56. Η μαθηματικός... μας... Αφιερωμένο στην νέα φίλη, την καλή μου Αστοριανή... Καλώς την

Η μαθηματικός... μας ερχόταν στο σχολείο με την βέσπα της...

τότε....

βέσπα

Ήταν τόσο παράξενο για εκείνην την εποχή!  Την θαύμαζα.  Επίσης, όταν την είδα να φοράει παντελόνι, μού έκανε εντύπωση... Δεν φορούσανε τότε (φαίνεται ) παντελόνια οι κυρίες ... μας... 

Tης μίλησα μετά από χρόνια.  Καταχάρηκα... Σαν να μην είχε αλλάξει τίποτε.  Ναι, εγώ κι ο κόσμος μου... τότε... 

Lamprini T.

53. να τα γράψω εδώ, μήπως και μείνουν, νο 2

Eίπα να τα γράψω εδώ, μήπως και μείνουν:

H μουσικός 

"Η μουσικός, η Λαμπρινή, μάς μαθαίνει όλο το ντο-ρε-μι
Καλημέρα σας παιδιά, ο ήλιος μάς γελά
Ακούραστα μάς δίδασκες κι έτσι μες τις νότες έζησα
Γέλαγες κι άλλαζε ο κόσμος μου με μιας"


Τραγουδήσανε για όλο το σχολείο,
αυτό αφορούσε την... Λαμπρινή...

Lamprini Tzo


Tι να πεις;... Εγώ κι ο κόσμος μου...

Y.Γ. Φώτο από γκουγκλ... 

14. Τυχαίο; Αφιερωμένο στην νέα φίλη, και παλαιά γνωστή! Katia Markouizou! ΚΑΛΩΣ ΗΛΘΕΣ!!!!!!!!

Πολλά συμβαίνουν κι αναρωτιέσαι γιατί...

Γιατί;

Τις προάλλες ήθελα να κατεβάσω κάτι αρχεία από ένα σάιτ, και δεν μπορούσα.  Το ίντερνετ μου έπιανε κανονικά, το σάιτ δεν αποκρινόταν.  Ήθελα να επιμείνω, γιατί είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου, αλλά δεν είχα ώρα, οπότε το άφησα.

Πήγα στην δουλειά μου.  Είχα μαζύ μου περίπου 40 ευρώ.

40... μετρημένα! 

 Στον δρόμο θυμήθηκα να αγοράσω κάτι, μιας που το είχα στο νου μου κάτι... χρόνια!  Και το αγόρασα.

Πυροσβεστήρας

Τα χρήματα που μού έμειναν ήταν ελάχιστα.  "Έχε γούστο", σκέφτηκα, "μην και δεν μού φτάσουν", γιατί ήθελα να τυπώσω αυτά που κατέβασα από τα αρχεία

Και πράγματι.  Μετά φόβου Θεού έδωσα τα αρχεία, τυπώθηκαν, κι μού έμειναν κάτι πενταροδεκάρες.  Και μετά σου λέει τυχαίο... Αμμ δε!

Αν είχα κατεβάσει ΟΛΑ τα αρχεία που ήθελα, δεν θα μού έφταναν τα χρήματα.  Ω, τι μπορεί να πάθει κανείς.

Όλα για καλό, λοιπόν, ακόμη και τα ... εμπόδια!

Εμπόδια! 

Lamprini T.


Υ.Γ. Ίσως, γι' αυτό να μην έκανα κι εκείνο το ταξείδι που ήθελα.  Ίσως να πάθαινα κάτι... που θα ήταν μοιραίο.  Τυχαίο;... Δεν νομίζω!!

ΤΥΧΑΙΟ;

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ.... 

(φώτο από γκουγκλ)

Όλα, καλά, και Δόξα τω Θεώ!

35. Ερωτόκριτος... και ... στον κόσμο μου... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ Queer Shadow, καλώς ώρισες!!

Ψαραντώνης και ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ...

Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ 

Ερωτόκριος και Αρετούσα
Έργο του Θεόφιλου

Και μου άρεσε.  Ήμουνα στο σχολείο, και από την εργασία του πατέρα μου, θα έπαιρνα, ένα βραβείο, για την επιμέλειά μου στα μαθήματα.  (Ένα από τα πολλά!  Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε... χαχα... ).

