50. Γίναμε... Σικάγο

Γίναμε... Σικάγο

Σικάγο

Στην γειτονειά μου παίζαμε με κάτι παιδιά πούχαν γεννηθεί εκεί
Μάς περιέγραφαν απίστευτα πράγματα... (Ήμασταν αθώα τότε γιατί ήμασταν εμείς... κι ο κόσμος μας... )... Το έγκλημα που κυριαρχούσε
Το πως διπλοκλειδώνανε τις πόρτες τους
Και αν κάποιον σκοτώνανε δίπλα σου... εσύ ψύχραιμα συνέχιζες τον δρόμο σου και τον άφηνες άπλα... αβοήθητο...
Μετά από τόσα χρόνια... γίναμε κι εμείς... Σικάγο... Δεν είμαστε έκπληκτοι... 

πια

έκπληκτοι

Lamprini T. 

15. Τα παιδικά μου χρόνια,

Μαζέϊκα, Καλάβρυτα... κλπ...



Τα παιδικά μου χρόνια, ο κόσμος μου...

Lamprini T.

48. Η πιπεριά κι η περιέργειά μου

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην ρωτήσω.  Από εδώ θα τόχω, από εκεί... θα ρωτήσω.

να... ρωτήσω... 

Μικρή είχα πάει στον κυρ- Δημήτρη, δίπλα μας.  Εκεί είχε φυτεμένα κάτι φυτά με κόκκινο καρπό.  Ως φαγανό και λαίμαργο, ως περίεργο και... ερευνητικό παιδί, φαντάστηκα ότι θα ήτανε τίποτε λιχουδιές.  Πώς είναι οι φράουλες;  Πώς είναι τα κεράσια;

Τα κεράσια

 Αυτά τα κόκκινα σκέφτηκα, θάναι πεντανόστιμα! Και χωρίς να ρωτήσω κανέναν, χωρίς να σκεφτώ να μοιραστώ την πείρα των ανθρώπων, άπλωσα το χέρι μου, και πήρα ένα απ' αυτούς τους κόκκινους καρπούς!

Τι όμορφο που ήτανε εξωτερικά.  Πού να ξέρω ότι αυτό το κόκκινο, ήταν το χρώμα της απαγορεύσεως.  Πάω να φάω τον νόστιμο;; καρπό και... κάηκα!!!

Ωιμέ!!! Ήταν μία πιπεριά!!!

μία πιπεριά!!! 

Τι κάψιμο ήταν αυτό;  Υπέφερα απ' την ίδια την περιέργειά μου και κατακάηκα.  Εκείνην την ώρα δεν είχα και νερό κοντά μου και μέχρι να τα καταφέρω να σβήσω το κάψιμο, πέρασα πολύ άσχημα!

Μην σου τύχει.

Εγώ και ο καυτερός μου κόσμος... λοιπόν!!!

Lamprini T.

18. H θεία Κα

H θεία (που δεν ήταν θεία μας), η Κα (Καλλιόπη, μία γειτόνισσα)  που της δίναμε (τα παιδιά της γειτονειάς ) 10 δραχμές ( το παληό Ελληνικό νόμισμα - το γράφω για τους Έλληνες του μέλλοντος-) για να μας μάθει...

Αγγλικά!

How do you do? = Tι κάνετε;

Μάθε πως: 

Να κάνεις κέφι χωρίς αλκοόλ

να μιλάς χωρίς κινητό

να χαμογελάς χωρίς σέλφη

να αγαπάς χωρίς κανόνες... (συνθήκες)... 

Το λοβ... να αγαπάς... Εγώ κι ο κόσμος μου... εδώ! 

Lampirini T.

12. Περασμένα... ναι...

Όταν ήμουν μικρή, έμεινα κι εδώ... για δεκαπέντε μέρες.  Δύο φορές, στην παιδική μου ζωή!!!  Οι αναμνήσεις ελάχιστες... Η κυριώτερη ήταν αυτή που τα παιδάκια παίζανε στην παιδική χαρά... κι εγώ... δεν μπορούσα...  Τώρα, όλα είναι καλά...  Περασμένα... ναι...  

Eίπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου... σε αυτό το φιλόξενο μπλογκ...
Στο μπλογκ μου!!

Νοσοκομείο

Lamprini T. 

38. H Πρόνοια... και τα παιδικά μου χρόνια...

Χθες πέρασα από την Πρόνοια... Τι είναι η Πρόνοια;... Είναι τα παιδικά μου χρόνια.  Χθες πέρασα από τα παιδικά μου χρόνια.

