Όνομα : Μανώλης

Όνομα : Μανώλης
Επίθετο:... Α...
Είσαι συ; Να συγκινηθώ
Που στο φεις θα σε βρω;

εγώ κι ο κόσμος μου... τότε... και τώρα... 

56. Ο θείος μου ήταν ναυτικός

Ο θείος μου ήταν ναυτικός
Μια χρονιά πλούτισε την γειτονειά μας με πυροτεχνήματα

πυροτεχνήματα

Στα μάτια μου φάνταζαν κάτι το εξαιρετικό
Μικρά πυραυλάκια έσχιζαν το σκοτάδι και φώτιζαν τον μικρο μου κόσμο

πυραυλάκια 

Βάση τους ήταν η ψυχή μας... και η λευκή, φρεσκοασπρισμένη μάνδρα... μας

Ναι.. ήταν τότε που ζούσαμε σε... παράγκες... και περπατούσαμε στον 

χωματόδρομο...

γαϊδουράγκαθα... 

Εμείς κι ο κόσμος μας... όταν ήμασταν μικρά... 

Lamprini T. 

50. Γίναμε... Σικάγο

Γίναμε... Σικάγο

Σικάγο

Στην γειτονειά μου παίζαμε με κάτι παιδιά πούχαν γεννηθεί εκεί
Μάς περιέγραφαν απίστευτα πράγματα... (Ήμασταν αθώα τότε γιατί ήμασταν εμείς... κι ο κόσμος μας... )... Το έγκλημα που κυριαρχούσε
Το πως διπλοκλειδώνανε τις πόρτες τους
Και αν κάποιον σκοτώνανε δίπλα σου... εσύ ψύχραιμα συνέχιζες τον δρόμο σου και τον άφηνες άπλα... αβοήθητο...
Μετά από τόσα χρόνια... γίναμε κι εμείς... Σικάγο... Δεν είμαστε έκπληκτοι... 

πια

έκπληκτοι

Lamprini T. 

12. Μα τι να ζηλέψουν;

Μα τι να ζηλέψουν;  Τις κοτσίδες σου;  Τα ξανθά σου

μαλλιά;.... 

(Θάμουν 7;;;)

 7;;;

Μα τι να ζηλέψουν;   Το μπουφάν σου;  Τα ξανθά σου

μαλλιά;... 

(Θάμαι.... _8!!! )

8!!!

Eγώ κι ο κόσμος μου, τόπαμε...

Lamprini T. ΄

29. Ο κυρ Αντώνης...

Ο κυρ Αντώνης... 

 

Να πάει να κοιμηθεί...

 βιάζεται να πάει να... "κοιμηθεί"...
-Πόσο θα ζήσω ακόμα;  96 χρόνων είμαι...   Έχασα και την γυναίκα μου...

....

Πρωινές... συναντήσεις...

2015

Lamprini T.

Πάντα μού κάνουν εντύπωση οι αλήθειες των άλλων... Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

23. Ο κυρ- Δημήτρης.

Ποιος έκανε φασαρία τα βράδυα του καλοκαιριού.  Με την μουσική τέρμα και να τραγουδάει κι ο ίδιος κάποιες φορές...

Καλοκαίρι

Ο κυρ- Δημήτρης.  Θα τον θυμάμαι να μας ξυπνάει, και να μας λέει, με αυτόν τον τρόπο: " διασκεδάστε με την παρέα σας, πόσο θα ζήσετε... ;... "

Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου, εγώ, κι η γειτονειά μου...

Lamprini T.

22. Πήγαμε για τον καφέ...

Πήγαμε για τον καφέ... Ένας γείτονας, μάς άφησε χρόνους... Και τον είδα... Ένας κύριος... Να κοιτάει, επίμονα, προς τον Ναό... Δεν έδωσα σημασία Μετά, τον ξαναείδα... Πόση ώρα νάτανε εκεί!!
Και τότε κατάλαβα... Διαβάζανε την άτυχη κοπέλλα... !
Και κατάλαβα... γιατί δεν άφηνε τα μάτια του από την Εκκλησία, η όποια ήταν ασφυκτικά γεμάτη... 

για το τελευταίο αντίο...

Το αντίο

Lamprini T. 

21. Η μαμά... πάει να ταΐσει τα σκυλιά της γειτονειάς

Η μαμά... πάει να ταΐσει τα σκυλιά της γειτονειάς... Μακαρόνια... Τους τα ζέστανε κι όλας... γιατί... κάνει κρύο!!!