 Απονέμεται στην... 

Λαμπρινή Τ.

Θα πρέπει να τον άκουσα όλον.  Όλο το έργο.  Είχαμε πάει στην Αθήνα, σε ένα κλειστό γυμναστήριο, αν θυμάμαι  καλά, όπου υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά μαζεμένα.  Δεν θυμάμαι, αν τον ακούσαμε πριν από την βράβευση ή μετά. Κατά πάσα πιθανότητα, πριν, όπως συμβαίνει συνήθως.  Αλλά, τον ακούσαμε.

Κανονικά, θα έλεγε κανείς, ότι, είναι πολύ μονότονη, η μουσική.  Κι όμως, μου άρεσε.  Και καταλάβαινα και τα λόγια.  Ήταν μια κυρία με μακρύ μαλλί, που το ερμήνευε και δίπλα της πρέπει να επαιζε και κάποιος ένα παραδοσιακό όργανο.  

 ...με μακρύ μαλλί.... 

Δεν θυμάμαι πολλά, ίσως ήταν δύο οι οργανοπαίκτες.  

Νικόλας Στεφανόπουλος (βιολί),  Νικόλας Θεολογίτης(λαούτο)

Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν συγκλονιστικό.
Και με σημάδεψε.   

Η τέχνη μού... μίλησε... 

 Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου.  Και σε αυτό το μπλογκ... τον μαθαίνετε.


Lamprini Tolmi

26. Αυτή η μέρα... η περίεργη... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ, hamomilaki. Καλώς ώρισες!!!

Πόσο δύσκολη μπορεί να είναι μία μέρα
Ξεκίνησε με τις καλλίτερες προϋποθέσεις και...  εξελίχθηκε...

Η σκηνή στην τράπεζα.

 

τράπεζα

 Περίμενα στην ουρά για να πραγματοποιήσω κάτι συναλλαγές και μπήκε μέσα φίλη μου,  η Μαριάνθη.  Αφού χαιρετιστήκαμε και αφού είπαμε τα τυπικά... γυρίζει και μου το λέει, (στην ψύχρα, που λέμε): " Είμαι άρρωστη."  Εγώ τα έχασα, γιατί  δεν το ήξερα.  Το έμαθα εκείνη την στιγμή!  Μόνον που μαζύ με μένα το έμαθαν κι άλλοι... Όλοι εκείνοι που καθόντουσαν στην ουρά.

 

Στην ουρά...

 Ήθελα να της πω: "Θα σε πάρω τηλέφωνο να μου τα πεις...", αλλά δεν το είπα.  Το αποτέλεσμα: μέσα σε λίγα λεπτά μου τα είχε πει όλα: τις δυσκολίες με την εξέλιξη της αρρώστειας, τα πρόβληματα τα οικονομικά που αντιμετώπιζε, αλλά,  και τα οικογενειακά.  "Τι γίνεται", σκέφτηκα "στον κόσμο.  Εσύ κι ό κόσμος σου, κορίτσι μου, ούτε που παίρνεις είδηση τι γίνεται... "

Αφού τελείωσα με την συναλλαγή μου, πήγα να φύγω.  Όμως, δεν το έκανα.  Η Μαριάνθη, με χρειάζεται, σκέφτηκα.  Γύρισα πίσω, κι εκεί στην ουρά της τράπεζας, διαδραματίστηκε μια σκηνή ζωής,  κάτι πολύ όμορφο.

 Aγκαλιά...

Την πλησίασα, την αγκάλιασα, της ευχήθηκα καλές γιορτές, καλά Χριστούγεννα κι έφυγα... από κοντά της με μια γλύκα... Την γλυκα της ανθρώπινης επαφής...

Ο Θεός να την φυλάει.  Γιατί έχει και οικογένεια.  Ο Θεός να τους φυλάει τους ανθρώπους που έρχονται τόσο κοντά στον θάνατο... Δυστυχώς... τόσο κοντά... ,,,


 Lamprini Tolmi... 

20. Η Κως... και η μοναξιά μου... αφιερωμένο στην νέα φίλη, irini s! Καλώς την!

Στην Κω έμεινα 2 χρόνια.  Ήταν τα χρόνια που "ανδρώθηκα" όπως τα περιγράφω .  Ήταν τα χρόνια της μοναξιάς μου.

