί είχε φυτεμένα κάτι φυτά με κόκκινο καρπό.  Ως φαγανό και λαίμαργο, ως περίεργο και... ερευνητικό παιδί, φαντάστηκα ότι θα ήτανε τίποτε λιχουδιές.  Πώς είναι οι φράουλες;  Πώς είναι τα κεράσια;

Τα κεράσια

 Αυτά τα κόκκινα σκέφτηκα, θάναι πεντανόστιμα! Και χωρίς να ρωτήσω κανέναν, χωρίς να σκεφτώ να μοιραστώ την πείρα των ανθρώπων, άπλωσα το χέρι μου, και πήρα ένα απ' αυτούς τους κόκκινους καρπούς!

Τι όμορφο που ήτανε εξωτερικά.  Πού να ξέρω ότι αυτό το κόκκινο, ήταν το χρώμα της απαγορεύσεως.  Πάω να φάω τον νόστιμο;; καρπό και... κάηκα!!!

Ωιμέ!!! Ήταν μία πιπεριά!!!

μία πιπεριά!!! 

Τι κάψιμο ήταν αυτό;  Υπέφερα απ' την ίδια την περιέργειά μου και κατακάηκα.  Εκείνην την ώρα δεν είχα και νερό κοντά μου και μέχρι να τα καταφέρω να σβήσω το κάψιμο, πέρασα πολύ άσχημα!

Μην σου τύχει.

Εγώ και ο καυτερός μου κόσμος... λοιπόν!!!

Lamprini T.



Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Tο ποδήλατο και η περιέργεια μου


Από μικρή ήμουνα περίεργο παιδί, όπως όλα τα παιδιά. Ήθελα να τα μαθαίνω όλα, και να ρωτάω για όλα.  Άλλο που αργότερα, μού το έκοψαν αυτό.  Άλλο.

ήμουνα περίεργο παιδί

Ήμουν δεν θάμουν... μικρούλα, ίσως πριν το σχολείο.  Ήμουν με τον γείτονά μας, τον Νίκο, ο οποίος κάτι έφτιαχνε στο ποδήλατό του.  Γι' αυτόν τον λόγο, είχε ανάποδα το ποδήλατο κι η ρόδα του, η πίσω, γύριζε με μεγάλη ταχύτητα.  Την κοιτάω, την ξανακοιτάω.  "Τι είναι αυτό;" σκέφτηκα.  Και πήγα να βάλω το δάκτυλό μου για να δω.

To ποδήλατο... 

Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου.  Δεν ήθελα να ρωτήσω, τι και πώς.  Ήθελα μόνη μου να δω. Οπότε...

Βάζω το δάχτυλό μου και το τραυματίζω άσχημα.  Τα υπόλοιπα δεν τα θυμάμαι.  Η μητέρα μου έλεγε ότι ούρλιαζα απ' τον πόνο (ίσως γι΄ αυτό δεν θυμάμαι τίποτε... ) και άλλες λεπτομέρειες που θα μάς κάνουν να ανατριχιάσουμε, οπότε... δεν τις γράφω.  Όταν συναντηθούμε, από κοντά, θα σάς τις πω.

 από κοντά, θα σάς τις πω.

Αποτέλεσμα αυτής της περιέργειας, δεν ήτανε να σκοτωθεί η γάτα, όπως λένε οι Άγγλοι, αλλά το δάχτυλό μου, νάναι διογκωμένο στην άκρη, και διαφορετικό απ' τα άλλα.

διαφορετικό απ' τα άλλα.

Είπαμε, εγώ κι ο μοναδικός μου κόσμος!

Lamprini T.




Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Επίσκεψη; Μπα... μάλλον φιλοξενία..


Εδώ Θεσσαλονίκη.  Τρεις μέρες κοντά της και γύρισα άλλος άνθρωπος.  Πήγα με την ελπίδα να γνωρίσω καλύτερα φεις φίλες, και φίλες, και γύρισα με μία χαρά, μεγάλη.

Οδός Αριστοτέλους

Την πρώτη μέρα, με το που έφθασα στον σταθμό του τραίνου, η φίλη Λ.Μ. και η αδελφή της Σ.Κ.Σ. με περιμένανε με ανοιχτές αγκάλες... για να με κεράσουν... Tι κεράσουν, δηλαδή!!! Για να μού κάνουν το τραπέζι στο κυλικείο του σταθμού, με ΜΟΥΣΑΚΑ και πίτα από τα χεράκια της Λ. και με αγάπη από την καρδιά της Σ.. Απίθανα ωραία!!!! Εβίβα!!!!

