19. O κυρ - Γεράσιμος... και τα τραγούδια...

Γύρισα αργά στο σπίτι, εκείνο το βράδυ.

 Πάρκαρα έξω απ' το σπίτι... 

Αυτήν την φορά βρήκα πάρκινγκ, ακριβώς, έξω απ' το σπίτι μου και το καταχάρηκα. Το να βρω να παρκάρω, τόσο κοντά στο σπίτι μου, ήτανε ένα μικρό θαύμα.  Όλοι οι δρόμοι, εκείνο το βράδυ, ήταν πιασμένοι από τ΄αυτοκίνητα γιατί την άλλη μέρα θα είχε λαϊκή.  Χαρούμενη βγήκα απ' το αυτοκίνητο, λοιπόν, και...  Και τότε τα άκουσα....

Δημοτικά τραγούδια...

Πριν μπω στην είσοδο του σπιτιού, άκουσα απ' το διαμέρισμα του κυρ - Γεράσιμου τραγούδια.  Δημοτικά τραγούδια, μάλιστα,  που τόσο του αρέσανε.  "Περίεργο," σκέφτηκα, "τόσο αργά και είναι ξύπνιος ο κυρ - Γεράσιμος;" 

Αμέσως, όμως, δεν επέμεινα, και πολύ, σε αυτήν την σκέψη μου.  Έπρεπε να κάνω γρήγορα και να ανέβω τις σκάλες για να ετοιμαστώ για την άλλη μέρα.   Είχα και το σερφάρισμα στον νου μου.  Να προλάβω να μπω λίγο στο ίντερνετ!  Μόνον, είπα από μέσα μου: "Μπα, είναι τόσο σιγανά η μουσική, που δεν ενοχλεί κανέναν... Φαίνεται ότι ίσα - ίσα την ακούει."

Ανέβηκα πάνω,  βιαστικά, μπήκα στο σπίτι και πραγματικά έγιναν όλα όπως τα σκέφτηκα.   Πρόλαβα να σερφάρω στο ίντερνετ και  αρκετά μάλιστα, παρ' όλο που  την άλλη μέρα θα ξυπνούσα πολύ νωρίς το πρωί.   Έτσι, σαν αποτέλεσμα,  κοιμήθηκα μόνον δύο ή τρεις ώρες κι  σηκώθηκα να φύγω.  Βρέθηκα και πάλι στον δρόμο,  για να πάρω, αυτήν την φορά, το αυτοκίνητό μου. Και, τότε, τα άκουσα πάλι.  Τα τραγούδια του κυρ-Γεράσιμου. 

"Περίεργο", σκέφτηκα, "ακόμα ακούγονται τραγούδια;  Φαίνεται ότι δεν θα έκλεισε καθόλου το ράδιο..."  (Είπαμε.. Εγώ κι ο κόσμος μου!!... )...

Περίεργο... πράγματι... Αλλά δεν ήταν περίεργο.  Ίσως, ήταν η τελευταία του νύχτα.  Ίσως... Και δεν χρειαζότανε να κοιμηθεί.   Του αρκούσε, φαίνεται,  που άκουγε τα αγαπημένα του τραγούδια, τα δημοτικά, που τόσο του αρέσανε.

Δημοτική μουσική...

Καληνύχτα, κυρ - Γεράσιμε.  
Χάρηκα που σε γνώρισα.... 


Lamprini Tolmi...

18. Η Ευγενία.. και ο κόκκορας... αφιερωμένο στις νέες φίλες: Αντιγόνη και Νίκη Γιαννουλίδου! Καλώς ωρίσατε στο μπλογκ μου!!!

Η γειτονειά μας έχει κατά καιρούς διαφόρους κοκκόρους.  Τους ακούς να λαλούν από πάνω, από αριστερά, από δεξιά.  Είναι ενδιαφέρον γιατί με αυτά τα πτηνά να λαλούν νομίζεις ότι ζεις σε κανένα χωριό. 

Ο κόκκορας

Της Ευγενίας της αρέσουν να τα ακούει.  Αλλά, όχι  να την ξυπνάνε.  Όποτε συμβαίνει το δεύτερο παραπονιέται: "Πάλι με ξύπνησε ο κόκκορας". "Κατά τις 4 ελάλησε και με ξύπνησε!" κτλ κτλ...

