32. Να στα γράψω εδώ

Να στα γράψω εδώ
Για να μην σε καθυστερώ :

Τον Vangelis τον συνάντησα τυχαία

Vangelis 

έξω από ένα ξενοδοχείο στην Πανεπιστημίου

ΤΙΤΑΝΙΑ

Φορούσε λευκά, με λευκό κασκώλ 
Τρελλάθηκα
"Hello Mr Vangelis", του είπα,
"you re number one"... κλπ
"Μα γιατί μού μιλάτε στα Αγγλικά", μού είπε

Αγγλικά

"Έλα μου ντε, γιατί;" τού απάντησα... Κι έφυγα, γρήγορα, λέγοντας: "συγχαρητήρια και πάλι"...
Τι ήταν κι 

αυτό! :)

να στα γράψω... 

ναι... εγώ κι ο κόσμος μου... ήτανε... 

Lamprini T. 

31. Η Χριστίνα στα πέντε της...

Η Χριστίνα στα πέντε της... 

παιδάκι ...μαγειρεύει... 

ήξερε να ζυμώνει

Εγώ...

μόνον να τρώω...

ήξερα 



... ναι... εγώ κι ο κόσμος μου... 

Lamprini T. 

31. Ναύπλιο

Ναύπλιο

άλογο

Το άλογο με το που με είδε, έκανε μία κίνηση σαν να μ' ήξερε.  Αν είχα θάρρος και οικειότητα... θα το χάϊδευα... ελπίζω να το 

κατάλαβε... 

Αν .... εγώ κι ο κόσμος μου... ξανά... 

Lamprini T. 

30. Δεν έδινε πάντα. Μόνον όταν ήθελε...

Δεν έδινε πάντα. Μόνον όταν ήθελε... "Τυχερός είσαι", τού είπε... "πάρε... " και του τάδωσε.

Μετά, από ώρα τον είχε ξεχάσει.

Όταν πήγε να πάρει το αυτοκίνητο της, απ' το πάρκινγκ, τον ξανάδε. Ήταν με ένα κοριτσάκι στον ίσκιο ενός αυτοκινήτου και καθότανε.
Ο μικρός την χαιρέτησε. Η Λίτσα του κορναρε κι έφυγε με ένα χαμόγελο. :)
"Είναι δύσκολο να σώσεις τον κόσμο" ,σκέφτηκε... Και χαμογέλασε... αλλιώς, αυτήν 

φορά...  Αυτή... και ο κόσμος της... 

αλλιώς

Lamprini T.