Κως... 

Στην αρχή είχα τον πατέρα.  Είχε κατέβει μαζύ μου  ο πατέρας μου κι έζησα τους 2 μήνες της προσαρμογής μου  με άνεση.
Όμως...

Θυμάμαι το βράδυ που μπήκε στο πλοίο και γύρισε πίσω. Αισθήματα πρωτόγνωρα με κατέκλυσαν...
Εννοιωθα όλο το νησί πίσω μου να με πλακώνει!! "Πού με αφήνεις??"  φώναζα μέσα μου. "Πού πας??"  Αλλά δεν απαντούσε και το πλοίο ξεμάκραινε... Όλο και ξεμάκραινε...  Εγώ, όμως, έπρεπε να ζήσω.  Και θα ζούσα για 2 ολόκληρα χρόνια στο πανέμορφο νησί... μόνη.  Κατάμονη.

Κως...

Είχα την ελπίδα ότι θα επικοινωνούσα με τις φίλες μου τηλεφωνικώς... ονειρευόμουν στα σίγουρα. Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου...

Εκείνη την εποχή είχα πολλές φίλες, όπως και τώρα. Είχα και 2 κολλητές.  Την Πετρούλα και την Έφη.
 Κι οι δυο ήταν κολλητές μου.. άλλα τότε "ξεκολλήσαμε"... Τότε κατάλαβα ΠΟΣΟ ΜΟΝΗ ΗΜΟΥΝ... κι επέζησα αυτής της μοναξιάς κι ανδρώθηκα...

 Μόνη... Κατάμονη...

Είχαν σίγουρα τις δικαιολογίες τους. Εγώ δεν τις θυμάμαι.. Ίσως ήταν για την  μια η κατάσταση της  η οικογενειακή.  Μόλις είχε παντρευτεί.  Σίγουρα θα ήταν μια περίοδος προσαρμογής και γι αυτήν.  Η άλλη  το ίδιο...ήταν κι αυτή δικαιολογημένη, σίγουρα.

Η Έφη μου έγραφε γράμματα.  Γράμματα όμορφα, ενθαρρυντικά.  Αυτός ήταν ο τρόπος της δικής της επικοινωνίας.  Ήταν, όμως, γράμματα που δεν μου αρκούσαν..  Είπαμε...εγώ κι ο κόσμος μου...


Έτσι κατάλαβα ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ φίλες.  Γιατί μην νομίζετε...κι οι υπόλοιπες φίλες μου, ούτε που με θυμήθηκαν . Μόνον όταν ανέβαινα στην Αθήνα, μόνον τότε με θυμόντουσαν "καλέ, τι κάνεις εσύ?"     "Μια χαρά... μεγαλώνω. "... και δεν καταλαβαίνανε...

 Φιλία... 

Εγώ όμως κατάλαβα τι σημαίνει μοναξιά.  Τι σημαίνει να βλέπεις τους τέσσερις τοίχους στο "σπίτι" σου από το μεσημέρι ως την άλλη μέρα το πρωί και τίποτε άλλο

 Έπρεπε να  ζήσω όμως κι έζησα.  Έμαθα να κάνω τις ώρες να περνούν αργά. Να μακραίνω τον χρόνο.  Να ζω αργά τις στιγμές της μέρας και της νύχτας... Να ζω μόνη. . Κι αυτό με βοήθησε πολύ.  Γιατί έχω μείνει μόνη...
 
Κατάμονη...


Lamprini Tolmi... 

18. Η Ευγενία.. και ο κόκκορας... αφιερωμένο στις νέες φίλες: Αντιγόνη και Νίκη Γιαννουλίδου! Καλώς ωρίσατε στο μπλογκ μου!!!

Η γειτονειά μας έχει κατά καιρούς διαφόρους κοκκόρους.  Τους ακούς να λαλούν από πάνω, από αριστερά, από δεξιά.  Είναι ενδιαφέρον γιατί με αυτά τα πτηνά να λαλούν νομίζεις ότι ζεις σε κανένα χωριό. 

