74. Όποτε διαλέγω φίλες, σπάω τα μούτρα μου

Όποτε διαλέγω φίλες, σπάω τα μούτρα μου
Θα κάτσω κι εγώ... να με διαλέξουν 😊

είπε... αυτή και ο κόσμος της... 

διαλέγω... 

Lamprini T.

60. Κέρκυρα, ταξείδι ζωής σε 3 μέρες

Κέρκυρα, ταξείδι  ζωής σε 3 μέρες

Αυτόν τον τίτλο τον έχω πάρα πολύ καιρό βάλει... αλλά δεν έλεγα να μιλήσω... Εγώ κι ο κόσμος ... μου στην Κέρκυρα...

ταξείδι

Και μόνον που έχεις την ευκαιρία να προσκυνήσεις τον Άγιο Σπυρίδωνα...

και μόνον  που έκανες για πρώτη φορά στην ζωή σου μπάνιο στην πισίνα...

μπάνιο

Και μόνον ου μετά από πολλά χρόνια είδες τους φίλους σου... τους Γάλλους...

Και έζησες σε πεντάστερο... ξενοδοχείο, ενώ πλήρωνες ... άλλο...

έζησες... 

Ναι... ήταν ταξείδι ζωής... Ένα ταξείδι για το οποίο δεν έχω πει πολλά...

σκυλάκι... συννεφένιο... 

Ένα απ' τα ταξείδια μου... που δεν σού έχω μιλήσει...

Lamprini T.

42. Τηλεφώνημα.

Τηλεφώνημα.  Νόμισα ότι ήταν ένας συμφοιτητής μου, μετά κατάλαβα ότι κάτι άλλο τρέχει...

- Γειά σας είμαι ο Στέφανος
- Γειά σου Στέφανε
- Ο Δήμος δεν είναι καλά, δείτε τι έχει, αλλά μην πείτε ότι ΕΓΩ σάς το είπα...
Καταλαβαίνω το λάθος του... Στέφανου... 
- Λάθος άνθρωπο... πήρες τηλέφωνο...
Κι έκλεισε το τηλέφωνο... και δεν άκουσε αυτά:

-Γεια σου Στέφανε... χαίρομαι που νοιάζεσαι για τον Δήμο... Θα του 

έλεγα...

Τηλεφώνημα

Δεν πρόλαβα... αλλά καλό παιδί ο Στέφανος... 

Εγώ κι ο κόσμος μου... και σε λάθος τηλεφώνημα... 

Lamprini T. 

31. Η Χριστίνα στα πέντε της...

Η Χριστίνα στα πέντε της... 

παιδάκι ...μαγειρεύει... 

ήξερε να ζυμώνει

Εγώ...

μόνον να τρώω...

ήξερα 



... ναι... εγώ κι ο κόσμος μου... 

Lamprini T. 

8. Για όλους τους φίλους...

Για όλους τους φίλους... (νέους, παληούς... 

χαμένους... :) )

Υ.Γ. Δεν μ' αρέσει να αλλάζω... εξώφυλλα... 

Πολλοί αλλάζουνε κάθε ώρα και στιγμή.  Προτιμώ να μένω με ένα... (στο φέις) όπως κι εγώ είμαι μία... Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου...

τούρτα... 

Lamprini T. 

54. Τα σμάιλις.. στο φέις

Τον τελευταίο καιρό, έχουν βγει τα σμάϊλις, κι όλα τα παράγωγά τους στο φέις.  Δεν κοτάς να γράψεις κάτι.  Σού απαντάει ο άλλος με ένα  ♡...

ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ!!!   Είναι σαν να σου άπαντα ο Ινδιάνος..."ουγκ"...
Ή... σαν να μιλάς στον....

 τοίχο...

smiles, σμάϊλις

Πολλά είπα.... ουγκ :-)= χαμόγελο

Ουγκ! Ποιος είσαι;                       Ουγκ! Είμαι ο αδελφός σου!        

                                                                                                          Ουγκ! Α, γι' αυτό είσαι έτσι!!! 

Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου... 

Lamprini T. 

Υ.Γ. Κατανοώ την έλλειψη του χρόνου, από τους φεις φίλους... :) 

55. Οι φίλοι μας οι Αυστριακοί.

Καλέ τι χαρά ήταν αυτή.  Οι φίλοι μας οι Αυστριακοί.

Stadl- Paura

 Μία κουβέντα που πάντα έλεγα, για να περιγράψω τους φίλους, που αποκτήσαμε, όταν ήμασταν ένα καλοκαίρι, στο Παράλιον Άστρος.  Τι ωραία...

Παράλιον Άστρος

Τότε που ήμασταν μόνον 13 ετών, και παίζαμε στην παραλία.  Τότε, που ο αδελφός μου έκανε κοινωνικές συναναστροφές με τον Κρίστοφερ, το αγόρι των Αυστριακών.  Τι ωραία...

Λοιπόν, ο Στέφαν παντρεύτηκε... Τι χαρά!!! "Καλύτερα, και από συγγενείς", είπε η μητέρα, και συμφώνησα μαζύ της.

παντρεύτηκε... 

(η φώτο από γκουγκλ)

Καλύτερα.  Μάς έστειλαν ένα ευχαριστήριο με τις φώτο των νιόπαντρων παιδιών.

Η Εκκλησία στην Στάντλ - Πάουρα... 

έτσι, με το χιόνι... 

(φώτο από γκουγκλ... )

 Βεβαίως ο Στέφαν δεν είναι 13 ετών, πια.  Ούτε 4-5 που ήταν τότε που τον πρωτογνωρίσαμε.  Είναι παλληκάρι, ολόκληρος άντρας πια...