<3 <3 ♡♥♡♥♡♥♥♥

Σκύλος

Lamprini T. 

18. H θεία Κα

H θεία (που δεν ήταν θεία μας), η Κα (Καλλιόπη, μία γειτόνισσα)  που της δίναμε (τα παιδιά της γειτονειάς ) 10 δραχμές ( το παληό Ελληνικό νόμισμα - το γράφω για τους Έλληνες του μέλλοντος-) για να μας μάθει...

Αγγλικά!

How do you do? = Tι κάνετε;

Μάθε πως: 

Να κάνεις κέφι χωρίς αλκοόλ

να μιλάς χωρίς κινητό

να χαμογελάς χωρίς σέλφη

να αγαπάς χωρίς κανόνες... (συνθήκες)... 

Το λοβ... να αγαπάς... Εγώ κι ο κόσμος μου... εδώ! 

Lampirini T.

33. Ο χαρταετός του ... Νίκου...

Ο Νίκος, πάντα, έκανε καλούς χαρταετούς.  Τότε, που δεν τους παίρναμε έτοιμους, κι έπρεπε με τέχνη να τον φτιάξεις.  Ανεβαίναμε στην ταράτσα του σπιτιού μας, τότε που είχαμε χαμηλό το σπίτι κι η πολυκατοικία απέναντι δεν μας έκρυβε την θάλασσα, και εκεί, ο Νίκος έστηνε τα απαραίτητα για να τον φτιάξει.

Ο χαρταετός του.. Νίκου...

Εγώ τον κοιτούσα με θαυμασμό, τα πρώτα χρόνια, και μετά με σιγουριά, ότι και πάλι θα τα καταφέρει να τον πετάξει!  Ήταν τέλειος ο αδελφός μου, ο Νίκος!!  Ήμουν τόσο σίγουρη για την τέχνη του.

Άπλωνε κάτω τον αετό, μέτραγε για τα ζύγια, φτιάχναμε με εφημερίδες την ουρά, τότε που οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν πολύ κι ήταν και πολλές..., και ήμασταν έτοιμοι!

Κρατούσα εγώ την καλούμπα, ο Νίκος έτρεχε στην ταράτσα και.... ωωωωωω... πετούσε ο χαρταετός.... Πάντα... χωρίς, ούτε μία φορά, να μην πετάξει.  Και να υπήρχε αυτή η φορά, έχει σβηστεί από την μνήμη μου. 

Πετούσε ο χαρταετός... 

Ποιος θα ξαναφέρει πίσω αυτές τις στιγμές;  Δεν ξέρω.  Δεν χρειάζεται.  Αρκεί που τις έζησα.   Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου! ....


Lamprini Tolmi

32. Η Σταυρούλα... και το τραγούδι μου...

Η Σταυρούλα άργησε να παντρευτεί. Ήμασταν πολύ καλές φίλες στο Δημοτικό Σχολείο.  Κάπου στην ζωή χαθήκαμε, αλλά, πάντα, η αγάπη μένει...  Μην πω κι η φιλία.   Κάποια στιγμή έμαθα ότι παντρεύτηκε, και  χάρηκα πάρα πολύ.  Ακόμα, παραπάνω, χάρηκα όταν έμαθα ότι μετά από λίγο καιρό έκανε κι ένα παιδάκι!  Το τραγούδι που μου ήρθε, αμέσως, στο νου ήταν αυτό:  "'Όταν θα γεννηθεί ο γυιος σου..." θάναι μια μέρα σαν τις άλλες.

 

Lida & Spyros - Otan tha genithei o gios sou (Λήδα & Σπύρος - Όταν θα γεννηθεί ο γιός σου) 

O γυιος σου!! 

Και το τραγουδούσα, διαρκώς, γιατί  έκανε τον γυιο!  Και το έλεγα, διαρκώς, γιατί είχα χαρεί!!!... Τόσο πολύ!!  Γιατί ενώ εκείνη η μέρα, της γέννησης του μικρού, ήταν μία συνηθισμένη ημέρα για όλους μας, για την Σταυρούλα, δεν ήταν.  Ήταν μία ξεχωριστή ημέρα.  Ήταν η μέρα της χαράς της.  Κι ενώ όλοι οι άλλοι  άνθρωποι ήτανε στις δουλειές τους, στις ασχολίες τους, στις στενοχωριες τους, ίσως, όπως,  είμαστε όλοι μας σε μία μέρα συνηθισμένη,  η Σταυρούλα μου, ήταν τόσο ευτυχισμένη, τόσο χαρούμενη.  Το όνειρό της είχε γίνει πραγματικότητα!