Ο κόκκορας

Της Ευγενίας της αρέσουν να τα ακούει.  Αλλά, όχι  να την ξυπνάνε.  Όποτε συμβαίνει το δεύτερο παραπονιέται: "Πάλι με ξύπνησε ο κόκκορας". "Κατά τις 4 ελάλησε και με ξύπνησε!" κτλ κτλ...

 

Ο κόκκορας ελάλησε! 

Αυτές τις μέρες ένας νέος κόκκορας έχει έλθει στην γειτονειά.  Στην πάνω γειτονειά.  Και τον ακούμε να λαλεί.  Και η Ευγενία παραπονιέται και πάλι.  Και πάλι.  Τις προάλλες όμως, είχε καιρό να λαλήσει... όχι η Ευγενία, ο κόκκορας.  Η Ευγενία ανησύχησε.  Εγώ, στον κόσμο μου.  "Τι ανησυχεί;" σκέφτηκα.  "Αφού δεν θέλει να την ξυπνάει;" ... 

Όμως, η Ευγενία είχε άλλη άποψη.  Φοβήθηκε μήπως έπαθε τίποτε το πτηνό.  Και τι έγινε, τελικά;... 

Πολύ απλά, την άλλη μέρα τον ξανάκουσε κι ησύχασε.  Ησύχασα κι εγώ!!!! 

 

Ο κόκκορας... ξαναλάλησε!

Ε, μην πάθουμε και τίποτε για έναν κόκκορα!!! ... 


Lamprini Tolmi...

14. H Ρένα... Η Ρένα μου... αφιερωμένο στην νέα μπλογκοφίλη: rena. Καλώς την!!

Η Ρένα μου... Η Ρένα μου.... Την είδα τις προάλλες. Μετά από είκοσι; Εικοσιπέντε;... (Ποιος ξέρει; Ποιος θυμάται;) χρόνια!!!... Και τι χαρά!!!!  Η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά! 

 Η Ρένα... η Ρένα μου... !!! Η καλή μου φίλη!!  Η φίλη της γειτονιάς μου!!  Η φίλη μου. Η αγάπη μου!!...

Ερχόμουν με το αυτοκίνητο από δουλειά.  Έφθασα στην γειτονιά μου και κοιτούσα πού να το παρκάρω.  Τότε την είδα!!!   Έβγαινε από το πατρικό της σπίτι, φορώντας ένα μπουφάν και κρατώντας ένα κράνος.   Είχε τα μαλλιά της ξανθά, σγουρά και πλούσια, και μακρυά.  

 H Ρένα μου...

Δεν την γνώρισα.  Πού να την γνωρίσω μετά από τόσα χρόνια!  Σκέφτηκα, όμως: "Έχε γούστο!"  Πλησίασε στην μηχανή της που την είχε παρκάρει απέναντι από το σπίτι μου.   Έπρεπε να δράσω γρήγορα, πριν μου φύγει.

 

Είχε παρκάρει την μηχανή...

Ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου και την ρωτάω με επιφύλαξη: "Είσαι η Ρένα;" "Ναι," μου λέει. "Είμαι η Λαμπρινή!!!" της λέω.

Για πότε βγήκα έξω, για πότε την αγκάλιασα, για πότε την φίλησα!!!  "Τι κάνεις;" την ρώτησα γεμάτη ενθουσιασμό.  "Δεν σε γνώρισα"  "Πού να με γνωρίσεις," μου είπε.  "Μεγάλωσα"  "Κι εγώ μεγάλωσα" της είπα.  "Τα παιδιά καλά;" την ρώτησα.  "Όλα καλά", μου είπε.  "Εσύ;  Οι δικοί σου;  Ο Νίκος;"...

Και της απάντησα...   

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει... Τι συγκίνηση, τι αναμνήσεις ξεπήδησαν από μέσα μου!  Μέσα σε δευτερόλεπτα όλη η κοινή ζωή μας, ως φίλες που ήμασταν στα παιδικά μας χρόνια, ήτανε εκεί...  Αλλά... εγώ στον κόσμο μου!!!  Κι η ζωή είναι σκληρή... και δεν είχαμε τον χρόνο που θα θέλαμε...  Δεν πρόλαβα να χαρώ τις στιγμές μας... 