Νιόπαντρος...

νιόπαντρος

Είπαμε, εμείς κι ο κόσμος μας.... Εγώ κι ο κόσμος μου... 

Να μάς ζήσουν τα παιδιά... (Στέφαν και Πία) Και καλούς απογόνους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Lamprini T.


Υ.Γ. Στεφανούκο μου εσύ!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Να ζήσεις!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Eδώ η πόλη.... http://bestplacestotravel.info/famous/stadl-paura/06/default.html

51. ΠΗΛΙΟΝ, μαγεία!

ΠΗΓΗ!! https://vimeo.com/156671549?ref=fb-share&1

ΠΗΛΙΟΝ, μαγεία!

Ζαγορά, Πήλιον!! 

 Magic Pelion, Greece

Το Πήλιον.

Δεν είναι ότι το αγαπήσαμε, αγαπήσαμε και τους ανθρώπους του.  Κι αυτό το κάνει ακόμα πιο αγαπητό.  Το κάνει... ξεχωριστό!


Γιατί... είμαι εγώ... κι ο κόσμος μου...πάντα... εδώ!


Lamprini T.

45. Η συνάντηση της δεύτερης μέρας

Η συνάντηση της δεύτερης μέρας, η τελευταία της Παρασκευής, έγινε στο άγαλμα του Βενιζέλου.  Υπήρχε ένα άγαλμα, βεβαίως,  στην παραλία της Θεσσαλονίκης, που νόμιζα ότι ήταν ο Βενιζέλος, αλλά, εν τέλει, ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής!  Μάλιστα, τα είδαμε κι αυτά.

Η καμάρα

Αμέσως, γνωριστήκαμε ( με Β.Λ.) με το που έφθασα στο άγαλμα και πήγαμε σε μία ταβέρνα, πάρα πολύ καλή, κοντά στο ξενοδοχείο μου.  Εκεί τα είπαμε, τα ήπιαμε και δειπνήσαμε... όχι με ΜΟΥΣΑΚΑ... αλλά, με κάτι άλλο!   Κατά τις 12 ήμουνα στο ξενοδοχείο και νάνι....

Ο ύπνος ήτανε μονοκόμματος, η κούραση πολλή, κι η χαρά, επίσης, η οποία χαρά δεν άφηνε την κούραση να εκδηλωθεί!!!  Ξεκίνησα για την τελευταία συνάντηση, της τρίτης μέρας, πια στην όμορφη Θεσσαλονίκη.

Εκεί που δεν βρισκόμασταν στον Πειραιά, βρεθήκαμε στην Θεσσαλονίκη με την φίλη μου!!!!  Στο βυζαντινό μουσείο, ήτανε η συνάντηση, και πήγα με τα πόδια εκεί, μέσω παραλίας.  Ευτυχώς, γιατί φωτογράφισα αρκετά πράγματα!  Κατόπιν, η περιήγηση στο μουσείο ήταν εξαιρετική από την φίλη μου, που ήδη είχε δει κάποιες απ' τις αίθουσες, και οι φώτο ήταν... ασταμάτητες.  Κατόπιν, πήγαμε στην καφετέρια του μουσείου, όπου εκεί, μαζύ με τον σύζυγο της, χαρήκαμε τα σπουργιτάκια να έρχονται κοντά μας και να τρώνε... από τα ψιχουλάκια μας!  Τι ομορφούλικα!

Τρώνε απ' τα ψιχουλάκια μας

Έτσι, κατά τις 2 και ήμουνα στο ξενοδοχείο, και κατά τις 3 στο ΚΤΕΛ για να φύγω.  Σε όλα αυτά που περιέγραψα, άφησα πίσω τις απεργίες.  Δεν με ενδιέφεραν.  Χάρηκα τόσο, τα πέρασα τόσο καλά, που δεν έχουν σημασία.  Παρά μόνον, για το οικονομικό θέμα του πράγματος.  "Πολλά τα λεφτά, Άρη", αλλά και τι να κάνουμε;

Με το τραίνο

Ελπίζω να ξαναπάω στην φιλόξενη πόλη της Θεσσαλονίκης.  Δεν έχει σημασία αν δω τον Λευκό Πύργο από μένα, αν περιηγηθώ στο Αρχαιολογικό της Μουσείο ή στο Βυζαντινό.  Σημασία έχει να δω ανθρώπους.  Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου! 

Lamprini T.

Υ.Γ. Ευχαριστώ!

Υ.Γ. 2 Στην επιστροφή το φαγητό στο σπίτι που με περίμενε ήταν... ΜΟΥΣΑΚΑΣ... ως την Κυριακή, έτρωγα ΜΟΥΣΑΚΑ!!! Τυχαίο;  Δεν νομίζω!!

37. όταν αλληλογραφούσα παληά

Θυμάμαι, όταν αλληλογραφούσα παληά, περίμενα την απάντηση μετά από 10 -15 μέρες,  αναλόγως,  το από πού θα ερχότανε το γράμμα.

Koυάλα Λουμπούρ

Τώρα, όταν αλληλογραφώ ιντερνετικά (αφορά και τα σχόλια), μπορεί νάρθει αμέσως η απάντηση ή να μιλάμε και μαζύ, αν τύχη κι είμαστε κι οι δυο μέσα.  Άλλες εποχές!!

Ανυπόμονες!

Περιμένοντας...το χιόνι! 

Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου... ! 

Lamprini T.