Πρόνοια

Πόσο καιρό είχα να περάσω;  Όχι πολλά.  Αλλά, κάποια στιγμή στην ζωή μου, είχα πολλά χρόνια να περάσω, κι όταν την είδα πόσο άλλαξε, δεν το πίστεψα!  Αλλάζουν τα μέρη, αλλάζουμε κι εμείς.

Πρόνοια, η είσοδος

Συνεχίζω.  Ρούφηξα, στην κυριολεξία, την κάθε εικόνα της.  Μπαίνοντας μέσα, είχα σκοπό να φωτογραφίσω καλύτερα τα σύννεφα που ήταν στον ουρανό.  Μετά σκέφτηκα να ταξειδέψω στα παιδικά μου χρόνια.  Ρούφηξα, λοιπόν, τον αέρα της που είναι μες στο πεύκο.

Τα πεύκα που έχουν μεγαλώσει πολύ! 

 Πεύκα, πολλά, την καλύπτουν, πεύκα που μεγάλωσαν κι αυτά, μετά από τόσα χρόνια, που ζω στην πόλη μου... Πεύκα που μυρίζουν και με έκαναν να σκεφτώ... ότι κάπως έτσι θα μύριζαν κι όταν ήμουν μικρή.  Μπορείτε να με καταλάβετε, άραγε;...

Πριν συνεχίσω με την περιοχή των πεύκων της, ας σας περάσω από το στάδιο.  Εδώ, έκανα τις πρώτες μου προπονήσεις.  Εδώ, σε αυτό το στάδιο των 200 περίπου μέτρων - δεν είναι Ολυμπιακών διαστάσεων... - πριν γίνει το κλειστό γυμναστήριο, πριν πάμε στην πολυτέλεια του κλειστού χώρου.  (Ναι, κάποτε έκανα προπονήσεις... και ας μην μου φαίνεται τώρα... χαχα... )...

Το στάδιο... 

Πέρασα, πρώτα, από το γήπεδο του μπάσκετ.  Βρήκα παιδιά.

Το γήπεδο του μπάσκετ...

Με χαιρέτησαν.  Έβαζαν καλάθι και με κοίταγαν αν τους κοιτάω.  Τους κοιτάω, ναι... όλους τους κοιτάω. " Έτσι θα ήμουν κι εγώ μικρή," σκέφτηκα.  Έδειχνα τα ταλέντα μου στους δασκάλους, στους μεγάλους...  Έτσι, είναι όλα τα παιδιά.  Ο Γιώργος μου έδειχνε το πως βάζει καλάθια, το ίδιο κι ο Μανώλης και τέλος το Γιώργος το πως κάνει σκέητ μαζύ με τον Βασίλη που έπαιζε ποδόσφαιρο.

Κατέβηκα, μετά, στα πεύκα μου.  Ένα ωραίο συντριβάνι έχουν κατασκευάσει στην Πρόνοιά μου.

Το συντριβάνι... όνειρο! 

Το μαγαζί μέσα στον χώρο.. Δεν υπήρχε, τότε... 

Το κυρίως κτήριο, όμως, είναι εγκαταλελειμμένο και εγώ.. θλίβομαι.  Δεν μου αρέσει η εγκατάλειψη.

Οι κούνιες, οι τραμπάλες δεν είναι, όπως την παλαιά εποχή, τοποθετημένες.  Έχουν βάλει καινούργιες σε νέες θέσεις.  Είναι, όμως, ένας απίθανος τόπος για να παίξουν τα παιδιά, όπως τότε. Τότε, που δεν είχαμε τους γονείς μας για να μας προσέχουν, τότε που δεν φοβόμασταν νάμαστε μόνοι στον χώρο αυτό!  Τότε...

Τόπος για παιδικό παιγνίδι! 

Μετά, είδα την τσουλήθρα.  Όχι, τσουλήθρα κατασκευασμένη σε κάποιο εργοστάσιο, όχι.  Τσουλήθρα με τα μάρμαρα που έχει λειανθεί από εμάς τα παιδιά που την χρησιμοποιούσαμε για να κατεβαίνουμε γρήγορα! Ήταν πολλά τα σκαλιά, βλέπετε!  Τι ωραία!

Και τέλος, το μέρος, όπου έπαιξα για πρώτη φορά αρμόνιο..  Ήταν μία συναυλία επίδειξης των μαθημάτων της μουσικής, της πρώτης χρονιάς που πηγαίναμε.  Μαθαίναμε αρμόνιο, κιθάρα  και κάναμε και χορωδία.   Ναι, ήμουν, τότε, στην Γ΄Δημοτικού κι  έκανα τότε τα πρώτα μου βήματα στην μουσική.  Και τέλος, τέλος... το πίσω μέρος της Πρόνοιας.  Εκεί παίζαμε Αμερικάνικο ποδόσφαιρο.  Δεν συχνάζαμε πολύ εκεί, αλλά, και εκεί παίζαμε...

