14. H Ρένα... Η Ρένα μου... αφιερωμένο στην νέα μπλογκοφίλη: rena. Καλώς την!!

Η Ρένα μου... Η Ρένα μου.... Την είδα τις προάλλες. Μετά από είκοσι; Εικοσιπέντε;... (Ποιος ξέρει; Ποιος θυμάται;) χρόνια!!!... Και τι χαρά!!!!  Η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά! 

 Η Ρένα... η Ρένα μου... !!! Η καλή μου φίλη!!  Η φίλη της γειτονιάς μου!!  Η φίλη μου. Η αγάπη μου!!...

Ερχόμουν με το αυτοκίνητο από δουλειά.  Έφθασα στην γειτονιά μου και κοιτούσα πού να το παρκάρω.  Τότε την είδα!!!   Έβγαινε από το πατρικό της σπίτι, φορώντας ένα μπουφάν και κρατώντας ένα κράνος.   Είχε τα μαλλιά της ξανθά, σγουρά και πλούσια, και μακρυά.  

 H Ρένα μου...

Δεν την γνώρισα.  Πού να την γνωρίσω μετά από τόσα χρόνια!  Σκέφτηκα, όμως: "Έχε γούστο!"  Πλησίασε στην μηχανή της που την είχε παρκάρει απέναντι από το σπίτι μου.   Έπρεπε να δράσω γρήγορα, πριν μου φύγει.

 

Είχε παρκάρει την μηχανή...

Ανοίγω το παράθυρο του αυτοκινήτου και την ρωτάω με επιφύλαξη: "Είσαι η Ρένα;" "Ναι," μου λέει. "Είμαι η Λαμπρινή!!!" της λέω.

Για πότε βγήκα έξω, για πότε την αγκάλιασα, για πότε την φίλησα!!!  "Τι κάνεις;" την ρώτησα γεμάτη ενθουσιασμό.  "Δεν σε γνώρισα"  "Πού να με γνωρίσεις," μου είπε.  "Μεγάλωσα"  "Κι εγώ μεγάλωσα" της είπα.  "Τα παιδιά καλά;" την ρώτησα.  "Όλα καλά", μου είπε.  "Εσύ;  Οι δικοί σου;  Ο Νίκος;"...

Και της απάντησα...   

Η καρδιά μου πήγε να σπάσει... Τι συγκίνηση, τι αναμνήσεις ξεπήδησαν από μέσα μου!  Μέσα σε δευτερόλεπτα όλη η κοινή ζωή μας, ως φίλες που ήμασταν στα παιδικά μας χρόνια, ήτανε εκεί...  Αλλά... εγώ στον κόσμο μου!!!  Κι η ζωή είναι σκληρή... και δεν είχαμε τον χρόνο που θα θέλαμε...  Δεν πρόλαβα να χαρώ τις στιγμές μας... 

Ένα αυτοκίνητο ήρθε πίσω από το δικό μου και μας έκοψε την κουβέντα.  (Αλήθεια, θα μπορούσαμε να μιλούσαμε ώρες!!... ) Του κλείναμε τον δρόμο.  Έπρεπε να πάρω το αυτοκίνητό μου για να φύγει.... Οι στιγμές μας τελειώνανε... Έπρεπε να δράσω γρήγορα...

Της έπιασα, απαλά, με τα δυο μου χέρια το πρόσωπο, και της είπα με όλη μου την χαρά, μετά από τόσο καιρό που είχα να την δω,  και με όλη μου την αγάπη! "ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!!!" ... 

Οι στιγμές μας... τελειώσανε!

Δεν προλάβαινα να πω τίποτε άλλο...  Μπήκα στο αυτοκίνητο και έφυγα.  Πήγα να το παρκάρω.

 

Πήγα να το παρκάρω...

Η Ρένα, πήγε στην μηχανή της κι έφυγε κι αυτή, και χαθήκαμε, για άλλη μια φορά!

Μετά από τόσα χρόνια λίγα δευτερόλεπτα ήταν αρκετά να κάνουν να φουντώσουν οι αναμνήσεις.... 

Η Ρένα, η φίλη μου...

Μετά από πόσο καιρό !!!  Άραγε θα την ξαναδώ;...  Ποιος ξέρει;...


