Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2015

Το δικό μου το χωριό...


Όλοι έχουμε ένα χωριό.  Εγώ, αν και δεν μεγάλωσα στο χωριό, αν και δεν έζησα εκεί, παρά μόνον καποιες μέρες τα καλοκαίρια, έχω χωριό.  Της μάνας μου, το χωριό.  Το χωριό μου.  Το δικό μου το χωριό.
 
Video clip (1968) "Χωριό μου, χωριουδάκι μου" (1947)

Όποτε πηγαίναμε εκεί, ζουσα σαν μία χωριατοπούλα. Υιοθετούσα το λεξιλογιο του χωριού και χαιρόμουν.  'Πα, Κα, Τσούπρα, Τσουπι..."  Τόσο καλά!!!  Μετά όταν κατέβαινα στον Πειραιά, γινόμουν και πάλι το  παιδί της πόλης.  Τόσο απλά.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ανέβηκα, πάνω, στον Χελμο, στο σπίτι στο βουνό, άκουσα μία φωνή:

 
Ο Χελμός

 "Ουου... ", έλεγε, και πάλι "ούου".  Αμέσως, έπιασα το νοημα, κι άρχισα να απανταώ: "Ούου... ούου... ".  Ήταν σαν να μου μιλούσε το βουνό, κι εγώ, ως γνήσιο παιδι του χωριού, του απαντουσα.  Έτσι γνώρισα την Σπυριδούλα, δική της ηταν η φωνή, κι έτσι ξεκίνησε μία φιλία.  Μαζύ εξερευνούσαμε κάθε σπιθαμη του βουνού.  Μαζύ το χαρήκαμε, και μαζύ σκαρφαλώναμε στα δέντρα του.  Αλήθεια, έχετε σκαρφαλώσει σε έλατο;.. Εμείς, ναι!

 
Έλατα! 

Το χωριό, λοιπόν.

Γαϊδουράκια...

Την σήμερον ημέρα, τα παδιά δεν το θεωρούν έτσι.  Γι' αυτά δεν υπάρχει "το χωριο μου", κι ας κατάγονται από χωριό.  (Από την μεριά της μητέρας τους ή του πατέρα τους)...  Είπαμε ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ... 

Για μένανε, όμως, υπάρχει το χωριό μου.  Γιατί εγώ εχω χωριό.   Και ας είμαι παιδι της πόλης, κι ας μεγάλωσα πατώντας με γυμνά τα πόδια... στην πίσσα του δρόμου μου...

Ο δρόμος... 

Το χωριό μου.  Πόσες αναμνήσεις είχα από τα καλοκαίρια, που πέρασα εκεί;... Άπειρες!  Γιατί ειναι παιδικές αναμνήσεις, κι όταν είσαι παιδι δεν ξεχνάς.

Τώρα όμως, που μεγάλωσα... αρκετά... το ξέχασα.  Εγώ το ξέχασα.   Εχω τόσα χρόνοια να το δω.  Πώς να έχει γίνει άραγε;  Με θυμάται;
Εγώ... όχι...

Το χωριό...

Το χωριό μου.  Ξεχασμένη ανάμνηση.  Είναι τυχεροί... όσοι έχουνε χωριό....


Lamprini Tolmi


Υ.Γ. Μετάφραση:
Πα=  πανω
Κα=κάτω
Τσούπρα=το κοριτσι


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...