Χθες πέρασα από την Πρόνοια...  Χθες πέρασα από τα παιδικά μου χρόνια.

Και μου άρεσε.  Δεν συγκινήθηκα.  Αισθάνθηκα.  Την ζωή μου...  Που πέρασε...

Είπαμε..... εγώ κι ο κόσμος μου! 


Lamprini Tolmi


Υ.Γ. Αμερικάνικο ποδόσφαιρο:  Δύο παίχτες στα δύο αντικρυστά τέρματα.  Ο καθένας κλωτσάει την μπάλλα για να βάλει γκολ.  Η δυσκολία είναι ότι μόνον μία φορά έχει δικαίωμα να την κλωτσήσει ο καθένας τους.

Υ.Γ. 1.  Οι φώτο είναι από το γκουγκλ... τις δικές μου θα τις κρατήσω, μαζύ με τις αναμνήσεις μου.  Θα κάνω, όμως και ένα βίντεο.  Το έχω στο νου μου.  Με την Πρόνοιά μου... !

35. Ερωτόκριτος... και ... στον κόσμο μου... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ Queer Shadow, καλώς ώρισες!!

Ψαραντώνης και ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ...

Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ 

Ερωτόκριος και Αρετούσα
Έργο του Θεόφιλου

Και μου άρεσε.  Ήμουνα στο σχολείο, και από την εργασία του πατέρα μου, θα έπαιρνα, ένα βραβείο, για την επιμέλειά μου στα μαθήματα.  (Ένα από τα πολλά!  Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε... χαχα... ).

 Απονέμεται στην... 

Λαμπρινή Τ.

Θα πρέπει να τον άκουσα όλον.  Όλο το έργο.  Είχαμε πάει στην Αθήνα, σε ένα κλειστό γυμναστήριο, αν θυμάμαι  καλά, όπου υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά μαζεμένα.  Δεν θυμάμαι, αν τον ακούσαμε πριν από την βράβευση ή μετά. Κατά πάσα πιθανότητα, πριν, όπως συμβαίνει συνήθως.  Αλλά, τον ακούσαμε.

Κανονικά, θα έλεγε κανείς, ότι, είναι πολύ μονότονη, η μουσική.  Κι όμως, μου άρεσε.  Και καταλάβαινα και τα λόγια.  Ήταν μια κυρία με μακρύ μαλλί, που το ερμήνευε και δίπλα της πρέπει να επαιζε και κάποιος ένα παραδοσιακό όργανο.  

 ...με μακρύ μαλλί.... 

Δεν θυμάμαι πολλά, ίσως ήταν δύο οι οργανοπαίκτες.  

Νικόλας Στεφανόπουλος (βιολί),  Νικόλας Θεολογίτης(λαούτο)

Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν συγκλονιστικό.
Και με σημάδεψε.   

Η τέχνη μού... μίλησε... 

 Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου.  Και σε αυτό το μπλογκ... τον μαθαίνετε.


Lamprini Tolmi

Τι έγινε την Μεγάλη Πέμπτη...

ΠΗΓΗ... http://aytikaiokosmostis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_17.html
κλικ στον σύνδεσμο...

Μυστικός Δείπνος...

Η Μεγάλη Πέμπτη... και ο παππούς μου...

Μεγάλη Πέμπτη ήτανε η μέρα που κοινωνούσαμε για το Πάσχα....  (τα υπόλοιπα... στον σύνδεσμο!! )

Καλό Πάσχα!!!!


Lamprini Tolmi...

32. Η Σταυρούλα... και το τραγούδι μου...

Η Σταυρούλα άργησε να παντρευτεί. Ήμασταν πολύ καλές φίλες στο Δημοτικό Σχολείο.  Κάπου στην ζωή χαθήκαμε, αλλά, πάντα, η αγάπη μένει...  Μην πω κι η φιλία.   Κάποια στιγμή έμαθα ότι παντρεύτηκε, και  χάρηκα πάρα πολύ.  Ακόμα, παραπάνω, χάρηκα όταν έμαθα ότι μετά από λίγο καιρό έκανε κι ένα παιδάκι!  Το τραγούδι που μου ήρθε, αμέσως, στο νου ήταν αυτό:  "'Όταν θα γεννηθεί ο γυιος σου..." θάναι μια μέρα σαν τις άλλες.

 

Lida & Spyros - Otan tha genithei o gios sou (Λήδα & Σπύρος - Όταν θα γεννηθεί ο γιός σου) 

O γυιος σου!! 