 

Ο κόκκορας ελάλησε! 

Αυτές τις μέρες ένας νέος κόκκορας έχει έλθει στην γειτονειά.  Στην πάνω γειτονειά.  Και τον ακούμε να λαλεί.  Και η Ευγενία παραπονιέται και πάλι.  Και πάλι.  Τις προάλλες όμως, είχε καιρό να λαλήσει... όχι η Ευγενία, ο κόκκορας.  Η Ευγενία ανησύχησε.  Εγώ, στον κόσμο μου.  "Τι ανησυχεί;" σκέφτηκα.  "Αφού δεν θέλει να την ξυπνάει;" ... 

Όμως, η Ευγενία είχε άλλη άποψη.  Φοβήθηκε μήπως έπαθε τίποτε το πτηνό.  Και τι έγινε, τελικά;... 

Πολύ απλά, την άλλη μέρα τον ξανάκουσε κι ησύχασε.  Ησύχασα κι εγώ!!!! 

 

Ο κόκκορας... ξαναλάλησε!

Ε, μην πάθουμε και τίποτε για έναν κόκκορα!!! ... 


Lamprini Tolmi...

17. Η Πρωτομαγιά... και ο γείτονας...

Ήταν μια ήσυχη πρωτομαγιά... Για λόγους υγείας έμεινα μέσα, αλλά δεν με ένοιαζε... ώσπου ο γείτονας... 

Η γειτονειά...

Είναι νέος στην γειτονιά.  Έχει ένα υπέροχο σπίτι, ακριβώς απέναντι από το δικό μου, μεγάλο με πολλά κι εκπληκτικά φυτά.  Στην αυλή του έχει μπάρμπεκιου  και την  έχει φωτίσει πολύ ωραία.  Το σπίτι του είναι ένα στολίδι για την γειτονειά μας.  

Την Πρωτοχρονιά, δυστυχώς, δεν πήγα εκδρομή.  Δεν με ένοιαξε πολύ, γιατί είχα διάβασμα, και όλα φαινόντουσαν απ' το πρωί ότι θα ήτανε ήσυχα... Αλλά... δεν... 

Ο γείτονας είχε γλέντια.  Όσοι έχετε γείτονες κοινωνικούς, γελαστούς, κεφάτους, καταλαβαίνετε τι εννοώ.  Ο γείτονας, ο δικός μου, τέτοιος είναι.  Όταν κάνει γλέντια, όλη γειτονιά το μαθαίνει.  Έτσι, κατά τις ένδεκα το πρωί άρχισαν.  Ποια;  Τα γλέντια.  Θα μου πείτε:  "Μα τόσο νωρίς!!!" Ναι... τόσο νωρίς!

Δεν έδωσα σημασία πολύ.  Είχα αφήσει ανοιχτή την μπαλκονόπορτα, μια που η μέρα ήτανε υπέροχη.  Πρωί ήτανε, τι φασαρία απ' τον δρόμο να ακούω, τι την μουσική του γείτονα. 
"Ε", σκέφτηκα... "πόσο θα κρατήσει;... Το πολύ μέχρι το απογευματάκι μετά θα σταματήσουνε κι οι φωνές και τα γέλια."  Αλλά πού;... Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου.  

Έτσι περνάγανε οι ώρες.  Ναι, οι ώρες!!!  Το τι τραγούδι άκουσα, από τον γείτονα, κι ευτυχώς όλα της εποχής μου, άλλο πράγμα.  Τι λαϊκά, τι ελαφρολαϊκά, τι ρεμπέτικα, τι δημοτικά και, περιέργως, λίγα νησιώτικα.  Έπεσε και λίγο Michael Jackson!!!  Και ταυτόχρονα, προσπαθούσα να διαβάσω.

 Μέχρι και Μichael Jackson

Eν τούτοις, είναι γεγονός ότι, κάποια στιγμή, παρασύρθηκα κι εγώ.  Έτσι σε κάποια από τα τραγούδια που άκουγα (λες και ήτανε μέσα στο σπίτι μου) τραγούδησα κι εγώ, σε άλλα χόρεψα  μαζύ με τον γείτονα και τους καλεσμένους του, κι είμαι σίγουρη μαζύ με όλην την γειτονειά.  Σε λίγα, ευτυχώς, προσπάθησα να μην δώσω σημασία γιατί δεν ήτανε του γούστου μου.  Και ταυτόχρονα, ακόμα, προσπαθούσα να διαβάσω.