Και εγώ, αυτήν την φορά δεν ειμαι στο Eγώ κι ο κόσμος μου!...  Είμαι τόσο χαρούμενη.  Όπως είμαι εδώ και 6 χρόνια, κάθε φορά που την σκέφτομαι.

 Σταυρούλα, είμαι τόσο χαρούμενη, που γεννήθηκε ο γυιος σου, χαρά μου!!... Κι ας ήταν μία μέρα, σαν τις άλλες...

Να σου ζήσει!...

Λαμπρινή Τ.  Lamprini Tolmi

 Υ.Γ. Η φώτο είναι από το γκουγκλ...

Υ.Γ. 2 Τώρα που το έψαξα για να το βάλω στην ανάρτηση, είδα ότι το έχουν τραγουδήσει η Λύδα και ο Σπύρος.  Τι ανακαλύπτει κανείς... εδώ... στο Ίντερνετ!!!.... 

28. Ο καινούργιος χρόνος κι εσύ...

Δεν θα είμαστε μαζύ αυτήν την χρόνια...  Πώς αλλάξαν τα πράγματα...!

2015! Καλώς ώρισες! 

Πότε ήτανε, που ήσουνα μικρό, και σε κρατούσα στα χέρια μου... κι έκλαιγες...  Δεν ήξερα ότι θα ερχόταν  η στιγμή, μετά από τόσα χρόνια που είμαστε μαζύ,  να σε αποχαιρετήσω... Είναι σκληρό.

Όταν το έμαθα, ότι έφυγες... έκλαψα. Η πρώτη αντίδραση.

 

Έκλαψα...

Θα μπορούσα να έχω μιαν ελπίδα, για το μέλλον..., αλλά, ο χαρακτήρας σου, δεν μου το επιτρέπει..
 Είναι αποφασιστικός.  Έτσι, δεν θα τα ξαναπούμε... κι όταν ιδωθούμε θα χαιρετιστούμε... σαν δύο ξένοι.  Δυστυχώς... Και δεν μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί... Είπαμε... Εγώ κι ο Κόσμος μου!

 Θα είμαστε σαν ξένοι...

Καληνύχτα καλή μου...  Όνειρα γλυκά...

 Kαληνύχτα... 

 Lamprini Tolmi

Εκείνη η Πρωτοχρονιά!... είναι και πάλι εδώ... ! Καλή χρονιά!!!

Εκείνη η Πρωτοχρονιά!... είναι και πάλι εδώ... ! 
(κλικ στην λέξη εδώ... ή εδώ θα το βρείτε καλύτερα... http://aytikaiokosmostis.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html)


Καλή χρονιά!!! (για το 2015 αυτήν την φορά!)... 

 Καλή Χρονιά!!! 

Καλή χρονιά!!! 

Με υγεία, αγάπη και χαρά!!!... Ό,τι καλύτερο για όλους!!!.... 

 Lamprini Tolmi... 

23. O Χαράλαμπος... και τα εγγόνια του...

Ο Χαράλαμπος, εκείνη την ημέρα, είχε πάρει την σύζυγο του και την κόρη του για να χαρούν την μεγάλη γιορτή των Θεοφανίων, 
στην Νέα Πέραμο. 

 Νέα Πέραμος

 Είχε κι έναν γυιο, παντρεμένο, που σίγουρα θα είχε άλλο πρόγραμμα για εκείνην την ημέρα, αλλά... δεν ήτανε ακριβώς έτσι τα πράγματα. 

Ο Χαράλαμπος συνήθιζε να πηγαίνει, οικογενειακώς, στην Νέα Πέραμο.  Γενικώς, τους άρεσε πολύ ο τόπος, η θάλασσα και το όμορφο παραθαλάσσιο μαγαζί, όπου το φρέσκο ψάρι ήτανε σε πρώτη ζήτηση.  Ο Χαράλαμπος, σημειωτέον, προτιμούσε πολύ το ψάρι...

Η θάλασσα

Παρακολούθησαν, λοιπόν, την όμορφη τελετή του αγιασμού των υδάτων στην παραλία της Νέας Περάμου.  Αν και το κρύο ήτανε τσουχτερό, πολλοί γενναίοι έπεσαν στην θάλασσα για να πιάσουν τον σταυρό.   