Και το τραγουδούσα, διαρκώς, γιατί  έκανε τον γυιο!  Και το έλεγα, διαρκώς, γιατί είχα χαρεί!!!... Τόσο πολύ!!  Γιατί ενώ εκείνη η μέρα, της γέννησης του μικρού, ήταν μία συνηθισμένη ημέρα για όλους μας, για την Σταυρούλα, δεν ήταν.  Ήταν μία ξεχωριστή ημέρα.  Ήταν η μέρα της χαράς της.  Κι ενώ όλοι οι άλλοι  άνθρωποι ήτανε στις δουλειές τους, στις ασχολίες τους, στις στενοχωριες τους, ίσως, όπως,  είμαστε όλοι μας σε μία μέρα συνηθισμένη,  η Σταυρούλα μου, ήταν τόσο ευτυχισμένη, τόσο χαρούμενη.  Το όνειρό της είχε γίνει πραγματικότητα!

Και εγώ, αυτήν την φορά δεν ειμαι στο Eγώ κι ο κόσμος μου!...  Είμαι τόσο χαρούμενη.  Όπως είμαι εδώ και 6 χρόνια, κάθε φορά που την σκέφτομαι.

 Σταυρούλα, είμαι τόσο χαρούμενη, που γεννήθηκε ο γυιος σου, χαρά μου!!... Κι ας ήταν μία μέρα, σαν τις άλλες...

Να σου ζήσει!...

Λαμπρινή Τ.  Lamprini Tolmi

 Υ.Γ. Η φώτο είναι από το γκουγκλ...

Υ.Γ. 2 Τώρα που το έψαξα για να το βάλω στην ανάρτηση, είδα ότι το έχουν τραγουδήσει η Λύδα και ο Σπύρος.  Τι ανακαλύπτει κανείς... εδώ... στο Ίντερνετ!!!.... 

16. Η Μεγάλη Πέμπτη... και ο παππούς μου...

Μεγάλη Πέμπτη ήτανε η μέρα που κοινωνούσαμε για το Πάσχα.

 

Μεγάλη Πέμπτη

 Νηστεύαμε πολύ αυστηρά τις προηγούμενες μέρες και κοινωνούσαμε Μεγάλη Πέμπτη πρωΐ.  Μεγάλη πεινα και είχαμε και την μαμά να φτιάχνει κουλουράκια τις προηγούμενες μέρες και.. αυτό  μας έπεφτε λίγο βαρύ.  Τέλος πάντων...

Ώσπου έφθανε η μέρα της Μεγάλης Πέμπτης.  Επιτέλους, τέρμα στην νηστεία.  Θα βάζαμε τα καλά μας τα παπουτσάκια, τα καλά μας τα ρουχαλάκια και θα πηγαίναμε στην Εκκλησία.  Εκεί γινόντουσαν δύο λειτουργίες, μία για τους εργαζομένους, κατά τις 6 το πρωΐ, και μία για τους υπολοίπους.   Ο ιερέας εκείνη την μέρα κοινωνούσε ώρες... 

Εμείς πηγαίναμε στην πρώτη λειτουργία, νωρίς νωρίς. Ξυπνούσαμε, ντυνόμασταν με τα καλά μας ρουχαλάκια και κάναμε το εξής τελετουργικό: πηγαίναμε να πάρουμε την ευχή του παππού μας.  Ο παππούς ήτανε, συνήθως, στο καμαράκι του, χτυπάγαμε την πόρτα και του ζητούσαμε την ευχή του. 

Μας έδινε την ευχή του κι εγώ κι ο αδελφός μου, μεγάλα παιδιά ήμασταν πια, παίρναμε τον δρόμο για την Εκκλησία.  Η διαδρομή ήτανε λίγο μεγάλη.  Η Εκκλησία δεν ήτανε και πολύ κοντά μας, θα ήτανε ένα τέταρτο δρόμο.  Εκεί θα βρίσκαμε πολύ κόσμο που έφθανε ως έξω, ως τα σκαλιά... Περίμενε στην ουρά για να κοινωνήσει.

Πολύς κόσμος, αλλά ωραίες στιγμές!   Κάποια στιγμή θα κοινωνούσαμε κι εμείς και θα γυρίζαμε πίσω στο σπίτι.   Και τι θα αγοράζαμε στον δρόμο, από τον φούρνο της γειτονιάς, για να χορτάσουμε την πείνα μας;  Ένα κουλούρι.  Ένα θεσσαλονικιώτικο κουλούρι,  που θα το τρώγαμε με μεγάλη όρεξη, μιας που ήμασταν... νηστικοί... 

Θεσσαλονικιώτικο κουλούρι... Τι να πεις;...

