Μπροστά της, στα 5 μέτρα, σταμάτησε ένα μικρό αυτοκίνητο, και βγήκε από μέσα ο Γιώργος. Κοίταζε προς τα πίσω,
Κοίταζε προς τα πίσω,
και η Λαμπρινή σκέφτηκε, ότι κοιτάει για να ελέγξει, μήπως έρχεται κάποιο αυτοκίνητο, αλλά δεν ήταν αυτό.
Ο Γιώργος την πλησίασε, και της έπιασε την κουβέντα.
-Καλημέρα, σάς είχα στο Δημοτικό, μάς κάνατε μουσική!...
μουσική
Η Λαμπρινή δεν ξαφνιάστηκε, πάρα πολλά παιδιά την σταματάγανε για να της μιλήσουν, για τα χρόνια τους στο Δημοτικό. Η Λαμπρινή ήταν πάντα χαρούμενη γι' αυτό.
- Πόσο χρονών είσαι; τον ρώτησε.
- 31, είπε ο Γιώργος.
Η Λαμπρινή σκέφτηκε αμέσως ότι αυτό το παιδί ήταν από τους πρώτους μαθητές της, και έτσι θα πάνε οι αναμνήσεις της χρόνια πίσω.
- Σε ποιο σχολείο σε είχα;
- Στο 1ο Δημοτικό, απάντησε ο Γιώργος.
1ο Δημοτικό
Απίστευτο, σκέφτηκε η Λαμπρινή.
-Ξέρετε, συνέχισε ο Γιώργος, της προάλλες μιλούσα για σάς. Έλεγα στην αρραβωνιστικιά μου, ότι είχαμε στο Δημοτικό μία κυρία, που έμπαινε στην τάξη, και μάς έλεγε τραγουδιστά "Καλημέρα σας, παιδιά" και της απαντούσαμε, πάλι τραγουδιστά: "Καλημέρα σας, κυρία".
Τι γλυκειά ανάμνηση, σκέφτηκε η Λαμπρινή. Γνώριζε, βεβαίως, ότι παρέες παιδιών, πολλές φορές, όταν την συναντούσαν, της τραγουδούσαν αυτό το "καλημέρα"... Ήταν, ίσως... γι' αυτά τα παιδιά, η μοναδική ανάμνηση από αυτήν και το μάθημα που έκανε, Ίσως...
και το μάθημα που έκανα: "Το όμορφο χωριό, παιδικό τραγούδι"
Η Λαμπρινή συγκινήθηκε λίγο. Ένα παιδί που ξεκινάει την ζωή του, την θυμότανε με αγάπη και γλύκα! Καθώς τον ρωτούσε διάφορα πράγματα, και του έδινε πολλές ευχές της ήρθε η ιδέα, πριν χωριστούν να του δώσει ένα δώρο.
Καθώς έφευγε αυτή από τον τόπο συνάντησής τους, καθώς έμπαινε αυτός μέσα στο αυτοκίνητο του για να φύγει, γύρισε και του είπε τραγουδιστά:
-Καλημέρα σας, παιδιά.
Καλημέρα σας, παιδιά!!
- Καλημέρα σας, κυρία, απάντησε ευχαριστημένος... ο Γιώργος της. Ο παληός της μαθητής...
Αυτό το κοριτσάκι, λοιπόν, μια μέρα σκέφτηκε: "Τι να κάνω για να "παιδέψω" τον φίλο μου και συνάδελφο, Lampros;"
Και να τι έκανε... Δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει... και βρίσκει ένα κουτί. Ανοίγει το κουτί και βρίσκει δέκα ερωτήσεις!!!
Το κουτί των δέκα ερωτήσεων!
"Α!! Ωραία," είπε Ροδούλα, "θα κάνω τις ερωτήσεις αυτές στον Lampro για να τον δυσκολέψω", και τις έκανε... Και ζήσαν' αυτοί καλά... και σεις θα αναγκαστείτε τώρα να δείτε τις απαντήσεις στις ερωτήσεις της ζωηρής Ροδούλας... Γιατί ξέχασα να σάς πω, αυτό το κοριτσάκι ήταν και λίγο ζωηρό!!! Μόνον επειδή ο Lampros είναι μουσικός θα τις απαντήσει με πολύ μουσική!!!
Αβάντι, Μαέστρο!!!
Δέκα ερωτήσεις... μετά μουσικής!!!