 Κόσμος πολύς στα Θεοφάνια...

Αλλά, κι ο κόσμος ήτανε πάρα πολύς.  Στο τέλος, όλος αυτός ο κόσμος πήγαινε στα μαγαζιά της Νέας Περάμου για το καθιερωμένο ψαράκι.  

 Έτσι, έκανε κι ο Χαράλαμπος.  Το μαγαζί, που πήγε ήτανε κατάμεστο, αλλά αυτό, δεν τον ένοιαζε και πολύ.

 Το μαγαζί

  Αυτό που  ήθελε ήτανε να περάσουν όμορφα και οικογενειακά αυτήν την ημέρα. Κι αυτό θα το πετύχαινε εύκολα, γιατί το μέρος ήτανε όμορφο και γιατί θα είχανε την ευκαιρία να συζητήσουν όλοι μαζύ, κάτι που γινότανε σπάνια.

Καθηστερήσανε πολύ να σερβιριστούνε, με τόσο κόσμο ήτανε φυσικό.  Έτσι, όταν ήρθε το πολυπόθητο ψαράκι, φάγανε με πολλή όρεξη και χορτάσανε.  Κατόπιν, συζητήσανε για πολλά θέματα κι η ατμόσφαιρα έγινε τόσο όμορφη!  Κατόπιν, η σύζυγός κι η κόρη του θέλησαν να πάνε την συνηθισμένη τους βόλτα.  Κατά περίεργο τρόπο, όμως, ο ίδιος δεν ήθελε.  Έτσι, έφυγαν και τον άφησαν μόνο.  Η κόρη, καθώς απομακρυνόταν από κοντά του,  γύρισε, για λίγο, να τον δει.  Τον είδε να κάθεται τόσο ήσυχος και ήρεμος, χωρίς να γνωρίζει  τι θα γινότανε σε λίγο...  Και ούτε το έμαθε και ποτέ...

Μόνος... 

(φώτο από γκουγκλ...)

Προχώρησαν οι δυο τους προς την θάλασσα.  Λίγο παρακάτω,  είχε ένα μαγαζί που πουλούσε λουκουμάδες και σκέφτηκαν να πάνε να φάνε μερικούς.

 Λουκουμάδες λαχταριστοί...

  Η ημέρα το καλούσε.  Ένα γλυκό ήτανε ό,τι έπρεπε, μετά το γεύμα!  Καθώς έφθαναν στον μαγαζί, τους είδανε!!!   Είδανε τον Ντίνο, τον γυιό, τον παντρεμένο, του Χαράλαμπου, μαζύ με την σύζυγό του, βεβαίως. "Τι σύμπτωση", σκέφτηκε η κόρη, "ο αδελφός μου είναι εδώ!  Ευκαιρία ο μπαμπάς να δει τα εγγόνια του!!"...

Αλλά, είπαμε... αυτή κι ο κόσμο της!!... Άλλες οι βουλές της τύχης... της ζωής.   Όσο κι αν το ήθελε, αυτή η συνάντηση δεν έγινε ποτέ.  

Ο Ντίνος καθότανε, μαζύ με την γυναίκα του, στο  μαγαζί και τα παιδιά παίζανε στην παιδική χαρά, που βρισκότανε λίγο πιο κει.  

 Η παιδική χαρά...

Καθήσανε όλοι μαζύ και τα είπανε για λίγο.  Όταν ανέφερε η κόρη ότι ο πατέρας της ήτανε μαζύ τους, η ατμόσφαιρα άλλαξε κι, αμέσως, κατάλαβε.  Δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ αυτή η συνάντηση, εγγονών και Χαράλαμπου.  Τα εμπόδια ήτανε πάρα πολλά... Το παρελθόν, κυρίως.  

Εν τούτοις, τα περάσανε πολύ ευχάριστα, όλοι μαζύ.  Ήταν σαν να ξαναγιόρταζαν την εορτή των Θεοφανίων.  Τόσο όμορφα ήτανε.  Συζήτησαν μεταξύ τους οι μεγάλοι, η κόρη πήγε κι έπαιξε με τα παιδιά στην παιδική χαρά, κατόπιν, φάγανε λουκουμάδες, και μετά σηκωθήκανε.  Ήταν η ώρα να φυγουνε, να πάνε στον πατέρα, γιατί είχε περάσει η ώρα, κι ήτανε μόνος του. Αποχαιρετιστήκανε εγκάρδια και φύγανε.