Στο τραίνο

Αμέσως μετά ( μην φανταστείτε ότι ήταν και λίγη η ώρα που καθήσαμε να φάμε), πήγα στο ξενοδοχείο, για λίγα λεπτά.  Ίσα που το είδα, ΑΜΑΛΙΑ λέγεται κι ήταν απίθανο!  Και πολύ κοντά στο κέντρο.  Ετοιμάστηκα για την μεγάλη συνάντηση, όχι όμως για μία συνάντηση μεγαλύτερης σημασίας, από όλες τις συναντήσεις που είχα στην θαυμάσια αυτή πόλη! ...

Φίλες από το φέις...

Πήγα, λοιπόν, στο ΗΛΕΚΤΡΑ ΠΑΛΑΣ, και στην είσοδο με περιμένανε τρεις φίλες.  Η Φ.Π. και η Ε. μαζύ με την κουμπάρα της.  Ανεβήκαμε στο ρουφ γκάρντεν (στον κήπο της ταράτσας, οροφής καλύτερα) του ξενοδοχείου και καθήσαμε έξω για έναν καφέ.  Σε λίγο από τρεις... γίναμε χίλιοι δεκατρείς που λέει κι η αχτίδα, (θα την "δείτε"σε λίγο).  Δέκα άτομα περίπου ήμασταν.  Μόνον με δύο από τα κορίτσια είχαμε ξαναβρεθεί.  Την Α. Τ. και την Δ. Τ..  Με τις υπόλοιπες, (Δ.Π., Φ.Π., Ε., Ι.Χ., Β.Μ., την κουμπάρα της Ε. και την Ε. ) βρισκόμασταν για πρώτη φορά κι ήταν σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.  Καθήσαμε και τα είπαμε ως τις 10 παρά, όταν έφυγαν κι οι τελευταίες, δηλαδή,  και πετούσα στα σύννεφα.  Ναι, εγώ κι ο κόσμος μου... ήμουνα πολύ χαρούμενη,γιατί, ήταν μεγάλη μου τιμή αυτή η συνάντηση.  Οι κυρίες φίλες μου, αφήσανε τις δουλειές τους για ένα καφεδάκι, με θέα τον Θερμαϊκό.  Δεν ήταν και εύκολο!

Ο Μέγας Αλέξανδρος

Κατόπιν, δεν ήθελα να πάω στο ξενοδοχείο.  Έκανα μία μεγάλη βόλτα από την πλατεία Αριστοτέλους ως το μέρος με τις ομπρέλλες στην παραλία και άρχισα να φωτογραφίζω.  Δυστυχώς, το κινητό από το ταξείδι (πεντέμισι ώρες, με το τραίνο, όπου φωτογράφιζα διαρκώς) δεν είχε άλλη δύναμη και πήρα λίγες φώτο.  "Την άλλη μέρα", σκέφτηκα, και γύρισα λίγο μετά τις 12 στο ξενοδοχείο.

Ο ύπνος ήταν ένα μικρο διάλειμμα στο όμορφο πρόγραμμά μου.  Στις  8 σηκώθηκα και με την αστεράτη μου Β.Π. βρεθήκαμε στο σπίτι της.  Με ταξείδεψε έξω από την Θεσσαλονίκη, στο όμορφο χωριό της, όπου τα κτήματα με τα σταφύλια δεσπόζουν.  Το σπίτι της υπέροχο, ακόμα πιο άψογα για μικρά της!!! Καλέ, τι παιδιά ήτανε αυτά!  Τρισχαριτωμένα!   Καθήσαμε, φάγαμε (ΜΟΥΣΑΚΑ κι άλλα άψογα φαγητά) και ήπιαμε στην υγειά μας!   Κατόπιν, κατά τις 4 και μισή, πήγαμε στον Εύοσμο.  Στην γειτονική πόλη της Θεσσαλονίκης, για να ξανασυναντήσω την Λ.Μ. μου!  Τι χαρά!  Ήπιαμε καφεδάκι στην πλατεία της πόλης, κοντά στην Εκκλησία και... έβλεπα τα αεροπλάνα να πετάνε πάνω απ' την καφετέρια.  Όνειρο!  Κατά τις 7 παρά ήμουνα στην πόλη.  Παίρνω τηλέφωνο την α. για να βρεθούμε στου Χαριλάου, μιας που δεν μπορούσε να κατέβει Θεσσαλονίκη κέντρο.

