20. Η Κως... και η μοναξιά μου... αφιερωμένο στην νέα φίλη, irini s! Καλώς την!

Στην Κω έμεινα 2 χρόνια.  Ήταν τα χρόνια που "ανδρώθηκα" όπως τα περιγράφω .  Ήταν τα χρόνια της μοναξιάς μου.

Κως... 

Στην αρχή είχα τον πατέρα.  Είχε κατέβει μαζύ μου  ο πατέρας μου κι έζησα τους 2 μήνες της προσαρμογής μου  με άνεση.
Όμως...

Θυμάμαι το βράδυ που μπήκε στο πλοίο και γύρισε πίσω. Αισθήματα πρωτόγνωρα με κατέκλυσαν...
Εννοιωθα όλο το νησί πίσω μου να με πλακώνει!! "Πού με αφήνεις??"  φώναζα μέσα μου. "Πού πας??"  Αλλά δεν απαντούσε και το πλοίο ξεμάκραινε... Όλο και ξεμάκραινε...  Εγώ, όμως, έπρεπε να ζήσω.  Και θα ζούσα για 2 ολόκληρα χρόνια στο πανέμορφο νησί... μόνη.  Κατάμονη.

Κως...

Είχα την ελπίδα ότι θα επικοινωνούσα με τις φίλες μου τηλεφωνικώς... ονειρευόμουν στα σίγουρα. Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου...

Εκείνη την εποχή είχα πολλές φίλες, όπως και τώρα. Είχα και 2 κολλητές.  Την Πετρούλα και την Έφη.
 Κι οι δυο ήταν κολλητές μου.. άλλα τότε "ξεκολλήσαμε"... Τότε κατάλαβα ΠΟΣΟ ΜΟΝΗ ΗΜΟΥΝ... κι επέζησα αυτής της μοναξιάς κι ανδρώθηκα...

 Μόνη... Κατάμονη...

Είχαν σίγουρα τις δικαιολογίες τους. Εγώ δεν τις θυμάμαι.. Ίσως ήταν για την  μια η κατάσταση της  η οικογενειακή.  Μόλις είχε παντρευτεί.  Σίγουρα θα ήταν μια περίοδος προσαρμογής και γι αυτήν.  Η άλλη  το ίδιο...ήταν κι αυτή δικαιολογημένη, σίγουρα.

Η Έφη μου έγραφε γράμματα.  Γράμματα όμορφα, ενθαρρυντικά.  Αυτός ήταν ο τρόπος της δικής της επικοινωνίας.  Ήταν, όμως, γράμματα που δεν μου αρκούσαν..  Είπαμε...εγώ κι ο κόσμος μου...


Έτσι κατάλαβα ότι ΔΕΝ ΕΙΧΑ φίλες.  Γιατί μην νομίζετε...κι οι υπόλοιπες φίλες μου, ούτε που με θυμήθηκαν . Μόνον όταν ανέβαινα στην Αθήνα, μόνον τότε με θυμόντουσαν "καλέ, τι κάνεις εσύ?"     "Μια χαρά... μεγαλώνω. "... και δεν καταλαβαίνανε...

 Φιλία... 

Εγώ όμως κατάλαβα τι σημαίνει μοναξιά.  Τι σημαίνει να βλέπεις τους τέσσερις τοίχους στο "σπίτι" σου από το μεσημέρι ως την άλλη μέρα το πρωί και τίποτε άλλο

 Έπρεπε να  ζήσω όμως κι έζησα.  Έμαθα να κάνω τις ώρες να περνούν αργά. Να μακραίνω τον χρόνο.  Να ζω αργά τις στιγμές της μέρας και της νύχτας... Να ζω μόνη. . Κι αυτό με βοήθησε πολύ.  Γιατί έχω μείνει μόνη...
 
Κατάμονη...


Lamprini Tolmi... 

19. O κυρ - Γεράσιμος... και τα τραγούδια...

Γύρισα αργά στο σπίτι, εκείνο το βράδυ.

 Πάρκαρα έξω απ' το σπίτι... 

Αυτήν την φορά βρήκα πάρκινγκ, ακριβώς, έξω απ' το σπίτι μου και το καταχάρηκα. Το να βρω να παρκάρω, τόσο κοντά στο σπίτι μου, ήτανε ένα μικρό θαύμα.  Όλοι οι δρόμοι, εκείνο το βράδυ, ήταν πιασμένοι από τ΄αυτοκίνητα γιατί την άλλη μέρα θα είχε λαϊκή.  Χαρούμενη βγήκα απ' το αυτοκίνητο, λοιπόν, και...  Και τότε τα άκουσα....