1. Γιατί πιστεύεις ότι έρχεται στη ζωή ο άνθρωπος;
ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΚΑΙ ΣΕΝΑΝΕ
Με προδώσαν οι φίλοι μου, μα να είσαι καλά
που σαν βράχος μου στάθηκες στην κάθε συμφορά
Μου κρατούσες το χέρι στα λασπόνερα
Βοήθα, Παναγιά μου, και μη χειρότερα
Αν δεν είχα και σένανε, τι θα ήμουν στη γη
Μπορεί αλήτης να ’μουνα, να ’χα καταστραφεί
Όπου ρίξω το βλέμμα μου, μόνο πόνο θα δω
και χιλιάδες παράπονα στον κόσμο αυτό
Και βουλιάζει η ζωή μας στα λασπόνερα
Βοήθα, Παναγιά μου, και μη χειρότερα
4. Τι θα ήθελες να αλλάξεις ή να διορθώσεις στη συμπεριφορά σου.
Αυτό (γιατί έχουμε και παιδιά)
αυτό
και αυτό
Γέροντας Πορφύριος
Συμπεριφορά των γονέων προς τα παιδιά
5. Τι σε κάνει να νιώθεις ευτυχία,
Η Φύση, η Τέχνη
η Μουσική
Δεν χορταίνω να βλέπω τον ήλιο, παιδικό τραγούδι
ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΙΝΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ
Καλαματιανός
Δεν χορταίνω να βλέπω τον ήλιο,
που το φως του σκορπάει στην πλάση,
δεν χορταίνω να βλέπω τους κάμπους,
τις πλαγιές, τα βουνά και τα δάση.
Δεν χορταίνω να βλέπω ακρογιάλια,
και πανώρια νησιά στην αράδα,
δεν χορταίνω να βλέπω εσένα,
ω, Ελλάδα, Ελλάδα, Ελλάδα.
Ω Ελλάδα, που τόσο μαγεύεις,
με τις νίκες ηρώων παιδιών σου,
με την τόση τρανή σου σοφία,
έχεις πλάσει χρυσή ιστορία.
Της ωραίας μας Μακεδονίας,
δεν χορταίνω να βλέπω να βλέπω τα κάλλη,
Κι’ ότι άλλο ακόμη, Ελλάδα,
έχεις μες στην θερμή σου αγκάλη.
Πώς ποθώ μιαν ολόχρυση αυγούλα,
που και τ’ άλλα, Ελλάδα, παιδιά σου,
λευτεριάς θα χαρούνε αέρα,
στην γλυκειά και θερμή αγκαλιά σου.
Η φιλία
Ελάτε να γίνουμε φίλοι
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΦΙΛΟΙ
Ελάτε να γίνουμε φίλοι,
όλης της γης τα παιδιά,
παράδειγμα για τους μεγάλους,
η αγάπη μας μες στην καρδιά.
Η φιλία και η συνεργασία,
ας ενώνει εμάς τα παιδιά
κι η αρχή της ειρήνης ας γίνει
από τώρα, σε κάθε καρδιά.
Ας είμαστε εμείς ενωμένοι,
της γης τα μικρά τα παιδιά,
το αύριο είναι δικό μας,
να ‘ρθεί στην ζωή η χαρά.
και τι δυστυχία;
Ο πόλεμος
Όχι καινούργιο πόλεμο, με την Σοφία Βέμπο
στίχοι: Μ. Τραϊφόρου, μουσική: Ζ. Ιακωβίδη
ΟΧΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΠΟΛΕΜΟ
Μα, εγώ που τραγούδησα τον πόλεμο
και τα παλικάρια μας τα ηρωϊκά,
εγώ που τραγούδησα τον πόλεμο
με τραγούδια θριαμβικά,
εγώ που τραγούδησα τον πόλεμο,
τον θυμάμαι και κλαίω,
τώρα τραγουδάω και λέω: (ΠΕΖΟΣ ΛΟΓΟΣ)
Σπάστε τις άγριες σάλπιγγες,
τις θριαμβικές φανφάρες
και κάντε τες χαμόγελο
και κάντε τες κιθάρες.
Τον πόνο κάντε τον κρασί,
τον στεναγμό λουλούδι
και του πολέμου την κραυγή,
ερωτικό τραγούδι.
Όχι, καινούργιο πόλεμο,
Όχι, καινούργια αντάρα,
κατάρα στ' αστροπέλεκα,
στις σάλπιγγες, Κατάρα!
Οι κάμποι θέλουν πράσινο,
η άνοιξη θέλει αηδόνια,
τ' άστρα καθάριο ουρανό,
τα κορφοβούνια χιόνια.
Κι ο άνθρωπος,
σαν το τρελό κυνηγημένο ελάφι,
ζητάει και λαχταράει
να πιει αγάπη, ω, ω, ω, αγάπη,
ω, ω, ω, αγάπη, ω, ω, ω, αγάπη.
Γλυκό ψωμί κι όχι ζωές
να κόβουν τα μαχαίρια,
κι αντί να κουβαλάν φωτιά
των αγοριών τα χέρια,
των κοριτσιών τα ολόχλωμα
τα στήθη να απλώνουνε
και στην καρδιά τους
το γλυκό Απρίλη να καρφώνουνε.