Ώσπου, μετά από τα πολλά... μετά από την τόση υπομονή μου τόσην ώρα ήρθε η κατακλείδα.  Το: "Από κανάρα σε κανάρα θα  πετάω..." του Χρηστάκη.  Ε, δεν πήγαινε άλλο.  Έκλεισα την μπαλκονόπορτα, φωνάζοντας:
"Κανάρα, τέλος!!"

 Ε, μα!!! 
 
 
Lamprini Tolmi... 


Υ.Γ. Τελείωσε το γλέντι στις ένδεκα παρά δέκα.  Νάναι καλά οι άνθρωποι να ξαναβρεθούνε.  Πρωτομαγιά ήτανε.  Μέρα χαράς!!!!...  

16. Η Μεγάλη Πέμπτη... και ο παππούς μου...

Μεγάλη Πέμπτη ήτανε η μέρα που κοινωνούσαμε για το Πάσχα.

 

Μεγάλη Πέμπτη

 Νηστεύαμε πολύ αυστηρά τις προηγούμενες μέρες και κοινωνούσαμε Μεγάλη Πέμπτη πρωΐ.  Μεγάλη πεινα και είχαμε και την μαμά να φτιάχνει κουλουράκια τις προηγούμενες μέρες και.. αυτό  μας έπεφτε λίγο βαρύ.  Τέλος πάντων...

Ώσπου έφθανε η μέρα της Μεγάλης Πέμπτης.  Επιτέλους, τέρμα στην νηστεία.  Θα βάζαμε τα καλά μας τα παπουτσάκια, τα καλά μας τα ρουχαλάκια και θα πηγαίναμε στην Εκκλησία.  Εκεί γινόντουσαν δύο λειτουργίες, μία για τους εργαζομένους, κατά τις 6 το πρωΐ, και μία για τους υπολοίπους.   Ο ιερέας εκείνη την μέρα κοινωνούσε ώρες... 

Εμείς πηγαίναμε στην πρώτη λειτουργία, νωρίς νωρίς. Ξυπνούσαμε, ντυνόμασταν με τα καλά μας ρουχαλάκια και κάναμε το εξής τελετουργικό: πηγαίναμε να πάρουμε την ευχή του παππού μας.  Ο παππούς ήτανε, συνήθως, στο καμαράκι του, χτυπάγαμε την πόρτα και του ζητούσαμε την ευχή του. 

Μας έδινε την ευχή του κι εγώ κι ο αδελφός μου, μεγάλα παιδιά ήμασταν πια, παίρναμε τον δρόμο για την Εκκλησία.  Η διαδρομή ήτανε λίγο μεγάλη.  Η Εκκλησία δεν ήτανε και πολύ κοντά μας, θα ήτανε ένα τέταρτο δρόμο.  Εκεί θα βρίσκαμε πολύ κόσμο που έφθανε ως έξω, ως τα σκαλιά... Περίμενε στην ουρά για να κοινωνήσει.

Πολύς κόσμος, αλλά ωραίες στιγμές!   Κάποια στιγμή θα κοινωνούσαμε κι εμείς και θα γυρίζαμε πίσω στο σπίτι.   Και τι θα αγοράζαμε στον δρόμο, από τον φούρνο της γειτονιάς, για να χορτάσουμε την πείνα μας;  Ένα κουλούρι.  Ένα θεσσαλονικιώτικο κουλούρι,  που θα το τρώγαμε με μεγάλη όρεξη, μιας που ήμασταν... νηστικοί... 

Θεσσαλονικιώτικο κουλούρι... Τι να πεις;...

Ναι, ξέρω...  εγώ κι ο κόσμος μου... Αντί να αγοράσουμε, να αγοράσω μία...μμμ... σπανακόπιτα... ένα... ο,τιδήποτε τέλος πάντων που θα ήτανε αρκετό για να χορτάσω την πείνα μου... αγόραζα ένα απλό κουλούρι...  Τι να πεις;... 


Καλό Πάσχα νάχουμε... με υγεία!!! 

Καλό Πάσχα!!!

Lamprini Tolmi...