Ναι, ξέρω...  εγώ κι ο κόσμος μου... Αντί να αγοράσουμε, να αγοράσω μία...μμμ... σπανακόπιτα... ένα... ο,τιδήποτε τέλος πάντων που θα ήτανε αρκετό για να χορτάσω την πείνα μου... αγόραζα ένα απλό κουλούρι...  Τι να πεις;... 


Καλό Πάσχα νάχουμε... με υγεία!!! 

Καλό Πάσχα!!!

Lamprini Tolmi...

15. Η κυρα-Βάσω... και τα σαντέ της...

Η  κυρα-Βάσω... και τα σαντέ της... 

Σαντέ, τσιγάρα...

"Ένα πακέτο σαντέ", έλεγα, όποτε ψώνιζα για την κυρα-Βάσω.  Εκείνη μου ζητούσε να της πάρω τσιγάρα, από τον τρίτο όροφο που έμενε, και πετούσε τα χρήματα, κάτω, για να ψωνίσω.  Κι εγώ έτρεχα στο ψιλικατζίδικο της γειτονιάς για να της αγοράσω τα σαντέ της. Τι όμορφο πακέτο!  Σαντέ φίλτρο, κασετίνα έπαιρνε και εμένα μου άρεσε να χαζεύω το όμορφο πρόσωπο στο κατακόκκινο πακέτο της.  Αργότερα έμαθα ότι σαντέ σημαίνει "υγεία" στα Γαλλικά.   Εγώ κι ο κόσμος μου, δεν είπαμε;  Καμμία σχέση η υγεία με το τσιγάρο...

Η κυρα-Βάσω ήταν μία ψηλή γυναίκα, αρχοντογυναίκα όπως θα λέγαμε, που έμενε στην γειτονιά μου.  Ήταν ξανθιά και όμορφη.  Ήταν παντρεμένη με τον κυρ- Αντρέα και δεν είχανε παιδιά.  Τουλάχιστον έτσι νόμιζα, γιατί δεν είχα δει ποτέ παιδιά να πηγαινοέρχονται στο σπίτι της.  Και μέναμε καιρό μαζύ, και την ήξερα καιρό στην γειτονιά.

Μετά από χρόνια πολλά, ήρθε ένα απ' τα παιδιά της να ζήσει στο σπίτι της, στην γειτονιά μας, στο σπίτι της μητέρας του.  Κι όταν έφυγε κι αυτός απ' την ζωή, ερήμωσε το σπίτι.

Ερήμωσε το σπίτι...

Ο κυρ Αντρέας, αφού έχασε την γυναίκα του, έκανε μοναχικούς περιπάτους στην πόλη μου, με το καλό του το κοστούμι.  Έζησε κάποια χρόνια μετά την σύζυγό του.  Μας χαιρετούσε εμάς τα παιδιά και τον χαιρετούσαμε.  Τόσο απλά.  Μου άρεσε που ήταν πάντα καλοντυμένος.  Ξεχώριζε ανάμεσα στους ανθρώπους της γειτονιάς μου.  

Κάποτε, έμαθα ότι είχε, παληά, χασάπικο.  Αλήθεια, τι μαθαίνει κανείς καθώς κυλάει η ζωή...  Μάλιστα, έμαθα ότι είχε "παίξει" και σε μια Ελληνική ταινία.  Τον εαυτό του!... Θα τον δείτε, ίσως, κάποια στιγμή, αν προσέξετε σε ένα Ελληνικό, όπου παίζει ο Αυλωνίτης, και πηγαίνει σε ένα χασάπικο.  Ονομάζει κυρ - Αντρέα τον χασάπη.  Αυτός είναι ο κυρ-Αντρέας της γειτονιάς μου.  Ο σύζυγος της κυρα -Βάσως με τα σαντέ.

"Ένα πακέτο σαντέ, παρακαλώ... Σαντέ κασετίνα..."


"Γεια σου, κυρα-Βάσω, γεια σου κυρ-Αντρέα..."





Lamprini Tolmi...

13. H γιαγιά μου η Γιωργίτσα ... και η μπουγάδα...

Τι να πω... πώς να αρχίσω;... Μμ... τέλος πάντων.. πάμε... 
1 Δεκ 2013 Η γιαγιά μου η Γιωργίτσα.  

η γιαγιά...

Άργησα να καταλάβω τι συγγένεια, ακριβώς, είχαμε.  Αυτό το "γιαγιά" με μπέρδευε. Κάποτε συνειδητοποίησα, επιτέλους,  κι έμαθα, ότι ήταν η αδελφή της γιαγιάς μου.  Πώς λες πράγματα μικρός χωρίς να γνωρίζεις τι σημαίνουν;  Ε, αυτό έγινε με την γιαγιά την Γιωργίτσα... Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου....

