Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

Έπεσε ομίχλη


Έπεσε ομίχλη  ή όπως λένε, ωραία,  οι ναυτικοί, έπεσε πούσι...

Τι ήταν κι αυτό!!! Γύριζα από το Aθήνα, μίαν ωραία εσπέρα, με το αυτοκίνητο και ξαφνικά την είδα.  Την αντίκρυσα, γίναμε φίλες!  Τι ομίχλη ήταν αυτή!!!  Δεν μπορούσες να δεις στα 20 μέτρα!

Τότε,  μου ήρθε στο νου ένα θρίλλερ που κυκλοφορούσε όταν ήμουν μικρή: Η Ομίχλη.

The Fog (1980) - Official Trailer

Να μην σου τύχει, θα έλεγα.  Μια ομίχλη εξαπλώνονταν σε μια πόλη και σκοτώνονταν άνθρωποι.  Εγώ, όμως,  επειδή έχω μεγαλώσει... σκέφτηκα άλλο ότι θα συγκρούονταν αυτοκίνητα.  Άλλο κακό!!!

Ευτυχώς,  μέχρι να φθάσω στον Πειραιά, είχε διαλυθεί ή για την ακρίβεια δεν είχε φθάσει ως εκεί.  Όμως, αυτό το όμως που κάνει την διαφορά  Όμως το θέαμα ήτανε άψογο.  Ένα πέπλο με παχειά ομίχλη κάλυπτε την  περιοχή από την Αίγινα ως την Ελευσίνα.  Εκπληκτικο!   Και το αμέσως ευχάριστο ήτανε ότι μετά όλα πήγανε καλά.  Έβλεπα μια χαρά κι απολάμβανα το θέαμα.

Την άλλη μέρα, πήγα στο σχολείο.  Όλη η πολη μου είχε ομιχλη.  Έβλεπες μέχρι τα πενήντα μέτρα.  Ήτανε καλά, κανένας φόβος.  Ξαφνικά, ακούω ένα ελικόπτερο.  "Ωραία", λέω, "θα δούμε κι ελικόπτερο πρωί πρωί".  Γυρίζω από εδώ το κεφάλι μου, το γυρίζω από εκει.  Πουθενά το ελικόπτερο.  Τι στο καλο΄, σκέφτηκα, πού εξαφανίστηκε!!  Και τότε κατάλαβα.  Καλά!!! Εγώ κι ο κόσμος μου!!!...

Πού να δω το ελικόπτερο με τοσην ομίχλη!  Με τίποτε.  "Συνέχισε, Λαμπρινή, τον δρόμο σου", ειπα στον ευατό μου.  "Θα δεις άλλη ώρα ελικόπτερο..."


Lamprini Tolmi....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...