36. Πόσο μικρός είναι ο κόσμος;...

Όσο η απόσταση από το Π. ως το Θησείο!

Θησείο...

Ήξερα ότι βρισκότανε στην Γ.

 Χωριό στην Γ. 

 Μακρυά πολύ και δεν υπήρχε πιθανότητα να την δω.  Ούτε και κάποια ιδιαίτερη περίσταση... ή ανάγκη τέλος πάντων.  Είχαν χωρίσει οι δρόμοι μας, και δεν υπήρχε, άμεσα, τρόπος να ενωθούν.  Αλλά, δεν κανονίζουμε τίποτε εμείς.

Διαφορετικοί οι δρόμοι μας...

Σήμερα, το βραδάκι, θα πήγαινα Θησείο.  Με μία ωραία παρέα θα ήμουν, κι  είχαμε κανονίσει να βρεθούμε μαζύ.  Κι ήταν υπέροχα.  Η βραδυά κύλισε με καλό φαΐ, κρασάκι και εννοείται καλή παρέα.  Ήμασταν στον πρώτον όροφο μίας θαυμάσιας καφετέριας στο Θησείο με φόντο την Ακρόπολη.

Θησείο με θέα την Ακρόπολη...

Έπαιρνα φωτογραφίες, ένα σωρό, αλλά, από το κινητό, δεν ήταν πολύ καλές, και η Ακρόπολη, ο Λυκαβηττός... και οι φίλες... δεν φαινόντουσαν καλά.   Στενοχωρέθηκα λίγο, αλλά συνέχιζα, δεν πειράζει, ό,τι βγει!  

Πέρασε ώρα.  Έπρεπε να πάω λίγο πάνω, στον δεύτερον όροφο, λίγο πριν φύγω.  Το είπα στην παρέα μου κι ανέβηκα.  Κι εκεί την είδα. Στιγμιαία.  Χαμογέλασε η μία στην άλλη και αυτή πήγε κι έκατσε στο τραπέζι της, όπου ήταν με μία φίλη της.  Εγώ... έμεινα.  Στην κυριολεξία.  Θα πρέπει να έμεινα στήλη άλατος, περίπου για ένα με δύο λεπτά, κι αναρωτιόμουν:  "Αυτή είναι;... Αποκλείεται! Δεν είναι αυτή;... Ποια είναι;... ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!!!! Αφού βρίσκεται στην Γ.  και δεν γνωρίζω ότι ήρθε... Από κάπου θα το ήξερα!!!! "

Aποκλείται!!!! 

Δεν γίνεται!! 

Μετά από τα ένα - δύο λεπτά, αποφασίζω να την ρωτήσω. Θα της έλεγα, απλά : "Είσαι η Λ.;"  Και ας ντρεπόμουν λίγο.  Άλλωστε, μοιάζουν οι άνθρωποι, αρκετές φορές μεταξύ τους.  Δεν είχα τίποτε να χάσω.  Και καλά έκανα που πήγα και την ρώτησα!  Τι καλά που έκανα!!!!

Εσύ εισαι;;;

Πάω και της το λέω.  Και ήτανε.  Άστραψε ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό της και είπε ναι!!!! Δεν ήμαστε καλά!!!! Δεν ήμαστε καλά!!!! Τι χαρά που πήρα!!!! Δεν είναι δυνατόν!!!

 Άρχισαν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις!!!

-Πώς βρέθηκες εδώ; την ρώτησα.
-Ήρθα για λίγο.
 Κι ένα σωρό άλλες ερωτήσεις.  Της είπα  πώς είχα αμφιβολίες, αν ήταν αυτή, αλλά κι η ίδια, μου είπε, ότι κι αυτή είχε αμφιβολίες... Και όμως!   Εμείς ήμασταν!!!!!

Και δεν είναι δυνατόν.  Να μην πιστεύω, το ότι την συνάντησα!   Την αγκάλιασα, την  ξαναγκάλιασα, τα είπαμε πολύ λίγο, γιατί κι αυτή θα έφευγε σε λίγο, αλλά κι εγώ είχα αφήσει την παρέα μου, κάτω, στον πρώτον όροφο, μόνη της...

Και έμεινα!!! (Τα έχασα δηλαδή! )  Απλώς έμεινα!!!!

Πόσο μικρός είναι ο κόσμος!!!!!

Αυτός ο κόσμος ο μικρός, Ο ΜΕΓΑΣ! 

Οδυσσέας Ελύτης

Όσο η απόσταση από την πόλη μου ως το Θησείο!!!!

Είπαμε... Εγώ...και ο μικρός μου κόσμος!!!! ....

Lamprini Tolmi


Υ.Γ. Κατενθουσιασμένη!!! Τα έγραψα... για να τα θυμάμαι!!!

35. Ερωτόκριτος... και ... στον κόσμο μου... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ Queer Shadow, καλώς ώρισες!!

Ψαραντώνης και ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ...

Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ 

Ερωτόκριος και Αρετούσα
Έργο του Θεόφιλου

Και μου άρεσε.  Ήμουνα στο σχολείο, και από την εργασία του πατέρα μου, θα έπαιρνα, ένα βραβείο, για την επιμέλειά μου στα μαθήματα.  (Ένα από τα πολλά!  Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε... χαχα... ).

 Απονέμεται στην... 

Λαμπρινή Τ.

Θα πρέπει να τον άκουσα όλον.  Όλο το έργο.  Είχαμε πάει στην Αθήνα, σε ένα κλειστό γυμναστήριο, αν θυμάμαι  καλά, όπου υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά μαζεμένα.  Δεν θυμάμαι, αν τον ακούσαμε πριν από την βράβευση ή μετά. Κατά πάσα πιθανότητα, πριν, όπως συμβαίνει συνήθως.  Αλλά, τον ακούσαμε.