 Πλησιάζοντας...

Πλησιάζοντας προς το μέρος, όπου ο Χαράλαμπος καθότανε, κι έτσι όπως τον είδε η κόρη να είναι μόνος, σκέφτηκε...
"Η ζωή δεν είναι τόσο απλή.  Όσο κι να θες εσύ... αν ο άλλος δεν θέλει... τίποτε δεν γίνεται... "


Απλά, δεν γίνεται... 


Υ.Γ.  Όλες οι φώτο είναι από το γκουγκλ.  Στην ιστορία αναφέρεται η Νέα Πέραμος (Μεγάλο Πεύκο), Αττικής...

19. O κυρ - Γεράσιμος... και τα τραγούδια...

Γύρισα αργά στο σπίτι, εκείνο το βράδυ.

 Πάρκαρα έξω απ' το σπίτι... 

Αυτήν την φορά βρήκα πάρκινγκ, ακριβώς, έξω απ' το σπίτι μου και το καταχάρηκα. Το να βρω να παρκάρω, τόσο κοντά στο σπίτι μου, ήτανε ένα μικρό θαύμα.  Όλοι οι δρόμοι, εκείνο το βράδυ, ήταν πιασμένοι από τ΄αυτοκίνητα γιατί την άλλη μέρα θα είχε λαϊκή.  Χαρούμενη βγήκα απ' το αυτοκίνητο, λοιπόν, και...  Και τότε τα άκουσα....

Δημοτικά τραγούδια...

Πριν μπω στην είσοδο του σπιτιού, άκουσα απ' το διαμέρισμα του κυρ - Γεράσιμου τραγούδια.  Δημοτικά τραγούδια, μάλιστα,  που τόσο του αρέσανε.  "Περίεργο," σκέφτηκα, "τόσο αργά και είναι ξύπνιος ο κυρ - Γεράσιμος;" 

Αμέσως, όμως, δεν επέμεινα, και πολύ, σε αυτήν την σκέψη μου.  Έπρεπε να κάνω γρήγορα και να ανέβω τις σκάλες για να ετοιμαστώ για την άλλη μέρα.   Είχα και το σερφάρισμα στον νου μου.  Να προλάβω να μπω λίγο στο ίντερνετ!  Μόνον, είπα από μέσα μου: "Μπα, είναι τόσο σιγανά η μουσική, που δεν ενοχλεί κανέναν... Φαίνεται ότι ίσα - ίσα την ακούει."

Ανέβηκα πάνω,  βιαστικά, μπήκα στο σπίτι και πραγματικά έγιναν όλα όπως τα σκέφτηκα.   Πρόλαβα να σερφάρω στο ίντερνετ και  αρκετά μάλιστα, παρ' όλο που  την άλλη μέρα θα ξυπνούσα πολύ νωρίς το πρωί.   Έτσι, σαν αποτέλεσμα,  κοιμήθηκα μόνον δύο ή τρεις ώρες κι  σηκώθηκα να φύγω.  Βρέθηκα και πάλι στον δρόμο,  για να πάρω, αυτήν την φορά, το αυτοκίνητό μου. Και, τότε, τα άκουσα πάλι.  Τα τραγούδια του κυρ-Γεράσιμου. 

"Περίεργο", σκέφτηκα, "ακόμα ακούγονται τραγούδια;  Φαίνεται ότι δεν θα έκλεισε καθόλου το ράδιο..."  (Είπαμε.. Εγώ κι ο κόσμος μου!!... )...

Περίεργο... πράγματι... Αλλά δεν ήταν περίεργο.  Ίσως, ήταν η τελευταία του νύχτα.  Ίσως... Και δεν χρειαζότανε να κοιμηθεί.   Του αρκούσε, φαίνεται,  που άκουγε τα αγαπημένα του τραγούδια, τα δημοτικά, που τόσο του αρέσανε.

Δημοτική μουσική...

Καληνύχτα, κυρ - Γεράσιμε.  
Χάρηκα που σε γνώρισα.... 


Lamprini Tolmi...

18. Η Ευγενία.. και ο κόκκορας... αφιερωμένο στις νέες φίλες: Αντιγόνη και Νίκη Γιαννουλίδου! Καλώς ωρίσατε στο μπλογκ μου!!!

