όλοι μ' έναν βασιλικό στο χέρι...

όλοι μ' έναν βασιλικό στο χέρι...
(κάπως έτσι γίνονται ξεχωριστές οι μέρες...)

του Σταυρού... 

εγώ κι ο όμορφος... κόσμος μου... μυρωδάτος και παραδοσιακός... 

22. Τι μέρα ήταν κι η Τετάρτη.

Τι μέρα ήταν κι η Τετάρτη.

Τετάρτη... 

 Ξεκίνησα το πρωΐ για το σχολείο (παρ' ολίγον να μην δουλέψω στην πόλη μου, αλλά διευθετήθηκε ομαλώς, χωρίς να αγχωθώ πολύ).

Μουσική

  Κατόπιν, έφυγα στις 9 παρά για τις πρώτες μου εξετάσεις.  Πήγα νωρίς, κι ευτυχώς, έκανα επανάληψη καλή... Μπήκαμε με μισή ώρα διαφορά... και δεν με

πέρασε... Ακριβώς όπως το γράφω....

Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης... 

Χαλαρή και άνετη (και φέτος νάμαστε καλά να το ξαναδώσουμε, δύο - τρεις φορές... όσο πάρει... ) πήγα με το αυτοκίνητο στον Θανάση Τσ.  Γνωριστήκαμε, κοιταχτήκαμε στα μάτια και συμφωνήσαμε να βγάλει το β. σχεδόν με μηδενικό κόστος εκ μέρους μου.  Για να δούμε τελικά, τι θα γίνει.

λίγες γραμμές... έτσι... 

φώτο: Κατερίνα Παπαθεοδώρου

Επέστρεψα χαρούμενη, πήρα τηλέφωνο και ευχαρίστησα που γνώρισα μέσω της Α. τον Θανάση Τσ..  Έκατσα λίγο στο σπίτι.  Μετά

πήρα το αυτοκίνητο

το αυτοκίνητο

για ένα μάθημα, μίας ώρας.... Γύρισα στο σπίτι... Έκατσα λίγο και μετά

πήρα το αυτοκίνητο και πήγαμε με την μαμά στην Σ. Τα περάσαμε τέλεια, ήταν κι η μ. εκεί.  Ο μ. δεν ήτανε... ήτανε Μόντρεαλ....

Μόντρεαλ, Καναδάς... 

Φάγαμε ένα οικολογικό σουβλάκι... (μα τι κρεμμύδι είχε!!) και γυρίσαμε...

οικολογικό... σουβλάκι... 

Έκατσα λίγο και μετά πήρα το αυτοκίνητο... που είχε κάνει περί τα 60 χιλιόμετρα (μόνον εκείνην την μέρα) και πήγα στον Ταύρο.

Ταύρος... 

  Εκεί ήμασταν λίγοι και κάτσαμε ως την 1 το βράδυ περίπου...


Πήρα το αυτοκίνητο και γύρισα... Ε, δεν έχει κάτι άλλο...
Πήγα για ύπνο...

για ύπνο... 

Αυτά...

Xρόνια πολλά... στον Σταύρο, στην Σταυρούλα...

στην Σταυρούλα... 

Lamprini T.


Υ.Γ. Ναι, εγώ κι ο κόσμος μου! 

33. Ο χαρταετός του ... Νίκου...

Ο Νίκος, πάντα, έκανε καλούς χαρταετούς.  Τότε, που δεν τους παίρναμε έτοιμους, κι έπρεπε με τέχνη να τον φτιάξεις.  Ανεβαίναμε στην ταράτσα του σπιτιού μας, τότε που είχαμε χαμηλό το σπίτι κι η πολυκατοικία απέναντι δεν μας έκρυβε την θάλασσα, και εκεί, ο Νίκος έστηνε τα απαραίτητα για να τον φτιάξει.

Ο χαρταετός του.. Νίκου...

Εγώ τον κοιτούσα με θαυμασμό, τα πρώτα χρόνια, και μετά με σιγουριά, ότι και πάλι θα τα καταφέρει να τον πετάξει!  Ήταν τέλειος ο αδελφός μου, ο Νίκος!!  Ήμουν τόσο σίγουρη για την τέχνη του.

Άπλωνε κάτω τον αετό, μέτραγε για τα ζύγια, φτιάχναμε με εφημερίδες την ουρά, τότε που οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν πολύ κι ήταν και πολλές..., και ήμασταν έτοιμοι!

Κρατούσα εγώ την καλούμπα, ο Νίκος έτρεχε στην ταράτσα και.... ωωωωωω... πετούσε ο χαρταετός.... Πάντα... χωρίς, ούτε μία φορά, να μην πετάξει.  Και να υπήρχε αυτή η φορά, έχει σβηστεί από την μνήμη μου. 

Πετούσε ο χαρταετός... 

Ποιος θα ξαναφέρει πίσω αυτές τις στιγμές;  Δεν ξέρω.  Δεν χρειάζεται.  Αρκεί που τις έζησα.   Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου! ....


Lamprini Tolmi