Δημοτικά τραγούδια...

Πριν μπω στην είσοδο του σπιτιού, άκουσα απ' το διαμέρισμα του κυρ - Γεράσιμου τραγούδια.  Δημοτικά τραγούδια, μάλιστα,  που τόσο του αρέσανε.  "Περίεργο," σκέφτηκα, "τόσο αργά και είναι ξύπνιος ο κυρ - Γεράσιμος;" 

Αμέσως, όμως, δεν επέμεινα, και πολύ, σε αυτήν την σκέψη μου.  Έπρεπε να κάνω γρήγορα και να ανέβω τις σκάλες για να ετοιμαστώ για την άλλη μέρα.   Είχα και το σερφάρισμα στον νου μου.  Να προλάβω να μπω λίγο στο ίντερνετ!  Μόνον, είπα από μέσα μου: "Μπα, είναι τόσο σιγανά η μουσική, που δεν ενοχλεί κανέναν... Φαίνεται ότι ίσα - ίσα την ακούει."

Ανέβηκα πάνω,  βιαστικά, μπήκα στο σπίτι και πραγματικά έγιναν όλα όπως τα σκέφτηκα.   Πρόλαβα να σερφάρω στο ίντερνετ και  αρκετά μάλιστα, παρ' όλο που  την άλλη μέρα θα ξυπνούσα πολύ νωρίς το πρωί.   Έτσι, σαν αποτέλεσμα,  κοιμήθηκα μόνον δύο ή τρεις ώρες κι  σηκώθηκα να φύγω.  Βρέθηκα και πάλι στον δρόμο,  για να πάρω, αυτήν την φορά, το αυτοκίνητό μου. Και, τότε, τα άκουσα πάλι.  Τα τραγούδια του κυρ-Γεράσιμου. 

"Περίεργο", σκέφτηκα, "ακόμα ακούγονται τραγούδια;  Φαίνεται ότι δεν θα έκλεισε καθόλου το ράδιο..."  (Είπαμε.. Εγώ κι ο κόσμος μου!!... )...

Περίεργο... πράγματι... Αλλά δεν ήταν περίεργο.  Ίσως, ήταν η τελευταία του νύχτα.  Ίσως... Και δεν χρειαζότανε να κοιμηθεί.   Του αρκούσε, φαίνεται,  που άκουγε τα αγαπημένα του τραγούδια, τα δημοτικά, που τόσο του αρέσανε.

Δημοτική μουσική...

Καληνύχτα, κυρ - Γεράσιμε.  
Χάρηκα που σε γνώρισα.... 


Lamprini Tolmi...

18. Η Ευγενία.. και ο κόκκορας... αφιερωμένο στις νέες φίλες: Αντιγόνη και Νίκη Γιαννουλίδου! Καλώς ωρίσατε στο μπλογκ μου!!!

Η γειτονειά μας έχει κατά καιρούς διαφόρους κοκκόρους.  Τους ακούς να λαλούν από πάνω, από αριστερά, από δεξιά.  Είναι ενδιαφέρον γιατί με αυτά τα πτηνά να λαλούν νομίζεις ότι ζεις σε κανένα χωριό. 

Ο κόκκορας

Της Ευγενίας της αρέσουν να τα ακούει.  Αλλά, όχι  να την ξυπνάνε.  Όποτε συμβαίνει το δεύτερο παραπονιέται: "Πάλι με ξύπνησε ο κόκκορας". "Κατά τις 4 ελάλησε και με ξύπνησε!" κτλ κτλ...

 

Ο κόκκορας ελάλησε! 

Αυτές τις μέρες ένας νέος κόκκορας έχει έλθει στην γειτονειά.  Στην πάνω γειτονειά.  Και τον ακούμε να λαλεί.  Και η Ευγενία παραπονιέται και πάλι.  Και πάλι.  Τις προάλλες όμως, είχε καιρό να λαλήσει... όχι η Ευγενία, ο κόκκορας.  Η Ευγενία ανησύχησε.  Εγώ, στον κόσμο μου.  "Τι ανησυχεί;" σκέφτηκα.  "Αφού δεν θέλει να την ξυπνάει;" ... 

