35. Ερωτόκριτος... και ... στον κόσμο μου... αφιερωμένο στο νέο φιλικό μπλογκ Queer Shadow, καλώς ώρισες!!

Ψαραντώνης και ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ...

Ο ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΕΡΜΗΝΕΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ 77 ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ 

Ερωτόκριος και Αρετούσα
Έργο του Θεόφιλου

Και μου άρεσε.  Ήμουνα στο σχολείο, και από την εργασία του πατέρα μου, θα έπαιρνα, ένα βραβείο, για την επιμέλειά μου στα μαθήματα.  (Ένα από τα πολλά!  Γιατί να το κρύψωμεν, άλλωστε... χαχα... ).

 Απονέμεται στην... 

Λαμπρινή Τ.

Θα πρέπει να τον άκουσα όλον.  Όλο το έργο.  Είχαμε πάει στην Αθήνα, σε ένα κλειστό γυμναστήριο, αν θυμάμαι  καλά, όπου υπήρχαν πάρα πολλά παιδιά μαζεμένα.  Δεν θυμάμαι, αν τον ακούσαμε πριν από την βράβευση ή μετά. Κατά πάσα πιθανότητα, πριν, όπως συμβαίνει συνήθως.  Αλλά, τον ακούσαμε.

Κανονικά, θα έλεγε κανείς, ότι, είναι πολύ μονότονη, η μουσική.  Κι όμως, μου άρεσε.  Και καταλάβαινα και τα λόγια.  Ήταν μια κυρία με μακρύ μαλλί, που το ερμήνευε και δίπλα της πρέπει να επαιζε και κάποιος ένα παραδοσιακό όργανο.  

 ...με μακρύ μαλλί.... 

Δεν θυμάμαι πολλά, ίσως ήταν δύο οι οργανοπαίκτες.  

Νικόλας Στεφανόπουλος (βιολί),  Νικόλας Θεολογίτης(λαούτο)

Αυτό που ξέρω είναι ότι ήταν συγκλονιστικό.
Και με σημάδεψε.   

Η τέχνη μού... μίλησε... 

 Είπαμε, εγώ κι ο κόσμος μου.  Και σε αυτό το μπλογκ... τον μαθαίνετε.


Lamprini Tolmi

Τι έγινε την Μεγάλη Πέμπτη...

ΠΗΓΗ... http://aytikaiokosmostis.blogspot.gr/2014/04/blog-post_17.html
κλικ στον σύνδεσμο...

Μυστικός Δείπνος...

Η Μεγάλη Πέμπτη... και ο παππούς μου...

Μεγάλη Πέμπτη ήτανε η μέρα που κοινωνούσαμε για το Πάσχα....  (τα υπόλοιπα... στον σύνδεσμο!! )

Καλό Πάσχα!!!!


Lamprini Tolmi...

34 H παρέλαση... στην Κω...

Υπέροχα, εκείνα τα δύο χρόνια στην Κω.

 Κως

Μία από τις ομορφότερες αναμνήσεις μου, είναι κι η παρέλαση.  Μου φαίνεται, ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα στρατιωτική παρέλαση.  Κι είχα εντυπωσιαστεί.

 

Στρατιωτική Παρέλαση στην Κω

Λεβεντιά, αντρειωσύνη, βηματισμός τέλειος και... πατρίδα.  Και ας ήμουν τόσο μακρυά απ' την δική μου πατρίδα.

2ο Γενικό Λύκειο, Κω

Μετά την παρέλαση, πήγαμε στην πλατεία της πόλης.  Η Κως, το πανέμορφο αυτό νησί των Δωδεκανήσων,  έχει πρωτεύουσα την πόλη της Κω.  Με 12.000 κατοίκους και πάρα πολλούς τουρίστες.  Η πλατεία της είναι αρκετά μεγάλη.  Τόσο μεγάλη που χώρεσε όλα αυτά τα παιδιά που χορεύανε!   Πόσα παιδιά!!!....

