Ο Χαρίλαος όλην την ώρα αγόραζε μισοτιμής, παλαιά αυτοκίνητα,

Ο Χαρίλαος όλην την ώρα αγόραζε μισοτιμής, παλαιά αυτοκίνητα, αμερικάνικα... Μεγάλα, επιβλητικά με μηχανικά προβλήματα... Ποτέ δεν μπόρεσε να πάρει κάτι καινούργιο, αλλά κανέναν δεν πείραζε αυτό... Τον είχαν συνηθίσει... οι δικοί του... και οι δρόμοι... του...  Εμείς κι ο κόσμος μας... 

παληά αυτοκίνητα...

Lamprini T.

32. H φωτογραφία

Στην αρχή μπήκε σε μέρος όπου φαίνεται.  Κατόπιν, την έκρυψε, για χρόνια, πίσω από άλλα πράγματα.  Κατόπιν, για λίγα χρόνια, την έβαλε και πάλι σε μέρος που να φαίνεται, και τώρα, την έκρυψε και πάλι.

Δεν αντέχεις... πάντα...

 

Φωτογραφίες... 

Είναι ο κόσμος μου... εδώ...

Lamprini T. 

30. Απουσία... δέκα ετών...

Το τριγύριζα από εδώ, το τριγύριζα από εκεί... εν τέλει θα την κάνω την ανάρτηση.

 Απουσία

Έφυγες, μία μέρα όπως αυτήν, μία μέρα που έπεφτε, όμως, πολύ χαλάζι και δεν μπόρεσα να σε αποχαιρετήσω.  Όταν είπα για τελευταία φορά το όνομά σου, ήταν αργά.  Δεν με άκουγες. (;)

Δεν με άκουγες... 

Όλα αυτά τα χρόνια, όλα αυτά τα δέκα χρόνια, η απουσία σου πέρασε απαρατήρητη, σχεδόν.  Είχα δέσει την καρδιά μου και δεν την άφηνα να αντιδράσει.  Αυτό της έκανε κακό, να το ξέρεις, αλλά, για μένα ήτανε η καλύτερη λύση.  Δεν μπορούμε πάντα να κάνουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας.

Έφυγες και δεν σε ξαναείδα. (;)  Πολλές φορές ερχόσουν στα όνειρά μου, τόσο ζωντανός που παραξενευόμουνα.

Πώς πέρασαν τόσα χρόνια;  Ούτε εγώ το ξέρω.  Στην αρχή, η απουσία σου ήταν της μίας ημέρας, των δύο μηνών, του ενός έτους.  Αυτό κόστισε λίγο.  Κατόπιν περνούσαν τα χρόνια.  Φέτος που συνειδητοποίησα το νούμερο δέκα, με έπιασε κάτι σαν πανικός!!!  "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα, "δέκα ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια περάσανε;"  Σίγουρα δεν έχω καταλάβει καλά.  Και, τότε, κραύγασα: "Σε θέλω εδώ!!".... Μα τίποτε δεν έγινε...  "Σε θέλω εδώ", ξαναείπα, μα κανείς και τίποτε δεν απάντησε. (;)

ΣΕ ΘΕΛΩ ΕΔΩ!!!!

Το ξέρω, εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

Τώρα πρέπει να περιμένω.  Μέχρι την στιγμή που θα σε ξαναδώ.  Κι αυτό θα είναι;... Ποιος ξέρει πότε...

Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό το δέκα, μου ράγισε την καρδιά.
Αυτό το δέκα ήταν η απουσία.   Δυστυχώς....

 Απουσία

Λαμπρινή Τ.

23. O Χαράλαμπος... και τα εγγόνια του...

Ο Χαράλαμπος, εκείνη την ημέρα, είχε πάρει την σύζυγο του και την κόρη του για να χαρούν την μεγάλη γιορτή των Θεοφανίων, 
στην Νέα Πέραμο. 

 Νέα Πέραμος

 Είχε κι έναν γυιο, παντρεμένο, που σίγουρα θα είχε άλλο πρόγραμμα για εκείνην την ημέρα, αλλά... δεν ήτανε ακριβώς έτσι τα πράγματα. 

Ο Χαράλαμπος συνήθιζε να πηγαίνει, οικογενειακώς, στην Νέα Πέραμο.  Γενικώς, τους άρεσε πολύ ο τόπος, η θάλασσα και το όμορφο παραθαλάσσιο μαγαζί, όπου το φρέσκο ψάρι ήτανε σε πρώτη ζήτηση.  Ο Χαράλαμπος, σημειωτέον, προτιμούσε πολύ το ψάρι...

Η θάλασσα

Παρακολούθησαν, λοιπόν, την όμορφη τελετή του αγιασμού των υδάτων στην παραλία της Νέας Περάμου.  Αν και το κρύο ήτανε τσουχτερό, πολλοί γενναίοι έπεσαν στην θάλασσα για να πιάσουν τον σταυρό.   

 Κόσμος πολύς στα Θεοφάνια...