η γιαγιά...

Τέλος πάντων, την θυμάμαι να κάθεται στην καρέκλα της,  νωχελικά, με τα μαλλιά της τα λευκά, μαζεμένα  κότσο και να φοράει την ρόμπα της.  Κλασσική εικόνα γιαγιάς.   Όταν μάλιστα φτερνιζότανε έλεγε: "Σκάσε"!!! Και το έλεγε και δυνατά κι έμενα μου κακοφαινότανε.  Άκου, σκάσε!!!... Αφού φτερνίζεται, τι άλλο μπορεί να κάνει;  Είναι φυσικό το φτέρνισμα. 

Τελευταίως, μάλιστα, η μητέρα μου  άρχισε να υιοθετεί αυτό το "σκάσε"  και  να μου θυμίζει την γιαγιά.  Εκπληκτικό!!!   Και της το λέω μάλιστα.  "Μαμά, μοιάζεις με την γιαγιά την Γιωργίτσα όταν λες "σκάσε"..."  Έτσι είναι, λες κι η γιαγιά "ζει" μέσα από αυτήν την φράση της μαμάς μου...

Το μπαλκόνι...

Τα σπίτια μας, λοιπόν, για να πάμε πάλι πίσω στον χρόνο, ήτανε ακριβώς απέναντι. Το μπαλκόνι της έβλεπε στην ταράτσα μας.  Η γιαγιά, όποτε έβγαινα να απλώσω τα ρούχα, και τύχαινε νάναι στο μπαλκόνι της, άρχιζε: 

 Το άπλωμα...

 "Να τα απλώνεις με τάξη, όχι όπως θες.  Τα ασπρόρουχα μαζύ, τα χρωματιστά μαζύ.  

 

Τα χρωματιστά...

Να τα απλώνεις όμορφα.  Nα μην τα απλώνεις την νύχτα, να μην  είναι στραβά τα ρούχα για να στεγνώνουν σωστά".

Εγώ, α, εγώ... είπαμε:  εγώ κι ο κόσμος μου.   Δεν την άκουγα, κι όχι μόνον αυτό, νευρίαζα από πάνω και δεν ήθελα να μου κάνει παρατηρήσεις.  Μα, δεν μου τις έκανε μία φορά.  Όποτε τύχαινε να είναι στο μπαλκόνι της, με τρέλλαινε.  

 

Η ταράτσα...

Βέβαια, αυτά είναι δικαιολογίες.  Απλώς εκείνη την εποχή, δεν ανεχόμουνα παρατηρήσεις.  (Λες κι ανέχομαι τώρα, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.... )... 

Μιλούσε, λοιπόν, η γιαγιά... στον βρόντο.  Δεν την άκουγα συνειδητά κι έκανα το δικό μου.  Ώσπου πέρασαν τα χρόνια κι άλλαξα... Ακούω, πια, την γιαγιά μου την Γιωργίτσα, την μεγάλη αδελφή της γιαγιάς μου (καιρός ήτανε) κι απλώνω, τα ρούχα με τάξη.  Και δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.  Έτσι είμαι τώρα. Τα λόγια της, έπιασαν τόπο. 

Με τάξη...

 Καιρός ήτανε... 


Lamprini Tolmi...

Υ.Γ.  Η γιαγιά μου έφυγε από αυτήν την ζωή όταν ήμουνα αρκετά μεγάλη.  Μία γειτόνισσα, η κυρα-Βαγγελιώ, μου  το ανήγγειλε, ενώ σκούπιζε το πεζοδρόμιό της:  "Ξέρεις, Λαμπρινή, η γιαγιά σου η Γιωργίτσα, συγχωρέθηκε." ... 

 Κι αυτήν την φράση έκανα καιρό να την καταλάβω.  Η γιαγιά... μου δημιουργούσε ακόμα, πολλές απορίες... κι είπαμε κιόλας: εγώ κι ο κόσμος μου!!!...  Ο Θεός να την 'σχωρέσει...

Υ.Γ. 2 οι φώτο... είναι  από το γκούγκλ...

11. H πράσινη Ρολς Ρόϋς...

Γυρίζαμε από εκδρομή με το πούλμαν.  Είχε πέσει η νύχτα και τα φώτα από τα αυτοκίνητα φώτιζαν τον δρόμο.  Είχαμε πάει στο Κρυονέρι.  Και τι κρύο που έκανε! 

Κρυονέρι, Αττικής... 

