Παρασκευή, 10 Μαΐου 2019

Όλη αυτή η υπομονή δεν πήγε χαμένη...


Ποτέ δεν είχα υπομονή, μεγαλώνοντας, άλλαξε αυτή κι ο κόσμος της... 

Χρειάστηκε να αποκτήσω και υπομονή


 και επιμονή επί προσθέτως... Η ζωή σε αλλάζει.

Ζωή

Έτσι δεν έφυγα, έμεινα εδώ και περίμενα.

περίμενα

 Όταν είχα δυσκολία να επιβραβευθεί αυτή η επιμονή

επιμονή 

και υπομονή.  Και να που έγινε.  Πόσο  χάρηκα απ' την λύση

λύση 

 που δώθηκε, δεν φαίνεται.  Θυμήθηκα τις παληές μου χαρές, όταν αγχωμένη ήμουν μέσα σε έναν κυκεώνα προβλημάτων και λυνότανε με μια κουβέντα, τόσο απλά...

Lamprini T.






-Δεν ξέρεις να διαχειρίζεσαι μια τάξη;



-Δεν ξέρεις να διαχειρίζεσαι μια τάξη; 
-Η τάξη ξέρει να με διαχειρίζεται... στην προκειμένη περίπτωση  Aυτή κι ο κόσμος της... παιδιά! 


τάξη... 

Δεν ξέρεις;... Δεν ξέρω... ποιος ξέρει... ;

Αυτό που ξέρω είναι ότι δώθηκαν ελευθερίες πολλές, κι άντε μετά να τα μαζέψουμε τα καμάρια... μας... 

καλό Καλοκαίρι, εν τούτοις θα πω την επόμενη φορά... Πέρασαν οι μέρες σαν νερό, φαίνεται... 

Στο καλό... Θα σάς ξανάβρω στην Έκτη... αν πρώτα ο Θ εός... 

Lamprini T. 




Έτοιμη να φύγω...








Έτοιμη να φύγω... Αλλά, υπάρχει και δεύτερη σκέψη...

πάντα... 

να φύγω... 

Να πάω μακρυά, σε ένα εξωτικό μέρος, ή στην Κω παιδιά, την αγαπημένη, αλλά... η δεύτερη σκέψη είναι και πιο κοντά στην πραγματικότητα... 

Τα προβλήματα θα είναι τα ίδια και τα αυτά... 

Lamprini T. 





Αυτά που γράφω δεν είναι για σένα



Αυτά που γράφω δεν είναι για σένα
Αυτά πού γράφω είναι για σένα...
Αυτά που γράφω... είναι για μένα... (τελικά )...
Εγώ κι ο κόσμος μου... δυναμικά... 


Lamprini T. 






Εγώ και τα μανάβικα....


Εγώ και τα μανάβικα....

μανάβικο

Δεν μπορείς να πεις ότι είχαμε και λίγα στην γειτονειά μας... Της κυρά - Σπυρδούλας και το του μαναβικάκη... Δεν νομίζω να θυμάμαι το όνομα του δευτέρου...

Στης κυρά - Σπυρδούλας, πήγαινα και ζητούσα διάφορα πράγματα, δασκαλεμένη απ' την μάνα μου.  Μπέκιν πάουντερ,

Μπέϊκιν πάουντερ

ένα κιλό λεμόνια και ένα κιλό πορτοκάλια.  Παραγγελίες που τις μαθαίναμε σαν ποίημα... Εγώ, πάντα, έλεγα: "Κι αν δεν έχει (αυτό που θες), μαμά;" και η μάνα μου, πάντα, έλεγε: "Έχει, γιατί να μην έχει..."

λεμόνια

Και πήγαινα και ζητούσα κι όταν δεν είχε δεν ήξερα τι να πάρω, και γύριζα θυμωμένη στην μαμά μου, ενώ αν απεφάσιζα να πάρω κάτι άλλο, η μαμά... δεν ήταν ευχαριστημένη... Φαύλος κύκλος... δηλαδή, είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου... 

Τέλος, όταν πηγαίναμε με την μαμά να ψωνίσουμε, όλο και ζητάγαμε διάφορα,

διάφορα

 και όλο και η μαμά, μάς έλεγε, όχι, γιατί δεν είχαμε χρήματα.

χρήματα


Τότε... όπως και τώρα...

Τώρα, που δεν έχουμε χρήματα και, τώρα, που δεν υπάρχουν τα μανάβικα της γειτονειάς μου...

μανάβικο γειτονειάς

Lamprini T.

Facebook, twitter, Instagram




Instagram : πολλές φώτο, καμμιά κουβέντα. Δεν μπορείς να μοιραστείς, να κοινοποιήσεις τίποτε από άλλους

Twitter : πολλές κουβέντες, καμμία φώτο
Μπορείς να μοιραστείς, να κοινοποιήσεις... όμως

Facebook : πολλές φώτο, πολλές καλημέρες, καληνύχτες, καλησπέρες
Λίγες κουβέντες, πολλές παρέες.
Μπορείς να κοινοποιήσεις και να μοιραστείς... βεβαίως 
Bred

Lamprini T. 

οκ... στις ΗΠΑ με καταλαβαίνουν... καλύτερα... :) χαμόγελο...

ΚαταχώρισηΠροβολές σελίδας
Ηνωμένες Πολιτείες
7076
Ελλάδα
3461
Γαλλία
3194
Γερμανία
1315
Ρωσία
857
Ολλανδία
443
Ουκρανία
419
Βραζιλία
340
Πολωνία
252
Ηνωμένο Βασίλειο
232

οκ... στις ΗΠΑ με καταλαβαίνουν... καλύτερα... :)  χαμόγελο...

Lamprini T.




Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...