Η γειτονειά μας έχει κατά καιρούς διαφόρους κοκκόρους.  Τους ακούς να λαλούν από πάνω, από αριστερά, από δεξιά.  Είναι ενδιαφέρον γιατί με αυτά τα πτηνά να λαλούν νομίζεις ότι ζεις σε κανένα χωριό. 

Ο κόκκορας

Της Ευγενίας της αρέσουν να τα ακούει.  Αλλά, όχι  να την ξυπνάνε.  Όποτε συμβαίνει το δεύτερο παραπονιέται: "Πάλι με ξύπνησε ο κόκκορας". "Κατά τις 4 ελάλησε και με ξύπνησε!" κτλ κτλ...

 

Ο κόκκορας ελάλησε! 

Αυτές τις μέρες ένας νέος κόκκορας έχει έλθει στην γειτονειά.  Στην πάνω γειτονειά.  Και τον ακούμε να λαλεί.  Και η Ευγενία παραπονιέται και πάλι.  Και πάλι.  Τις προάλλες όμως, είχε καιρό να λαλήσει... όχι η Ευγενία, ο κόκκορας.  Η Ευγενία ανησύχησε.  Εγώ, στον κόσμο μου.  "Τι ανησυχεί;" σκέφτηκα.  "Αφού δεν θέλει να την ξυπνάει;" ... 

Όμως, η Ευγενία είχε άλλη άποψη.  Φοβήθηκε μήπως έπαθε τίποτε το πτηνό.  Και τι έγινε, τελικά;... 

Πολύ απλά, την άλλη μέρα τον ξανάκουσε κι ησύχασε.  Ησύχασα κι εγώ!!!! 

 

Ο κόκκορας... ξαναλάλησε!

Ε, μην πάθουμε και τίποτε για έναν κόκκορα!!! ... 


Lamprini Tolmi...

17. Η Πρωτομαγιά... και ο γείτονας...

Ήταν μια ήσυχη πρωτομαγιά... Για λόγους υγείας έμεινα μέσα, αλλά δεν με ένοιαζε... ώσπου ο γείτονας... 

Η γειτονειά...

Είναι νέος στην γειτονιά.  Έχει ένα υπέροχο σπίτι, ακριβώς απέναντι από το δικό μου, μεγάλο με πολλά κι εκπληκτικά φυτά.  Στην αυλή του έχει μπάρμπεκιου  και την  έχει φωτίσει πολύ ωραία.  Το σπίτι του είναι ένα στολίδι για την γειτονειά μας.  

Την Πρωτοχρονιά, δυστυχώς, δεν πήγα εκδρομή.  Δεν με ένοιαξε πολύ, γιατί είχα διάβασμα, και όλα φαινόντουσαν απ' το πρωί ότι θα ήτανε ήσυχα... Αλλά... δεν... 

Ο γείτονας είχε γλέντια.  Όσοι έχετε γείτονες κοινωνικούς, γελαστούς, κεφάτους, καταλαβαίνετε τι εννοώ.  Ο γείτονας, ο δικός μου, τέτοιος είναι.  Όταν κάνει γλέντια, όλη γειτονιά το μαθαίνει.  Έτσι, κατά τις ένδεκα το πρωί άρχισαν.  Ποια;  Τα γλέντια.  Θα μου πείτε:  "Μα τόσο νωρίς!!!" Ναι... τόσο νωρίς!

Δεν έδωσα σημασία πολύ.  Είχα αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα, μια που η μέρα ήτανε υπέροχη.  Πρωί ήτανε, τι φασαρία απ' τον δρόμο να ακούω, τι την μουσική του γείτονα. 
"Ε", σκέφτηκα... "πόσο θα κρατήσει;... Το πολύ μέχρι το απογευματάκι μετά θα σταματήσουνε κι οι φωνές και τα γέλια."  Αλλά πού;... Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου.  

Έτσι περνάγανε οι ώρες.  Ναι, οι ώρες!!!  Το τι τραγούδι άκουσα, από τον γείτονα, κι ευτυχώς όλα της εποχής μου, άλλο πράγμα.  Τι λαϊκά, τι ελαφρολαϊκά, τι ρεμπέτικα, τι δημοτικά και, περιέργως, λίγα νησιώτικα.  Έπεσε και λίγο Michael Jackson!!!  Και ταυτόχρονα, προσπαθούσα να διαβάσω.