Οσία Ξένη

Βρεθήκαμε, τα είπαμε, χαρήκαμε, και αν και δεν ήμασταν πολύ γνωστές... καταχάρηκα!  Με έκανε και ανάρτηση μάλιστα!!!  (Την οποία έχω κρατήσει σε άλλο μπλογκ!)  Αυτά είναι τα ωραία.  Ένα θαυμάσιο γλυκό τριαντάφυλλο και λίγο ΜΟΥΣΑΚΑ για να πάρω για το σπίτι (το ξενοδοχείο το λέω σπίτι πολλές φορές, είπαμε, ΕΓΩ ΚΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ) ήταν ό,τι έπρεπε!

Έτσι, τρίτωσε ο ΜΟΥΣΑΚΑΣ, τον οποίο θα ξαναδούμε, παρακάτω...

Γύρισα στην πόλη νωρίς, κατά τις 9 και, με ταξί, γιατί τα λεωφορεία είχαν απεργία και πήρα έναν τελευταίο για να συναντηθούμε εκείνην την δεύτερη μέρα στην Θεσσαλονίκη...

Με ταξί... 

Τα υπόλοιπα... στην επόμενη ανάρτηση...

Lamprini T.





Η συνάντηση της δεύτερης μέρας

Η συνάντηση της δεύτερης μέρας, η τελευταία της Παρασκευής, έγινε στο άγαλμα του Βενιζέλου.  Υπήρχε ένα άγαλμα, βεβαίως,  στην παραλία της Θεσσαλονίκης, που νόμιζα ότι ήταν ο Βενιζέλος, αλλά, εν τέλει, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής!  Μάλιστα, τα είδαμε κι αυτά.

Η καμάρα

Αμέσως, γνωριστήκαμε ( με Β.Λ.) με το που έφθασα στο άγαλμα και πήγαμε σε μία ταβέρνα, πάρα πολύ καλή, κοντά στο ξενοδοχείο μου.  Εκεί τα είπαμε, τα ήπιαμε και δειπνήσαμε... όχι με ΜΟΥΣΑΚΑ... αλλά, με κάτι άλλο!   Κατά τις 12 ήμουνα στο ξενοδοχείο και νάνι....

Ο ύπνος ήτανε μονοκόμματος, η κούραση πολλή, κι η χαρά, επίσης, η οποία χαρά δεν άφηνε την κούραση να εκδηλωθεί!!!  Ξεκίνησα για την τελευταία συνάντηση, της τρίτης μέρας, πια στην όμορφη Θεσσαλονίκη.

Εκεί που δεν βρισκόμασταν στον Πειραιά, βρεθήκαμε στην Θεσσαλονίκη με την φίλη μου!!!!  Στο βυζαντινό μουσείο, ήτανε η συνάντηση, και πήγα με τα πόδια εκεί, μέσω παραλίας.  Ευτυχώς, γιατί φωτογράφισα αρκετά πράγματα!  Κατόπιν, η περιήγηση στο μουσείο ήταν εξαιρετική από την φίλη μου, που ήδη είχε δει κάποιες απ' τις αίθουσες, και οι φώτο ήταν... ασταμάτητες.  Κατόπιν, πήγαμε στην καφετέρια του μουσείου, όπου εκεί, μαζύ με τον σύζυγο της, χαρήκαμε τα σπουργιτάκια να έρχονται κοντά μας και να τρώνε... από τα ψίχουλάκια μας!  Τι ομορφούλικα!

Τρώνε απ' τα ψιχουλάκια μας

Έτσι, κατά τις 2 και ήμουνα στο ξενοδοχείο, και κατά τις 3 στο ΚΤΕΛ για να φύγω.  Σε όλα αυτά που περιέγραψα, άφησα πίσω τις απεργίες.  Δεν με ενδιέφεραν.  Χάρηκα τόσο, τα πέρασα τόσο καλά, που δεν έχουν σημασία.  Παρά μόνον, για το οικονομικό θέμα του πράγματος.  "Πολλά τα λεφτά, Άρη", αλλά και τι να κάνουμε;

Με το τραίνο

Ελπίζω να ξαναπάω στην φιλόξενη πόλη της Θεσσαλονίκης.  Δεν έχει σημασία αν δω τον Λευκό Πύργο από μένα, αν περιηγηθώ στο Αρχαιολογικό της Μουσείο ή στο Βυζαντινό.  Σημασία έχει να δω ανθρώπους.  Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου! 

Lamprini T.

Υ.Γ. Ευχαριστώ!

Υ.Γ. 2 Στην επιστροφή το φαγητό στο σπίτι που με περίμενε ήταν... ΜΟΥΣΑΚΑΣ... ως την Κυριακή, έτρωγα ΜΟΥΣΑΚΑ!!! Τυχαίο;  Δεν νομίζω!!



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...