Lamprini Tolmi... 

 Y.Γ. Οι φώτο είναι από το Ίντερνετ...

13. H γιαγιά μου η Γιωργίτσα ... και η μπουγάδα...

Τι να πω... πώς να αρχίσω;... Μμ... τέλος πάντων.. πάμε... 
1 Δεκ 2013 Η γιαγιά μου η Γιωργίτσα.  

η γιαγιά...

Άργησα να καταλάβω τι συγγένεια, ακριβώς, είχαμε.  Αυτό το "γιαγιά" με μπέρδευε. Κάποτε συνειδητοποίησα, επιτέλους,  κι έμαθα, ότι ήταν η αδελφή της γιαγιάς μου.  Πώς λες πράγματα μικρός χωρίς να γνωρίζεις τι σημαίνουν;  Ε, αυτό έγινε με την γιαγιά την Γιωργίτσα... Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου....

η γιαγιά...

Τέλος πάντων, την θυμάμαι να κάθεται στην καρέκλα της,  νωχελικά, με τα μαλλιά της τα λευκά, μαζεμένα  κότσο και να φοράει την ρόμπα της.  Κλασσική εικόνα γιαγιάς.   Όταν μάλιστα φτερνιζότανε έλεγε: "Σκάσε"!!! Και το έλεγε και δυνατά κι έμενα μου κακοφαινότανε.  Άκου, σκάσε!!!... Αφού φτερνίζεται, τι άλλο μπορεί να κάνει;  Είναι φυσικό το φτέρνισμα. 

Τελευταίως, μάλιστα, η μητέρα μου  άρχισε να υιοθετεί αυτό το "σκάσε"  και  να μου θυμίζει την γιαγιά.  Εκπληκτικό!!!   Και της το λέω μάλιστα.  "Μαμά, μοιάζεις με την γιαγιά την Γιωργίτσα όταν λες "σκάσε"..."  Έτσι είναι, λες κι η γιαγιά "ζει" μέσα από αυτήν την φράση της μαμάς μου...

Το μπαλκόνι...

Τα σπίτια μας, λοιπόν, για να πάμε πάλι πίσω στον χρόνο, ήτανε ακριβώς απέναντι. Το μπαλκόνι της έβλεπε στην ταράτσα μας.  Η γιαγιά, όποτε έβγαινα να απλώσω τα ρούχα, και τύχαινε νάναι στο μπαλκόνι της, άρχιζε: 

 Το άπλωμα...

 "Να τα απλώνεις με τάξη, όχι όπως θες.  Τα ασπρόρουχα μαζύ, τα χρωματιστά μαζύ.  

 

Τα χρωματιστά...

Να τα απλώνεις όμορφα.  Nα μην τα απλώνεις την νύχτα, να μην  είναι στραβά τα ρούχα για να στεγνώνουν σωστά".

Εγώ, α, εγώ... είπαμε:  εγώ κι ο κόσμος μου.   Δεν την άκουγα, κι όχι μόνον αυτό, νευρίαζα από πάνω και δεν ήθελα να μου κάνει παρατηρήσεις.  Μα, δεν μου τις έκανε μία φορά.  Όποτε τύχαινε να είναι στο μπαλκόνι της, με τρέλλαινε.  

 

Η ταράτσα...

Βέβαια, αυτά είναι δικαιολογίες.  Απλώς εκείνη την εποχή, δεν ανεχόμουνα παρατηρήσεις.  (Λες κι ανέχομαι τώρα, τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.... )... 

Μιλούσε, λοιπόν, η γιαγιά... στον βρόντο.  Δεν την άκουγα συνειδητά κι έκανα το δικό μου.  Ώσπου πέρασαν τα χρόνια κι άλλαξα... Ακούω, πια, την γιαγιά μου την Γιωργίτσα, την μεγάλη αδελφή της γιαγιάς μου (καιρός ήτανε) κι απλώνω, τα ρούχα με τάξη.  Και δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς.  Έτσι είμαι τώρα. Τα λόγια της, έπιασαν τόπο. 

Με τάξη...

 Καιρός ήτανε... 


Lamprini Tolmi...