 Μέχρι και Μichael Jackson

Eν τούτοις, είναι γεγονός ότι, κάποια στιγμή, παρασύρθηκα κι εγώ.  Έτσι σε κάποια από τα τραγούδια που άκουγα (λες και ήτανε μέσα στο σπίτι μου) τραγούδησα κι εγώ, σε άλλα χόρεψα  μαζύ με τον γείτονα και τους καλεσμένους του, κι είμαι σίγουρη μαζύ με όλην την γειτονειά.  Σε λίγα, ευτυχώς, προσπάθησα να μην δώσω σημασία γιατί δεν ήτανε του γούστου μου.  Και ταυτόχρονα, ακόμα, προσπαθούσα να διαβάσω.

Ώσπου, μετά από τα πολλά... μετά από την τόση υπομονή μου τόσην ώρα ήρθε η κατακλείδα.  Το: "Από κανάρα σε κανάρα θα  πετάω..." του Χρηστάκη.  Ε, δεν πήγαινε άλλο.  Έκλεισα την μπαλκονόπορτα, φωνάζοντας:
"Κανάρα, τέλος!!"

 Ε, μα!!! 
 
 
Lamprini Tolmi... 


Υ.Γ. Τελείωσε το γλέντι στις ένδεκα παρά δέκα.  Νάναι καλά οι άνθρωποι να ξαναβρεθούνε.  Πρωτομαγιά ήτανε.  Μέρα χαράς!!!!...  

15. Η κυρα-Βάσω... και τα σαντέ της...

Η  κυρα-Βάσω... και τα σαντέ της... 

Σαντέ, τσιγάρα...

"Ένα πακέτο σαντέ", έλεγα, όποτε ψώνιζα για την κυρα-Βάσω.  Εκείνη μου ζητούσε να της πάρω τσιγάρα, από τον τρίτο όροφο που έμενε, και πετούσε τα χρήματα, κάτω, για να ψωνίσω.  Κι εγώ έτρεχα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για να της αγοράσω τα σαντέ της. Τι όμορφο πακέτο!  Σαντέ φίλτρο, κασετίνα έπαιρνε και εμένα μου άρεσε να χαζεύω το όμορφο πρόσωπο στο κατακόκκινο πακέτο της.  Αργότερα έμαθα ότι σαντέ σημαίνει "υγεία" στα Γαλλικά.   Εγώ κι ο κόσμος μου, δεν είπαμε;  Καμμία σχέση η υγεία με το τσιγάρο...

Η κυρα-Βάσω ήταν μία ψηλή γυναίκα, αρχοντογυναίκα όπως θα λέγαμε, που έμενε στην γειτονιά μου.  Ήταν ξανθιά και όμορφη.  Ήταν παντρεμένη με τον κυρ- Αντρέα και δεν είχανε παιδιά.  Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, γιατί δεν είχα δει ποτέ παιδιά να πηγαινοέρχονται στο σπίτι της.  Και μέναμε καιρό μαζύ, και την ήξερα καιρό στην γειτονιά.

Μετά από χρόνια πολλά, ήρθε ένα απ' τα παιδιά της να ζήσει στο σπίτι της, στην γειτονιά μας, στο σπίτι της μητέρας του.  Κι όταν έφυγε κι αυτός απ' την ζωή, ερήμωσε το σπίτι.

Ερήμωσε το σπίτι...

Ο κυρ Αντρέας, αφού έχασε την γυναίκα του, έκανε μοναχικούς περιπάτους στην πόλη μου, με το καλό του το κοστούμι.  Έζησε κάποια χρόνια μετά την σύζυγό του.  Μας χαιρετούσε εμάς τα παιδιά και τον χαιρετούσαμε.  Τόσο απλά.  Μου άρεσε που ήταν πάντα καλοντυμένος.  Ξεχώριζε ανάμεσα στους ανθρώπους της γειτονιάς μου.  

Κάποτε, έμαθα ότι είχε, παληά, χασάπικο.  Αλήθεια, τι μαθαίνει κανείς καθώς κυλάει η ζωή...  Μάλιστα, έμαθα ότι είχε "παίξει" και σε μια Ελληνική ταινία.  Τον εαυτό του!... Θα τον δείτε, ίσως, κάποια στιγμή, αν προσέξετε σε ένα Ελληνικό, όπου παίζει ο Αυλωνίτης, και πηγαίνει σε ένα χασάπικο.  Ονομάζει κυρ - Αντρέα τον χασάπη.  Αυτός είναι ο κυρ-Αντρέας της γειτονιάς μου.  Ο σύζυγος της κυρα -Βάσως με τα σαντέ.