Ένα αυτοκίνητο ήρθε πίσω από το δικό μου και μας έκοψε την κουβέντα.  (Αλήθεια, θα μπορούσαμε να μιλούσαμε ώρες!!... ) Του κλείναμε τον δρόμο.  Έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητό μου για να φύγει.... Οι στιγμές μας τελειώνανε... Έπρεπε να δράσω γρήγορα...

Της έπιασα, απαλά, με τα δυο μου χέρια το πρόσωπο, και της είπα με όλη μου την χαρά, μετά από τόσο καιρό που είχα να την δω,  και με όλη μου την αγάπη! "ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!" ... 

Οι στιγμές μας... τελειώσανε!

Δεν προλάβαινα να πω τίποτε άλλο...  Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα.  Πήγα να το παρκάρω.

 

Πήγα να το παρκάρω...

Η Ρένα, πήγε στην μηχανή της κι έφυγε κι αυτή, και χαθήκαμε, για άλλη μια φορά!

Μετά από τόσα χρόνια λίγα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά να κάνουν να φουντώσουν οι αναμνήσεις.... 

Η Ρένα, η φίλη μου...

Μετά από πόσο καιρό !!!  Άραγε θα την ξαναδώ;...  Ποιος ξέρει;...


Lamprini Tolmi... 

 Y.Γ. Οι φώτο είναι από το Ίντερνετ...

12. Αφιερωμένο στην φίλη που είναι εδώ, την Κατερίνα δε.στα.πα, καλώς την!!! Τίτλος: το φέις, facebook!

Ξεκινάω ανάποδα αυτήν την ιστορία... Πρώτα έχω τον τίτλο, και μετά γράφω.  Θα είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον....

 Αγαπώ τους φεϊσφίλους μου!!!

Μου άρεσε πολύ!  Από την αρχή που το είδα, μου φαίνεται ότι κατάλαβα ότι αυτό θα έκανε για μένα.
Το φεις μπουκ, το φατσοβιβλίο όπως το έλεγαν οι πρώτοι φίλοι μου, πράγμα που εμένα δεν μου άρεσε.  Άκου φατσο... Απαράδεκτο.  Έκτοτε, το λέω φέις.  Έκτοτε... είμαι αρκετά χρόνια στο φέις.  Έκτοτε, έχω περάσει πολλά, έχουν περάσει πολλά και θα περάσουν πολλά, αν είμαστε καλά!

Η μαγεία του φέις.  Κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει κανένας αν δεν το ζήσει, δεν το νοιώσει, δεν το αγαπήσει.  Μπορείς να αγαπήσεις κάτι τόσο... κρύο;  Ή ακόμα να αγαπήσεις ένα μηχάνημα, όπως είναι το λαπ τοπ σου;  Ναι, αγαπάμε αυτό που αντιπροσωπεύει την ζωή, έστω κι αν είναι αυτή μία ζωή ιντερνετική, γιατί είπαμε... ΕΓΩ και ο Κόσμος μου!!...
 

Αγαπάω, λοιπόν, μια που είναι προσωπική αυτή η ιστορία,  το φέις, το facebook, γιατί;

Γεια σας, φίλοι!  Εύχομαι να χαρείτε την μέρα σας.  Σας σκέφτομαι :)

Ξεκίνησα ερευνώντας, πειραματιζόμενη.  " Μωρ΄ τι είν' τούτο;", σκέφτηκα και συνέχισα με όρμη, δράση, κίνηση, περιέργεια, αγωνία, αγάπη.  Κι εκεί θα μείνω,  στην αγάπη.

 

Μου αρέσει, λάικ!!! 

Αγάπησα τους φίλους μου, τους φεισφίλους όπως τους λέω, αγάπησα τον πόνο τους, τις φώτο τους, την χαρά τους.  Αγάπησα να βλέπω τις στενοχώριες τους, τις πίκρες τους, τις απώλειές τους, αλλά και τις χαρές τους, τις ανακαλύψεις τους, τις επιτυχίες τους, τις καινούργιες τους εμπειρίες.  Εμπειρίες ζωής.

φέις.. και μουσική... 

Όλα τα άλλα που θα μπορούσα να πω, είναι φλυαρία.  Θα μείνω εδώ.  Αγαπάω τους φίλους, τους εδώ φίλους, αγαπάω και εσένα....

Αυτό είναι ....

Lamprini Tolmi....


Αφιερωμένο...