 Είχε και μια υγρασία σαν κι αυτήν την υγρασία που μόνον σε μέρη με πολλή βροχή και δέντρα μπορείς να βρεις.  

Ήταν μια ωραία εκδρομή.  Εγώ,  κουρασμένη,  χάζευα τα αυτοκίνητα, στον πίσω μέρος του πούλμαν.  

 

Xάζευα τα αυτοκίνητα... 

Είχα ανοίξει την κουρτίνα και τα έβλεπα.  Φώτα, φωτάκια, φλας, λάμψεις, όλα μαζύ.  Είχα μαγευτεί.  

 

Φώτα, φωτάκια, φλας...

Μάλιστα, θυμάμαι ότι άκουγα και το τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου, ταυτόχρονα,  "Ένας αλήτης πέθανε" και θλιβόμουν. 

Σωτηρία Μπέλλου - Ένας αλήτης πέθανε 

 "Άραγε", σκεφτόμουν,  "συνέβαιναν και τέτοιοι θάνατοι;"
  Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση, γιατί,  αν και το είχα ακούσει πολλές φορές,  εκείνη ήτανε η φορά που πρόσεξα τα λόγια, και με συγκλόνισαν.  

Σκεπτόμενη, λοιπόν, τα λόγια του τραγουδιού, την είδα.  Εκεί, ανάμεσα στα φώτα, στα φωτάκια και στα φλας.  Μία πράσινη γυαλιστερή λιμουζίνα.  Μία πράσινη Ρολς Ρόϋς.  

 Μία πράσινη Ρολς Ρόϋς...

Και μου άρεσε πολύ.  

 Εκείνη την εποχή, μόλις και γνώριζα κάποιες μάρκες αυτοκινήτων, και είχα, μάλιστα, προτίμηση στις ακριβές!!!... Mερσεντές, Μπε Εμ Βε και βεβαίως Ρολς Ρόϋς.... Μου άρεσε η "γκλαμουριά", αλλά δεν ήξερα τι πόνο έχει.  Γιατί είπαμε: Εγώ ... και ο κόσμος μου!!...

Η πράσινη Ρολς Ρόϋς ήταν  τόσο εντυπωσιακή που την κοιτούσα διαρκώς. 

 

Ήρθε προς το μέρος μας... 

 Ήλθε σιγά σιγά προς το μέρος μας, κάθησε λίγο κοντά μας, και μετά, μας προσπέρασε.  Δεν γνωρίζω πόσα δευτερόλεπτα περάσανε... Αυτό που γνώριζω ήταν ότι αυτή η εικόνα της  με  σημαδέψει για πάντα.  Τι αμάξι!  Τι γυαλάδα που είχε!  Ήταν καλοφροντισμένη με ένα πράσινο ανοιχτό χρώμα που ξεχώριζε μέσα στην νύχτα.  Πολύ όμορφη, αληθινά!! 

Πολύ όμορφη, αληθινά!

Και τότε το αποφάσισα.  Αν αγόραζα ποτέ αμάξι, θα ήτανε μία πράσινη γυαλιστερή Ρολς Ρόϋς, σαν κι αυτήν που είδα εκείνο το βράδυ, γυρίζοντας από το Κρυονέρι.  Και πράγματι, από τότε, όταν με ρωτούσαν τι μάρκα αυτοκινήτου θα ήθελα να πάρω έλεγα: "Ρολς Ρόϋς.  Και μάλιστα πράσινη, και γυαλιστερή.."   Όμως...

 Όμως, δεν έγινε ποτέ αυτό.  Ούτε θα γίνει φαντάζομαι.  Γιατί η πραγματικότητα είναι άλλη από το όνειρο.  Aλλά, με αυτό το όνειρο, διάλεξα να ζήσω και με ικανοποιούσε.  Ναι, κάποτε θα πάρω μία Ρολς Ρόϋς.... Πράσινη ανοιχτή, βεβαίως, που θα γυαλίζει την νύχτα και θα την βλέπουν τα μικρά κορίτσια και θα ονειρεύονται...   

Θα είναι η Ρολς Ρόϋς της εκδρομής και ταυτόχρονα των ονείρων μου!!!... 

 Lamprini Tolmi...

8. Oι αφέλειες...

"Σου πηγαίνουν οι αφέλες"... έγραψε μία φίλη πρόσφατα,
και μετά σκέφτηκα...


Όταν ήμουνα μικρή είχα κοτσίδες.  Η μητέρα μου μου τις έπλεκε και εγώ καθόμουν ήσυχα μέχρι να τελειώσει το έργο της.  