Όχι, καινούργιο πόλεμο,
Όχι, καινούργια αντάρα,
κατάρα στ' αστροπέλεκα,
στις σάλπιγγες, Κατάρα!
Οι κάμποι θέλουν πράσινο,
η άνοιξη θέλει αηδόνια,
τ' άστρα καθάριο ουρανό,
τα κορφοβούνια χιόνια.
Κι ο άνθρωπος,
σαν το τρελό κυνηγημένο ελάφι,
ζητάει και λαχταράει
να πιει αγάπη, ω, ω, ω, αγάπη,
ω, ω, ω, αγάπη, ω, ω, ω, αγάπη.
Η πείνα
We are the world, we are the children
Είμαστε ο κόσμος, ... τα παιδιά
του Μάικλ Τζάκσον
There comes a time when we heed a certain call
When the world must come together as one
There are people dying
And its time to lend a hand to life
The greatest gift of all
We can't go on pretending day by day
That someone, somehow will soon make a change
We are all a part of Gods great big family
And the truth, you know,
Love is all we need
[Chorus]
We are the world, we are the children
We are the ones who make a brighter day
So lets start giving
There's a choice we're making
We're saving our own lives
Its true we'll make a better day
Just you and me
Send them your heart so they'll know that someone cares
And their lives will be stronger and free
As God has shown us by turning stones to bread
So we all must lend a helping hand
[Chorus]
When you're down and out, there seems no hope at all
But if you just believe there's no way we can fall
Let us realize that a change can only come
When we stand together as one
[Chorus: x2]
Ελπίδα ζωής
Θα 'ρθει ο καιρός που θα σμίξουν καρδιές και στη γη θα βασιλέψει χαρά Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής. Σε καρτερούν πονεμένοι, σου ζητούν από τη μοναξιά τους να λυτρωθούν. Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής. Έλα κι εσύ δώσε το χέρι να φτιάξουμε αδελφωμένοι μια καινούργια αρχή. Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής. We are the world we are the children we are the one's who make bright day so lets start giving
Παναγιώτα Κυπριώτη.
και σαν άλλη έκδοση του τραγουδιού στα Ελληνικά:
ΔΩΣΕ ΕΛΠΙΔΑ
Θα 'ρθει ο καιρός που θα σμίξουν καρδιές και στη γη θα βασιλέψει χαρά
Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής.
Σε καρτερούν πονεμένοι, σου ζητούν από τη μοναξιά τους να λυτρωθούν.
Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής.
Έλα κι εσύ δώσε το χέρι να φτιάξουμε αδελφωμένοι μια καινούργια αρχή.
Άνθρωποι πεινούν πεθαίνουν καρτερούν. Δώσε κι εσύ ελπίδα ζωής.
Να προβάλλει η αυγή, ας κάνουμε αρχή, αδελφωμένο ι και ενωμένοι εγώ κι συ.
Είμαστε αδέλφια, παιδιά ενός Πατέρα με αγάπη ας χτίσουμε μαζί μια νέα μέρα.
Άνθρωποι πεινούν, πεθαίνουν, καρτερούν δώσε και συ ελπίδα ζωής.
Έλα και συ…
6. Είσαι προληπτικός/ή;
Όχι πολύ.
Όποιος έχει κόρη ακριβή, του Μάρτη ο ήλιος να μην την δει
Είδες μαύρη γάτα; Αλλοίμονό σου!!!
7. Λες αυθόρμητα το "Σ' αγαπώ" στους δικούς σου ανθρώπους;
Καθόλου αυθόρμητα
Στην γιορτή της μητέρας,
τραγούδι με την παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου
Ποιηματάκι με τις αγάπες!
Μ'αγαπάς, μαμά;
Μα, παιδί μου, μα!
Μ'αγαπάς, μπαμπά;
Μπα, παιδί μου, μπα!
Μ'αγαπάς, γιαγιά;
Γεια, παιδί μου, γεια!
Μ'αγαπάς, παππού;
Πού, παιδί μου, πού;
Μ'αγαπάς, νονά;
Να, παιδί μου, να!
Μ'αγαπάς, νονέ;
Ναι, παιδί μου, ναι!
Μητρική αγάπη
8. Έχεις νιώσει ποτέ ενοχές, για κάτι που έκανες σε κάποιον;
Πάντα
9. Σαν παιδί πώς ήσουν;
Ζωηρό παιδί
Αχ! Κουνελάκι (2) ξύλο που θα το φας
Μ'άρεσε η μουσική
Ηχήστε την σάλπιγγα από παιδική χορωδία
Sound the trumpet
Sound the trumpet, sound the trumpet, sound the trumpet!
Sound, sound, sound the trumpet till around
You make the list'ning shores rebound.
On the sprightly hautboy play
All the instruments of joy
That skillful numbers can employ,
To celebrate the glories of this day.