Κανονικά, θα έλεγε κανείς, ότι, είναι πολύ μονότονη, η μουσική.  Κι όμως, μου άρεσε.  Και καταλάβαινα και τα λόγια.  Ήταν μια κυρία με μακρύ μαλλί, που το ερμήνευε και δίπλα της πρέπει να επαιζε και κάποιος ένα παραδοσιακό όργανο.  

 ...με μακρύ μαλλί.... 

Δεν θυμάμαι πολλά, ίσως ήταν δύο οι οργανοπαίκτες.  

Νικόλας Στεφανόπουλος (βιολί),  Νικόλας Θεολογίτης(λαούτο)

Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν συγκλονιστικό.
Και με σημάδεψε.   

Η τέχνη μού... μίλησε... 

 Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου.  Και σε αυτό το μπλογκ... τον μαθαίνετε.


Lamprini Tolmi

Τι έγινε την Μεγάλη Πέμπτη...

ΠΗΓΗ... http://aytikaiokosmostis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_17.html
κλικ στον σύνδεσμο...

Μυστικός Δείπνος...

Η Μεγάλη Πέμπτη... και ο παππούς μου...

Μεγάλη Πέμπτη ήτανε η μέρα που κοινωνούσαμε για το Πάσχα....  (τα υπόλοιπα... στον σύνδεσμο!! )

Καλό Πάσχα!!!!


Lamprini Tolmi...

34 H παρέλαση... στην Κω...

Υπέροχα, εκείνα τα δύο χρόνια στην Κω.

 Κως

Μία από τις ομορφότερες αναμνήσεις μου, είναι κι η παρέλαση.  Μου φαίνεται, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα στρατιωτική παρέλαση.  Κι είχα εντυπωσιαστεί.

 

Στρατιωτική Παρέλαση στην Κω

Λεβεντιά, αντρειωσύνη, βηματισμός τέλειος και... πατρίδα.  Και ας ήμουν τόσο μακρυά απ' την δική μου πατρίδα.

2ο Γενικό Λύκειο, Κω

Μετά την παρέλαση, πήγαμε στην πλατεία της πόλης.  Η Κως, το πανέμορφο αυτό νησί των Δωδεκανήσων,  έχει πρωτεύουσα την πόλη της Κω.  Με 12.000 κατοίκους και πάρα πολλούς τουρίστες.  Η πλατεία της είναι αρκετά μεγάλη.  Τόσο μεγάλη που χώρεσε όλα αυτά τα παιδιά που χορεύανε!   Πόσα παιδιά!!!....

Χορός στην πλατεία Ελευθερίας

Πήγαμε, λοιπόν, στην πλατεία, κι εκεί ενθουσιάστηκα, ακόμα πιο πολύ.  Χόρευε όλη η πόλη, κι ίσως όλο το νησί.  Τα παιδιά του σχολείου, ντυμένα μπλε - άσπρο (αν θυμάμαι καλά), χορεύανε πατριωτικούς χορούς.  Με ζωντανή μουσική.  Χορεύανε, χορεύανε και χορεύανε.  Πόση ώρα δεν θυμάμαι. Θυμάμαι τον συγχρονισμό τους.  Την ομορφιά τους.  Τον χορό τους.  Πώς ήξεραν τόσους πολλούς χορούς;   Κι όλα συντονισμένα;

Με παραδοσιακές στολές στην πλατεία Ελευθερίας

Έμαθα ότι όλα οφείλονταν στην γυμνάστρια του Λυκείου (μου φαίνεται).  Εκείνη, την γυμνάστρια, που άκουγα απ' το σχολείο, να τους κάνει πρόβες, επί ώρες.

 periodiko_nisos_kos_28n_Oktwvrioy 2012paradosiakoi_xoroi_part1 

 (κλικ και βλέπουμε χορούς... του 2012)1ο μέρος

Εκείνη, την γυμνάστρια που ήθελε την φούστα μακρυά, κι όχι κοντή, στην παρέλαση.  Εκείνη την γυμνάστρια, που παρουσίασε αυτό το υπερθέαμα.

 28n_Oktwvrioy 2012paradosiakoi_xoroi_part2 

(κλικ και βλέπουμε χορούς... του 2012) 2ο μέρος

  Σε μένα και σε όποιους ήταν, εκείνη την ώρα, στην πλατεία.  Σε μένα, που ζήτημα ήτανε αν στην δική μου πόλη χόρευαν, μετά την παρέλαση... ούτε που το θυμάμαι.  Σε μένα, που ζήτημα ήτανε να έβλεπα στα παιδιά της παρέλασης, στην πόλη μου, το σωστό βήμα.  Σε μένα, που δεν ήξερα τι σημαίνει επαρχία, και ζωή στην επαρχία... στο νησί τέλος πάντων.

Πλατεία Ελευθερίας, Κω

Έτσι, ακόμα την θυμάμαι εκείνη την παρέλαση.  Και τώρα τα ξαναθυμήθηκα όλα, με αφορμή την φετεινή παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2015.  Όπου, είπανε, ότι, μετά την παρέλαση στο Σύνταγμα, θα έχουμε χορούς και πανηγύρια.

Άραγε, θάναι τόσο ωραία, όσο ήτανε στην Κω;  Ή πάλι είμαι Εγώ κι ο Κόσμος μου;...


Lamprini

 Υ.Γ. Οι φώτο είναι τωρινές, από το γκουγκλ...