Αλλά, κι ο κόσμος ήτανε πάρα πολύς.  Στο τέλος, όλος αυτός ο κόσμος πήγαινε στα μαγαζιά της Νέας Περάμου για το καθιερωμένο ψαράκι.  

 Έτσι, έκανε κι ο Χαράλαμπος.  Το μαγαζί, που πήγε ήτανε κατάμεστο, αλλά αυτό, δεν τον ένοιαζε και πολύ.

 Το μαγαζί

  Αυτό που  ήθελε ήτανε να περάσουν όμορφα και οικογενειακά αυτήν την ημέρα. Κι αυτό θα το πετύχαινε εύκολα, γιατί το μέρος ήτανε όμορφο και γιατί θα είχανε την ευκαιρία να συζητήσουν όλοι μαζύ, κάτι που γινότανε σπάνια.

Καθηστερήσανε πολύ να σερβιριστούνε, με τόσο κόσμο ήτανε φυσικό.  Έτσι, όταν ήρθε το πολυπόθητο ψαράκι, φάγανε με πολλή όρεξη και χορτάσανε.  Κατόπιν, συζητήσανε για πολλά θέματα κι η ατμόσφαιρα έγινε τόσο όμορφη!  Κατόπιν, η σύζυγός κι η κόρη του θέλησαν να πάνε την συνηθισμένη τους βόλτα.  Κατά περίεργο τρόπο, όμως, ο ίδιος δεν ήθελε.  Έτσι, έφυγαν και τον άφησαν μόνο.  Η κόρη, καθώς απομακρυνόταν από κοντά του,  γύρισε, για λίγο, να τον δει.  Τον είδε να κάθεται τόσο ήσυχος και ήρεμος, χωρίς να γνωρίζει  τι θα γινότανε σε λίγο...  Και ούτε το έμαθε και ποτέ...

Μόνος... 

(φώτο από γκουγκλ...)

Προχώρησαν οι δυο τους προς την θάλασσα.  Λίγο παρακάτω,  είχε ένα μαγαζί που πουλούσε λουκουμάδες και σκέφτηκαν να πάνε να φάνε μερικούς.

 Λουκουμάδες λαχταριστοί...

  Η ημέρα το καλούσε.  Ένα γλυκό ήτανε ό,τι έπρεπε, μετά το γεύμα!  Καθώς έφθαναν στον μαγαζί, τους είδανε!!!   Είδανε τον Ντίνο, τον γυιό, τον παντρεμένο, του Χαράλαμπου, μαζύ με την σύζυγό του, βεβαίως. "Τι σύμπτωση", σκέφτηκε η κόρη, "ο αδελφός μου είναι εδώ!  Ευκαιρία ο μπαμπάς να δει τα εγγόνια του!!"...

Αλλά, είπαμε... αυτή κι ο κόσμο της!!... Άλλες οι βουλές της τύχης... της ζωής.   Όσο κι αν το ήθελε, αυτή η συνάντηση δεν έγινε ποτέ.  

Ο Ντίνος καθότανε, μαζύ με την γυναίκα του, στο  μαγαζί και τα παιδιά παίζανε στην παιδική χαρά, που βρισκότανε λίγο πιο κει.  

 Η παιδική χαρά...

Καθήσανε όλοι μαζύ και τα είπανε για λίγο.  Όταν ανέφερε η κόρη ότι ο πατέρας της ήτανε μαζύ τους, η ατμόσφαιρα άλλαξε κι, αμέσως, κατάλαβε.  Δεν επρόκειτο να γίνει ποτέ αυτή η συνάντηση, εγγονών και Χαράλαμπου.  Τα εμπόδια ήτανε πάρα πολλά... Το παρελθόν, κυρίως.  

Εν τούτοις, τα περάσανε πολύ ευχάριστα, όλοι μαζύ.  Ήταν σαν να ξαναγιόρταζαν την εορτή των Θεοφανίων.  Τόσο όμορφα ήτανε.  Συζήτησαν μεταξύ τους οι μεγάλοι, η κόρη πήγε κι έπαιξε με τα παιδιά στην παιδική χαρά, κατόπιν, φάγανε λουκουμάδες, και μετά σηκωθήκανε.  Ήταν η ώρα να φυγουνε, να πάνε στον πατέρα, γιατί είχε περάσει η ώρα, κι ήτανε μόνος του. Αποχαιρετιστήκανε εγκάρδια και φύγανε.

 Πλησιάζοντας...

Πλησιάζοντας προς το μέρος, όπου ο Χαράλαμπος καθότανε, κι έτσι όπως τον είδε η κόρη να είναι μόνος, σκέφτηκε...
"Η ζωή δεν είναι τόσο απλή.  Όσο κι να θες εσύ... αν ο άλλος δεν θέλει... τίποτε δεν γίνεται... "


Απλά, δεν γίνεται... 


Υ.Γ.  Όλες οι φώτο είναι από το γκουγκλ.  Στην ιστορία αναφέρεται η Νέα Πέραμος (Μεγάλο Πεύκο), Αττικής...