Ламбрини

 

Ламбрини

Καλά, που είναι κι η Άννα

Κι είδα το όνομα μου... εις την Σλαβικήν...!!!

Ουάου!!!

Λαμπρινή

44. Ο Λάμπρος

 Ο Λάμπρος

LAMPROS

Εγώ μικρή, ήμουν ο Λάμπρος, η μητέρα με λέει Λαμπρούκο καμμία φορά και θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, το όνομα αυτό είναι οικείο...

Κάποια φορά με καλούσε και Λάμπρο Κατσώνη, η φίλη απ' την άλλη με λέει: "Λαμπρούκο" λες και τόξερε...

Tίποτε τυχαίο...

Ήμουν και ζωηρή μικρή, αποκλείεται να ήμουνα... κορίτσι εγώ... Αγοροκόριτσο, ναι... Με τις κοτσίδες μου...

με κοτσίδες... 

Άλλωστε, ήμουν πάντα εγώ κι ο κόσμος μου... 

Στο πρώτο μου μπλογκ, η πρώτη μου ιντερνετική δουλειά...

blog 

είχε αυτό το όνομα, Lampros.  Νομίζανε ότι κρυβότανε ένας Λάμπρος πίσω απ' αυτό το όνομα... μόνον που ήμουνα εγώ...

Ένα όνομα ακόμα... για μένα... την Λαμπρινή...

Λαμπρινή

Lamprini T.

Την Μεγάλη Πέμπτη

Την Μεγάλη Πέμπτη, σηκωνόμασταν νωρίς το πρωΐ, με τον αδελφό μου, παίρναμε την ευχή του παππού και πηγαίναμε να κοινωνήσουμε. Στην Εκκλησία γινόντουσαν δύο θείες Λειτουργίες, για τους εργαζομένους η πρώτη, και ο παπάς κοινωνούσε, σχεδόν, όλην την ημέρα

Μετά... αγοράζαμε το κουλούρι από τον φούρνο κ ήταν σαν να κάναμε Ανάσταση...

Την Μεγάλη Πέμπτη...

(φώτο: Τήλος)

Σήμερα, που ένα κουλούρι δεν αξίζει πολλά, δεν πηγαίνουμε τόσο πρωΐ για να κοινωνήσουμε, ακολουθούμε άλλη πορεία... με τον ίδιο στόχο όμως...

Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου... 


Lamprini T.

29. Την Μεγάλη Πέμπτη

Την Μεγάλη Πέμπτη, σηκωνόμασταν νωρίς το πρωΐ, με τον αδελφό μου, παίρναμε την ευχή του παππού και πηγαίναμε να κοινωνήσουμε. Στην Εκκλησία γινόντουσαν δύο θείες Λειτουργίες, για τους εργαζομένους η πρώτη, και ο παπάς κοινωνούσε, σχεδόν, όλην την ημέρα

Μετά... αγοράζαμε το κουλούρι από τον φούρνο κ ήταν σαν να κάναμε Ανάσταση...

Την Μεγάλη Πέμπτη...

(φώτο: Τήλος)

Σήμερα, που ένα κουλούρι δεν αξίζει πολλά, δεν πηγαίνουμε τόσο πρωΐ για να κοινωνήσουμε, ακολουθούμε άλλη πορεία... με τον ίδιο στόχο όμως...

Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου... 


Lamprini T.

27. η φίλη μου η Φλώρα.. και το βιβλίο μου...

η φίλη μου η Φλώρα.. και το βιβλίο μου...

τι να πω;...

"λίγες γραμμές... έτσι..."

"λίγες γραμμές... έτσι..."

Εγώ κι ο κόσμος μου... ή... το βιβλίο μου!! 

Lamprini T. 

30. Απουσία... δέκα ετών...

Το τριγύριζα από εδώ, το τριγύριζα από εκεί... εν τέλει θα την κάνω την ανάρτηση.

 Απουσία

Έφυγες, μία μέρα όπως αυτήν, μία μέρα που έπεφτε, όμως, πολύ χαλάζι και δεν μπόρεσα να σε αποχαιρετήσω.  Όταν είπα για τελευταία φορά το όνομά σου, ήταν αργά.  Δεν με άκουγες. (;)

Δεν με άκουγες... 

Όλα αυτά τα χρόνια, όλα αυτά τα δέκα χρόνια, η απουσία σου πέρασε απαρατήρητη, σχεδόν.  Είχα δέσει την καρδιά μου και δεν την άφηνα να αντιδράσει.  Αυτό της έκανε κακό, να το ξέρεις, αλλά, για μένα ήτανε η καλύτερη λύση.  Δεν μπορούμε πάντα να κάνουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας.

Έφυγες και δεν σε ξαναείδα. (;)  Πολλές φορές ερχόσουν στα όνειρά μου, τόσο ζωντανός που παραξενευόμουνα.

Πώς πέρασαν τόσα χρόνια;  Ούτε εγώ το ξέρω.  Στην αρχή, η απουσία σου ήταν της μίας ημέρας, των δύο μηνών, του ενός έτους.  Αυτό κόστισε λίγο.  Κατόπιν περνούσαν τα χρόνια.  Φέτος που συνειδητοποίησα το νούμερο δέκα, με έπιασε κάτι σαν πανικός!!!  "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα, "δέκα ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια περάσανε;"  Σίγουρα δεν έχω καταλάβει καλά.  Και, τότε, κραύγασα: "Σε θέλω εδώ!!".... Μα τίποτε δεν έγινε...  "Σε θέλω εδώ", ξαναείπα, μα κανείς και τίποτε δεν απάντησε. (;)

ΣΕ ΘΕΛΩ ΕΔΩ!!!!

Το ξέρω, εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

Τώρα πρέπει να περιμένω.  Μέχρι την στιγμή που θα σε ξαναδώ.  Κι αυτό θα είναι;... Ποιος ξέρει πότε...

Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό το δέκα, μου ράγισε την καρδιά.
Αυτό το δέκα ήταν η απουσία.   Δυστυχώς....

 Απουσία

Λαμπρινή Τ.