 

Η μαμά μου έπλεκε τις κοτσίδες

363 μέρες στον χρόνο είχα κοτσίδες και μόνον κανα δυο είχα "κάτω" τα μαλλιά μου... Αποτέλεσμα, εγώ κι οι κοτσίδες ήμασταν ένα,  οι κοτσίδες κι εγώ  ήμασταν ένα.  Έτρεχα σαν παιδί που ήμουνα, κι οι κοτσίδες ανέμιζαν πέρα δώθε, κάτι σαν την Πίπη την Φακιδομύτη... χωρίς στήριγμα, όμως, στις κοτσίδες, για να στέκονται στην ευθεία!!! 

 

Kάτι σαν την Πίπη την Φακιδομύτη... 

Έτσι, το να έχω κοτσίδες ήταν, για μένα, πολύ φυσιολογικό.  Κι όταν μου έλεγαν: "Μα όλο κοτσίδες  κάνεις τα μαλλιά σου!!!", δεν έδινα σημασία.  Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

Τις κοτσίδες μου, βεβαίως, τις συνοδεύανε αφέλειες. Κλασσικά. 

 

Ωφέλειες... ή αφέλειες... 

Το κακό, όμως,  ήτανε ότι η μητέρα μου δεν μου έκοβε πάντα ίσια τις αφέλειες, οπότε κάποια στιγμή απεφάσισα  να πάρω την κομμωτική τέχνη στα χέρια μου, και να τις κόβω μόνη μου.  Είχα την βεβαιότητα ότι θα ήταν πιο ευθείες οι αφέλειες.  Και πράγματι έτσι ήτανε, γιατί να μην το παινευτώ;  Ώσπου κάποια μέρα, ήρθε η καταστροφή.  Είναι γεγονός ότι η πολλή αυτοπεποίθηση μου έκανε κακό!  

 

Πήρα την κομμωτική τέχνη στα χέρια μου

Εκείνη την  μέρα, λοιπόν, καθόμουν μπροστά στον καθρέπτη και έκοβα τις ωφέλειες μου.  Όπως κάθε φορά που μεγαλώνανε, πήρα το ψαλίδι και τις έκοβα, με θάρρος, είχα μάθει πια. Όμως... 

 

Κόβεις με το ψαλίδι...

Τις κόβω την  μια φορά... δεν μου φαινόντουσαν ευθείες... Τις κόβω την  δεύτερη, καθόλου καλά.  Τις κόβω και την τρίτη, κάπου έχαναν.  Δοκίμασα να διορθώσω την κατάσταση και μια τέταρτη φορά και πάλι πολύ στραβές ήτανε. Τι να κάνω;

Για να μην τα πολυλογώ, έφθασαν οι αφέλειες να είναι μια μικρή τουφίτσα στο μέτωπό μου!!! Χαχαχαχα!!!   Απερίγραπτο αυτό που αισθάνθηκα.  Τώρα γελάω, βεβαίως, τότε όμως...  Α, τότε!!! Τι δράμα ήτανε αυτό, που πέρασα!!! Πώς θα κυκλοφορήσω με αυτήν την μικρή τουφίτσα στην κορυφή του μετώπου μου;  Να άνοιγε η γη να με καταπινε!!! 

Αλλά, και τι να κάνω;  Έπρεπε να βγω έξω, στον κόσμο, να πάω σχολείο, να πάω στα Αγγλικά μου.  Το τι πέρασα μέχρι να μεγαλώσουν οι ωφέλειές μου, δεν μπορώ να το περιγράψω.  Με είχε φάει η ντροπή.  Πώς περπατούσα με αυτό το μαλλί, μόνον εγώ το ξέρω. 

Και πέρασε ο καιρός, και μεγάλωσε το μαλλι.  Ευτυχώς, αυτό το λάθος δεν ήταν μοιραίο.  Διορθώθηκε με την πάροδο του χρόνου. 

 

Ωφέλειες

 Την αμέσως επόμενη φορά που έκοψα τις ωφέλειες μου, ήμουνα τόσο προσεκτική, λες και είχα μπροστά μου, στον καθρέπτη, έναν θησαυρό που δεν έπρεπε να χαλάσω με τίποτε.  Και ευτυχώς, δεν χάλασα.  Ευτυχώς.  Ποτέ πια δεν είχα στραβές ωφέλειες, αλλά και ούτε τουφίτσα στο μαλλί!... Χαχα... Όλα ήτανε φυσιολογικά.
   

Φυσιολογικά...

Και μεγάλωσα.  Και τις έκοψα τέλειως.  

 

Tέλος οι αφέλειες

Και τις κοτσίδες, και τις αφέλειες... Οριστικά... Είχανε κερδίσει οι άλλοι, τελικά... 

Αυτά έχει η ζωή.... 


Lamprini Tolmi...