Αθλητής
Όχι ακριβώς έτσι...
Εκπληκτικός πόντος στο πινγκ πονγκ (επιτραπέζια αντισφαίριση)
Αν έχεις καλούς δασκάλους, έχεις εύκολο δρόμο να διαβείς... Σχολιάζεις, κριτικάρεις .... βοηθάς και τους επομένους...
Στην αντίθετη περίπτωση.... δεν γνωρίζω τι γίνεται... Ήμουν τυχερή... είχα.... καλούς...
δασκάλους...
μουσική
τώρα που οι περισσότεροι δεν είναι εν ζωή... ελπίζω να μπορέσω να ανταπεξέλθω... ο κόσμος χρειάζεται δασκάλους... και... ακροατές...
"Μα τι τραγούδι να σού πω "
Σκεφτόμουν ότι δεν θα σάς...
ξαναδώ
τραγούδι
Την ώρα την τελευταία όταν έφευγες για πάντα, σού τραγούδησαν, εγώ δεν μπορούσα. Ήμουν σκεπτική, (εγώ κι ο κόσμος μου... ), συνοφρυωμένη και οι δυο ρυτίδες μου έγιναν πιο έντονες...
Είδα το πρόσωπό σου, δεν θυμάμαι το όνομά σου πια, (εγώ κι ο κόσμος μου... με αυτήν την μνήμη...) γι' αυτό δεν σε κάλεσα με κάποιο όνομα... και προσπάθησα να βγάλω όλες αυτές τις ρυτίδες και τα ψαρά μαλλιά... (αυτά... όχι τόσο... ) για να σε ξαναφέρω στην μνήμη όπως ήσουν. Ένα καλό παιδί... που τώρα... πια...
ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ ΤΕΡΨΙΧΟΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ ( FULL ALBUM)
Την Τερψιχόρη Παπαστεφάνου
Τερψιχόρη Παπαστεφάνου
δεν την γνώριζα, ούτε την γνώρισα ποτέ. Εν τούτοις, τα πρώτα χρόνια που διορίστηκα ήταν εκεί και με ανέδειξε. Στο σχολείο δεν σε βοηθάνε πάντα να αναδειχθείς, όλοι κάνουν την δουλειά τους. Εκείνην την χρονιά...
Εκείνην την χρονιά οι συνθήκες ήτανε ιδανικές, πρώτος διορισμός, δύσκολα παιδιά στο ένα σχολείο... Στο άλλο μια χαρά...
4ο Δημοτικό
Πάρα πολλές φορές έγινε αυτό στην καριέρα μου... το άλλο σχολείο ήτανε μία χαρά... Τι περίεργο...
Είχαμε ετοιμάσει λοιπόν, τους Ελεύθερους Πολιορκημένους και από αυτόν τον δίσκο (σι ντι) και από το έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου. Εγώ δεν το γνώριζα καθόλου, μόνον το "Μητέρα μεγαλόψυχη"
μητέρα, μεγαλόψυχη...
το είχαμε δουλέψει με την χορωδία.
χορωδία
Την 25η Μαρτίου, ήμασταν έτοιμοι. Τίποτε μεγαλοπρεπές. Μία συνηθισμένη γιορτή σε σχολείο. Όμως το έργο ήταν εκεί, η δουλειά πολύ, σε ένα σχολείο με τρία τμήματα, σχεδόν, σε κάθε τάξη, τα παιδιά της χορωδίας (Ε' και Στ' τάξη) ήτανε κάπου στα πενήντα, αν δεν είμαι υπερβολική.
Το έργο ήταν υπέροχο, η χορωδία έξοχη, οπότε, στο τέλος της χρονιά, αν θυμάμαι καλά, το παρουσιάσαμε στο σινεμά της πόλης.
Ορφέας
Το να είσαι ο μοναδικός μουσικός στο νησί, έχει και τα καλά του... Εκτός απ' την μοναξιά του...
Ήταν ιερείς ήταν εκεί, ίσως και πολιτικοί αρχηγοί... δεν τους γνώριζα εγώ, και ένα γεμάτο θέατρο. Δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα αυτόν τον θρίαμβο, κάποιος μάς έπαιρνε βίντεο... ποιος ξέρει ποιος να τόχει, άραγε...
Τραγουδήσαμε υπέροχα, από μία συνάδελφο το κατάλαβα, που έκανε κριτική σε ανύποπτο χρόνο, και ήμασταν υπέροχοι.
Άραγε, στα παιδιά έμεινε τίποτε;... Μία καλή ανάμνηση;... Ποιος ξέρει...
ανάμνηση...
Εγώ κι ο κόσμος μου, λοιπόν... Αν δεν σε αναγνωρίσει ο άλλος, τι να γνωρίσεις εσύ απ' τον εαυτό σου;...
.jpg)