Υ.Γ.  Η γιαγιά μου έφυγε από αυτήν την ζωή όταν ήμουνα αρκετά μεγάλη.  Μία γειτόνισσα, η κυρα-Βαγγελιώ, μου  το ανήγγειλε, ενώ σκούπιζε το πεζοδρόμιό της:  "Ξέρεις, Λαμπρινή, η γιαγιά σου η Γιωργίτσα, συγχωρέθηκε." ... 

 Κι αυτήν την φράση έκανα καιρό να την καταλάβω.  Η γιαγιά... μου δημιουργούσε ακόμα, πολλές απορίες... κι είπαμε κιόλας: εγώ κι ο κόσμος μου!!!...  Ο Θεός να την 'σχωρέσει...

Υ.Γ. 2 οι φώτο... είναι  από το γκούγκλ...

12. Αφιερωμένο στην φίλη που είναι εδώ, την Κατερίνα δε.στα.πα, καλώς την!!! Τίτλος: το φέις, facebook!

Ξεκινάω ανάποδα αυτήν την ιστορία... Πρώτα έχω τον τίτλο, και μετά γράφω.  Θα είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον....

 Αγαπώ τους φεϊσφίλους μου!!!

Μου άρεσε πολύ!  Από την αρχή που το είδα, μου φαίνεται ότι κατάλαβα ότι αυτό θα έκανε για μένα.
Το φεις μπουκ, το φατσοβιβλίο όπως το έλεγαν οι πρώτοι φίλοι μου, πράγμα που εμένα δεν μου άρεσε.  Άκου φατσο... Απαράδεκτο.  Έκτοτε, το λέω φέις.  Έκτοτε... είμαι αρκετά χρόνια στο φέις.  Έκτοτε, έχω περάσει πολλά, έχουν περάσει πολλά και θα περάσουν πολλά, αν είμαστε καλά!

Η μαγεία του φέις.  Κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει κανένας αν δεν το ζήσει, δεν το νοιώσει, δεν το αγαπήσει.  Μπορείς να αγαπήσεις κάτι τόσο... κρύο;  Ή ακόμα να αγαπήσεις ένα μηχάνημα, όπως είναι το λαπ τοπ σου;  Ναι, αγαπάμε αυτό που αντιπροσωπεύει την ζωή, έστω κι αν είναι αυτή μία ζωή ιντερνετική, γιατί είπαμε... ΕΓΩ και ο Κόσμος μου!!...
 

Αγαπάω, λοιπόν, μια που είναι προσωπική αυτή η ιστορία,  το φέις, το facebook, γιατί;

Γεια σας, φίλοι!  Εύχομαι να χαρείτε την μέρα σας.  Σας σκέφτομαι :)

Ξεκίνησα ερευνώντας, πειραματιζόμενη.  " Μωρ΄ τι είν' τούτο;", σκέφτηκα και συνέχισα με όρμη, δράση, κίνηση, περιέργεια, αγωνία, αγάπη.  Κι εκεί θα μείνω,  στην αγάπη.

 

Μου αρέσει, λάικ!!! 

Αγάπησα τους φίλους μου, τους φεισφίλους όπως τους λέω, αγάπησα τον πόνο τους, τις φώτο τους, την χαρά τους.  Αγάπησα να βλέπω τις στενοχώριες τους, τις πίκρες τους, τις απώλειές τους, αλλά και τις χαρές τους, τις ανακαλύψεις τους, τις επιτυχίες τους, τις καινούργιες τους εμπειρίες.  Εμπειρίες ζωής.

φέις.. και μουσική... 

Όλα τα άλλα που θα μπορούσα να πω, είναι φλυαρία.  Θα μείνω εδώ.  Αγαπάω τους φίλους, τους εδώ φίλους, αγαπάω και εσένα....

Αυτό είναι ....

Lamprini Tolmi....


Αφιερωμένο...

11. H πράσινη Ρολς Ρόϋς...

Γυρίζαμε από εκδρομή με το πούλμαν.  Είχε πέσει η νύχτα και τα φώτα από τα αυτοκίνητα φώτιζαν τον δρόμο.  Είχαμε πάει στο Κρυονέρι.  Και τι κρύο που έκανε! 

Κρυονέρι, Αττικής... 