Χορός στην πλατεία Ελευθερίας

Πήγαμε, λοιπόν, στην πλατεία, κι εκεί ενθουσιάστηκα, ακόμα πιο πολύ.  Χόρευε όλη η πόλη, κι ίσως όλο το νησί.  Τα παιδιά του σχολείου, ντυμένα μπλε - άσπρο (αν θυμάμαι καλά), χορεύανε πατριωτικούς χορούς.  Με ζωντανή μουσική.  Χορεύανε, χορεύανε και χορεύανε.  Πόση ώρα δεν θυμάμαι. Θυμάμαι τον συγχρονισμό τους.  Την ομορφιά τους.  Τον χορό τους.  Πώς ήξεραν τόσους πολλούς χορούς;   Κι όλα συντονισμένα;

Με παραδοσιακές στολές στην πλατεία Ελευθερίας

Έμαθα ότι όλα οφείλονταν στην γυμνάστρια του Λυκείου (μου φαίνεται).  Εκείνη, την γυμνάστρια, που άκουγα απ' το σχολείο, να τους κάνει πρόβες, επί ώρες.

 periodiko_nisos_kos_28n_Oktwvrioy 2012paradosiakoi_xoroi_part1 

 (κλικ και βλέπουμε χορούς... του 2012)1ο μέρος

Εκείνη, την γυμνάστρια που ήθελε την φούστα μακρυά, κι όχι κοντή, στην παρέλαση.  Εκείνη την γυμνάστρια, που παρουσίασε αυτό το υπερθέαμα.

 28n_Oktwvrioy 2012paradosiakoi_xoroi_part2 

(κλικ και βλέπουμε χορούς... του 2012) 2ο μέρος

  Σε μένα και σε όποιους ήταν, εκείνη την ώρα, στην πλατεία.  Σε μένα, που ζήτημα ήτανε αν στην δική μου πόλη χόρευαν, μετά την παρέλαση... ούτε που το θυμάμαι.  Σε μένα, που ζήτημα ήτανε να έβλεπα στα παιδιά της παρέλασης, στην πόλη μου, το σωστό βήμα.  Σε μένα, που δεν ήξερα τι σημαίνει επαρχία, και ζωή στην επαρχία... στο νησί τέλος πάντων.

Πλατεία Ελευθερίας, Κω

Έτσι, ακόμα την θυμάμαι εκείνη την παρέλαση.  Και τώρα τα ξαναθυμήθηκα όλα, με αφορμή την φετεινή παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2015.  Όπου, είπανε, ότι, μετά την παρέλαση στο Σύνταγμα, θα έχουμε χορούς και πανηγύρια.

Άραγε, θάναι τόσο ωραία, όσο ήτανε στην Κω;  Ή πάλι είμαι Εγώ κι ο Κόσμος μου;...


Lamprini

 Υ.Γ. Οι φώτο είναι τωρινές, από το γκουγκλ...

33. Ο χαρταετός του ... Νίκου...

Ο Νίκος, πάντα, έκανε καλούς χαρταετούς.  Τότε, που δεν τους παίρναμε έτοιμους, κι έπρεπε με τέχνη να τον φτιάξεις.  Ανεβαίναμε στην ταράτσα του σπιτιού μας, τότε που είχαμε χαμηλό το σπίτι κι η πολυκατοικία απέναντι δεν μας έκρυβε την θάλασσα, και εκεί, ο Νίκος έστηνε τα απαραίτητα για να τον φτιάξει.

Ο χαρταετός του.. Νίκου...

Εγώ τον κοιτούσα με θαυμασμό, τα πρώτα χρόνια, και μετά με σιγουριά, ότι και πάλι θα τα καταφέρει να τον πετάξει!  Ήταν τέλειος ο αδελφός μου, ο Νίκος!!  Ήμουν τόσο σίγουρη για την τέχνη του.

Άπλωνε κάτω τον αετό, μέτραγε για τα ζύγια, φτιάχναμε με εφημερίδες την ουρά, τότε που οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν πολύ κι ήταν και πολλές..., και ήμασταν έτοιμοι!

Κρατούσα εγώ την καλούμπα, ο Νίκος έτρεχε στην ταράτσα και.... ωωωωωω... πετούσε ο χαρταετός.... Πάντα... χωρίς, ούτε μία φορά, να μην πετάξει.  Και να υπήρχε αυτή η φορά, έχει σβηστεί από την μνήμη μου. 

Πετούσε ο χαρταετός... 

Ποιος θα ξαναφέρει πίσω αυτές τις στιγμές;  Δεν ξέρω.  Δεν χρειάζεται.  Αρκεί που τις έζησα.   Είπαμε... εγώ κι ο κόσμος μου! ....


Lamprini Tolmi