"Ένα πακέτο σαντέ, παρακαλώ... Σαντέ κασετίνα..."


"Γεια σου, κυρα-Βάσω, γεια σου κυρ-Αντρέα..."





Lamprini Tolmi...

14. H Ρένα... Η Ρένα μου... αφιερωμένο στην νέα μπλογκοφίλη: rena. Καλώς την!!

Η Ρένα μου... Η Ρένα μου.... Την είδα τις προάλλες. Μετά από είκοσι; Εικοσιπέντε;... (Ποιος ξέρει; Ποιος θυμάται;) χρόνια!!!... Και τι χαρά!!!!  Η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά! 

 Η Ρένα... η Ρένα μου... !!! Η καλή μου φίλη!!  Η φίλη της γειτονιάς μου!!  Η φίλη μου. Η αγάπη μου!!...

Ερχόμουν με το αυτοκίνητο από δουλειά.  Έφθασα στην γειτονιά μου και κοιτούσα πού να το παρκάρω.  Τότε την είδα!!!   Έβγαινε από το πατρικό της σπίτι, φορώντας ένα μπουφάν και κρατώντας ένα κράνος.   Είχε τα μαλλιά της ξανθά, σγουρά και πλούσια, και μακρυά.  

 H Ρένα μου...

Δεν την γνώρισα.  Πού να την γνωρίσω μετά από τόσα χρόνια!  Σκέφτηκα, όμως: "Έχε γούστο!"  Πλησίασε στην μηχανή της που την είχε παρκάρει απέναντι από το σπίτι μου.   Έπρεπε να δράσω γρήγορα, πριν μου φύγει.

 

Είχε παρκάρει την μηχανή...

Ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου και την ρωτάω με επιφύλαξη: "Είσαι η Ρένα;" "Ναι," μου λέει. "Είμαι η Λαμπρινή!!!" της λέω.

Για πότε βγήκα έξω, για πότε την αγκάλιασα, για πότε την φίλησα!!!  "Τι κάνεις;" την ρώτησα γεμάτη ενθουσιασμό.  "Δεν σε γνώρισα"  "Πού να με γνωρίσεις," μου είπε.  "Μεγάλωσα"  "Κι εγώ μεγάλωσα" της είπα.  "Τα παιδιά καλά;" την ρώτησα.  "Όλα καλά", μου είπε.  "Εσύ;  Οι δικοί σου;  Ο Νίκος;"...

Και της απάντησα...   

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει... Τι συγκίνηση, τι αναμνήσεις ξεπήδησαν από μέσα μου!  Μέσα σε δευτερόλεπτα όλη η κοινή ζωή μας, ως φίλες που ήμασταν στα παιδικά μας χρόνια, ήτανε εκεί...  Αλλά... εγώ στον κόσμο μου!!!  Κι η ζωή είναι σκληρή... και δεν είχαμε τον χρόνο που θα θέλαμε...  Δεν πρόλαβα να χαρώ τις στιγμές μας... 

Ένα αυτοκίνητο ήρθε πίσω από το δικό μου και μας έκοψε την κουβέντα.  (Αλήθεια, θα μπορούσαμε να μιλούσαμε ώρες!!... ) Του κλείναμε τον δρόμο.  Έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητό μου για να φύγει.... Οι στιγμές μας τελειώνανε... Έπρεπε να δράσω γρήγορα...

Της έπιασα, απαλά, με τα δυο μου χέρια το πρόσωπο, και της είπα με όλη μου την χαρά, μετά από τόσο καιρό που είχα να την δω,  και με όλη μου την αγάπη! "ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!" ... 

Οι στιγμές μας... τελειώσανε!

Δεν προλάβαινα να πω τίποτε άλλο...  Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα.  Πήγα να το παρκάρω.

 

Πήγα να το παρκάρω...

Η Ρένα, πήγε στην μηχανή της κι έφυγε κι αυτή, και χαθήκαμε, για άλλη μια φορά!

Μετά από τόσα χρόνια λίγα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά να κάνουν να φουντώσουν οι αναμνήσεις.... 

Η Ρένα, η φίλη μου...

Μετά από πόσο καιρό !!!  Άραγε θα την ξαναδώ;...  Ποιος ξέρει;...


Lamprini Tolmi... 

 Y.Γ. Οι φώτο είναι από το Ίντερνετ...