 Είχε και μια υγρασία σαν κι αυτήν την υγρασία που μόνον σε μέρη με πολλή βροχή και δέντρα μπορείς να βρεις.  

Ήταν μια ωραία εκδρομή.  Εγώ,  κουρασμένη,  χάζευα τα αυτοκίνητα, στον πίσω μέρος του πούλμαν.  

 

Xάζευα τα αυτοκίνητα... 

Είχα ανοίξει την κουρτίνα και τα έβλεπα.  Φώτα, φωτάκια, φλας, λάμψεις, όλα μαζύ.  Είχα μαγευτεί.  

 

Φώτα, φωτάκια, φλας...

Μάλιστα, θυμάμαι ότι άκουγα και το τραγούδι της Σωτηρίας Μπέλλου, ταυτόχρονα,  "Ένας αλήτης πέθανε" και θλιβόμουν. 

Σωτηρία Μπέλλου - Ένας αλήτης πέθανε 

 "Άραγε", σκεφτόμουν,  "συνέβαιναν και τέτοιοι θάνατοι;"
  Μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση, γιατί,  αν και το είχα ακούσει πολλές φορές,  εκείνη ήτανε η φορά που πρόσεξα τα λόγια, και με συγκλόνισαν.  

Σκεπτόμενη, λοιπόν, τα λόγια του τραγουδιού, την είδα.  Εκεί, ανάμεσα στα φώτα, στα φωτάκια και στα φλας.  Μία πράσινη γυαλιστερή λιμουζίνα.  Μία πράσινη Ρολς Ρόϋς.  

 Μία πράσινη Ρολς Ρόϋς...

Και μου άρεσε πολύ.  

 Εκείνη την εποχή, μόλις και γνώριζα κάποιες μάρκες αυτοκινήτων, και είχα, μάλιστα, προτίμηση στις ακριβές!!!... Mερσεντές, Μπε Εμ Βε και βεβαίως Ρολς Ρόϋς.... Μου άρεσε η "γκλαμουριά", αλλά δεν ήξερα τι πόνο έχει.  Γιατί είπαμε: Εγώ ... και ο κόσμος μου!!...

Η πράσινη Ρολς Ρόϋς ήταν  τόσο εντυπωσιακή που την κοιτούσα διαρκώς. 

 

Ήρθε προς το μέρος μας... 

 Ήλθε σιγά σιγά προς το μέρος μας, κάθησε λίγο κοντά μας, και μετά, μας προσπέρασε.  Δεν γνωρίζω πόσα δευτερόλεπτα περάσανε... Αυτό που γνώριζω ήταν ότι αυτή η εικόνα της  με  σημαδέψει για πάντα.  Τι αμάξι!  Τι γυαλάδα που είχε!  Ήταν καλοφροντισμένη με ένα πράσινο ανοιχτό χρώμα που ξεχώριζε μέσα στην νύχτα.  Πολύ όμορφη, αληθινά!! 

Πολύ όμορφη, αληθινά!

Και τότε το αποφάσισα.  Αν αγόραζα ποτέ αμάξι, θα ήτανε μία πράσινη γυαλιστερή Ρολς Ρόϋς, σαν κι αυτήν που είδα εκείνο το βράδυ, γυρίζοντας από το Κρυονέρι.  Και πράγματι, από τότε, όταν με ρωτούσαν τι μάρκα αυτοκινήτου θα ήθελα να πάρω έλεγα: "Ρολς Ρόϋς.  Και μάλιστα πράσινη, και γυαλιστερή.."   Όμως...

 Όμως, δεν έγινε ποτέ αυτό.  Ούτε θα γίνει φαντάζομαι.  Γιατί η πραγματικότητα είναι άλλη από το όνειρο.  Aλλά, με αυτό το όνειρο, διάλεξα να ζήσω και με ικανοποιούσε.  Ναι, κάποτε θα πάρω μία Ρολς Ρόϋς.... Πράσινη ανοιχτή, βεβαίως, που θα γυαλίζει την νύχτα και θα την βλέπουν τα μικρά κορίτσια και θα ονειρεύονται...   

Θα είναι η Ρολς Ρόϋς της εκδρομής και ταυτόχρονα των ονείρων μου!!!... 

 Lamprini Tolmi...