Όμως, η Ευγενία είχε άλλη άποψη.  Φοβήθηκε μήπως έπαθε τίποτε το πτηνό.  Και τι έγινε, τελικά;... 

Πολύ απλά, την άλλη μέρα τον ξανάκουσε κι ησύχασε.  Ησύχασα κι εγώ!!!! 

 

Ο κόκκορας... ξαναλάλησε!

Ε, μην πάθουμε και τίποτε για έναν κόκκορα!!! ... 


Lamprini Tolmi...

17. Η Πρωτομαγιά... και ο γείτονας...

Ήταν μια ήσυχη πρωτομαγιά... Για λόγους υγείας έμεινα μέσα, αλλά δεν με ένοιαζε... ώσπου ο γείτονας... 

Η γειτονειά...

Είναι νέος στην γειτονιά.  Έχει ένα υπέροχο σπίτι, ακριβώς απέναντι από το δικό μου, μεγάλο με πολλά κι εκπληκτικά φυτά.  Στην αυλή του έχει μπάρμπεκιου  και την  έχει φωτίσει πολύ ωραία.  Το σπίτι του είναι ένα στολίδι για την γειτονειά μας.  

Την Πρωτοχρονιά, δυστυχώς, δεν πήγα εκδρομή.  Δεν με ένοιαξε πολύ, γιατί είχα διάβασμα, και όλα φαινόντουσαν απ' το πρωί ότι θα ήτανε ήσυχα... Αλλά... δεν... 

Ο γείτονας είχε γλέντια.  Όσοι έχετε γείτονες κοινωνικούς, γελαστούς, κεφάτους, καταλαβαίνετε τι εννοώ.  Ο γείτονας, ο δικός μου, τέτοιος είναι.  Όταν κάνει γλέντια, όλη γειτονιά το μαθαίνει.  Έτσι, κατά τις ένδεκα το πρωί άρχισαν.  Ποια;  Τα γλέντια.  Θα μου πείτε:  "Μα τόσο νωρίς!!!" Ναι... τόσο νωρίς!

Δεν έδωσα σημασία πολύ.  Είχα αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα, μια που η μέρα ήτανε υπέροχη.  Πρωί ήτανε, τι φασαρία απ' τον δρόμο να ακούω, τι την μουσική του γείτονα. 
"Ε", σκέφτηκα... "πόσο θα κρατήσει;... Το πολύ μέχρι το απογευματάκι μετά θα σταματήσουνε κι οι φωνές και τα γέλια."  Αλλά πού;... Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου.  

Έτσι περνάγανε οι ώρες.  Ναι, οι ώρες!!!  Το τι τραγούδι άκουσα, από τον γείτονα, κι ευτυχώς όλα της εποχής μου, άλλο πράγμα.  Τι λαϊκά, τι ελαφρολαϊκά, τι ρεμπέτικα, τι δημοτικά και, περιέργως, λίγα νησιώτικα.  Έπεσε και λίγο Michael Jackson!!!  Και ταυτόχρονα, προσπαθούσα να διαβάσω.

 Μέχρι και Μichael Jackson

Eν τούτοις, είναι γεγονός ότι, κάποια στιγμή, παρασύρθηκα κι εγώ.  Έτσι σε κάποια από τα τραγούδια που άκουγα (λες και ήτανε μέσα στο σπίτι μου) τραγούδησα κι εγώ, σε άλλα χόρεψα  μαζύ με τον γείτονα και τους καλεσμένους του, κι είμαι σίγουρη μαζύ με όλην την γειτονειά.  Σε λίγα, ευτυχώς, προσπάθησα να μην δώσω σημασία γιατί δεν ήτανε του γούστου μου.  Και ταυτόχρονα, ακόμα, προσπαθούσα να διαβάσω.

Ώσπου, μετά από τα πολλά... μετά από την τόση υπομονή μου τόσην ώρα ήρθε η κατακλείδα.  Το: "Από κανάρα σε κανάρα θα  πετάω..." του Χρηστάκη.  Ε, δεν πήγαινε άλλο.  Έκλεισα την μπαλκονόπορτα, φωνάζοντας:
"Κανάρα, τέλος!!"

 Ε, μα!!! 
 
 
Lamprini Tolmi... 


Υ.Γ. Τελείωσε το γλέντι στις ένδεκα παρά δέκα.  Νάναι καλά οι άνθρωποι να ξαναβρεθούνε.  Πρωτομαγιά ήτανε.  Μέρα χαράς!!!!...