32. Η Σταυρούλα... και το τραγούδι μου...

Η Σταυρούλα άργησε να παντρευτεί. Ήμασταν πολύ καλές φίλες στο Δημοτικό Σχολείο.  Κάπου στην ζωή χαθήκαμε, αλλά, πάντα, η αγάπη μένει...  Μην πω κι η φιλία.   Κάποια στιγμή έμαθα ότι παντρεύτηκε, και  χάρηκα πάρα πολύ.  Ακόμα, παραπάνω, χάρηκα όταν έμαθα ότι μετά από λίγο καιρό έκανε κι ένα παιδάκι!  Το τραγούδι που μου ήρθε, αμέσως, στο νου ήταν αυτό:  "'Όταν θα γεννηθεί ο γυιος σου..." θάναι μια μέρα σαν τις άλλες.

 

Lida & Spyros - Otan tha genithei o gios sou (Λήδα & Σπύρος - Όταν θα γεννηθεί ο γιός σου) 

O γυιος σου!! 

Και το τραγουδούσα, διαρκώς, γιατί  έκανε τον γυιο!  Και το έλεγα, διαρκώς, γιατί είχα χαρεί!!!... Τόσο πολύ!!  Γιατί ενώ εκείνη η μέρα, της γέννησης του μικρού, ήταν μία συνηθισμένη ημέρα για όλους μας, για την Σταυρούλα, δεν ήταν.  Ήταν μία ξεχωριστή ημέρα.  Ήταν η μέρα της χαράς της.  Κι ενώ όλοι οι άλλοι  άνθρωποι ήτανε στις δουλειές τους, στις ασχολίες τους, στις στενοχωριες τους, ίσως, όπως,  είμαστε όλοι μας σε μία μέρα συνηθισμένη,  η Σταυρούλα μου, ήταν τόσο ευτυχισμένη, τόσο χαρούμενη.  Το όνειρό της είχε γίνει πραγματικότητα!

Και εγώ, αυτήν την φορά δεν ειμαι στο Eγώ κι ο κόσμος μου!...  Είμαι τόσο χαρούμενη.  Όπως είμαι εδώ και 6 χρόνια, κάθε φορά που την σκέφτομαι.

 Σταυρούλα, είμαι τόσο χαρούμενη, που γεννήθηκε ο γυιος σου, χαρά μου!!... Κι ας ήταν μία μέρα, σαν τις άλλες...

Να σου ζήσει!...

Λαμπρινή Τ.  Lamprini Tolmi

 Υ.Γ. Η φώτο είναι από το γκουγκλ...

Υ.Γ. 2 Τώρα που το έψαξα για να το βάλω στην ανάρτηση, είδα ότι το έχουν τραγουδήσει η Λύδα και ο Σπύρος.  Τι ανακαλύπτει κανείς... εδώ... στο Ίντερνετ!!!.... 

31. Το δικό μου το χωριό...

Όλοι έχουμε ένα χωριό.  Εγώ, αν και δεν μεγάλωσα στο χωριό, αν και δεν έζησα εκεί, παρά μόνον κάποιες μέρες τα καλοκαίρια, έχω χωριό.  Της μάνας μου, το χωριό.  Το χωριό μου.  Το δικό μου το χωριό.

 

Video clip (1968) "Χωριό μου, χωριουδάκι μου" (1947)

Όποτε πηγαίναμε εκεί, ζούσα σαν μία χωριατοπούλα. Υιοθετούσα το λεξιλόγιο του χωριού και χαιρόμουν.  'Πα, Κα, Τσούπρα, Τσουπί..."  Τόσο καλά!!!  Μετά όταν κατέβαινα στον Πειραιά, γινόμουν και πάλι το  παιδί της πόλης.  Τόσο απλά.

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ανέβηκα, πάνω, στον Χελμό, στο σπίτι στο βουνό, άκουσα μία φωνή:

 

Ο Χελμός

 "Ουου... ", έλεγε, και πάλι "ούου".  Αμέσως, έπιασα το νόημα, κι άρχισα να απαντάω: "Ούου... ούου... ".  Ήταν σαν να μου μιλούσε το βουνό, κι εγώ, ως γνήσιο παιδί του χωριού, του απαντούσα.  Έτσι γνώρισα την Σπυριδούλα, δική της ήταν η φωνή, κι έτσι ξεκίνησε μία φιλία.  Μαζύ εξερευνούσαμε κάθε σπιθαμή του βουνού.  Μαζύ το χαρήκαμε, και μαζύ σκαρφαλώναμε στα δέντρα του.  Αλήθεια, έχετε σκαρφαλώσει σε έλατο;.. Εμείς, ναι!

 

Έλατα! 

Το χωριό, λοιπόν.

Γαϊδουράκια...

Την σήμερον ημέρα, τα παιδιά δεν το θεωρούν έτσι.  Γι' αυτά δεν υπάρχει "το χωριό μου", κι ας κατάγονται από χωριό.  (Από την μεριά της μητέρας τους ή του πατέρα τους)...  Είπαμε ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΟΥ... 

Για μένανε, όμως, υπάρχει το χωριό μου.  Γιατί εγώ έχω χωριό.   Και ας είμαι παιδί της πόλης, κι ας μεγάλωσα πατώντας με γυμνά τα πόδια... στην πίσσα του δρόμου μου...

Ο δρόμος... 

Το χωριό μου.  Πόσες αναμνήσεις είχα από τα καλοκαίρια, που πέρασα εκεί;... Άπειρες!  Γιατί ειναι παιδικές αναμνήσεις, κι όταν είσαι παιδί δεν ξεχνάς.

Τώρα όμως, που μεγάλωσα... αρκετά... το ξέχασα.  Εγώ το ξέχασα.   Έχω τόσα χρόνια να το δω.  Πώς να έχει γίνει άραγε;  Με θυμάται;
Εγώ... όχι...

Το χωριό...

Το χωριό μου.  Ξεχασμένη ανάμνηση.  Είναι τυχεροί... όσοι έχουνε χωριό....


Lamprini Tolmi


Υ.Γ. Μετάφραση:
Πα=  πάνω
Κα=κάτω
Τσούπρα=το κορίτσι

30. Απουσία... δέκα ετών...

Το τριγύριζα από εδώ, το τριγύριζα από εκεί... εν τέλει θα την κάνω την ανάρτηση.

 Απουσία

Έφυγες, μία μέρα όπως αυτήν, μία μέρα που έπεφτε, όμως, πολύ χαλάζι και δεν μπόρεσα να σε αποχαιρετήσω.  Όταν είπα για τελευταία φορά το όνομά σου, ήταν αργά.  Δεν με άκουγες. (;)

Δεν με άκουγες... 

Όλα αυτά τα χρόνια, όλα αυτά τα δέκα χρόνια, η απουσία σου πέρασε απαρατήρητη, σχεδόν.  Είχα δέσει την καρδιά μου και δεν την άφηνα να αντιδράσει.  Αυτό της έκανε κακό, να το ξέρεις, αλλά, για μένα ήτανε η καλύτερη λύση.  Δεν μπορούμε πάντα να κάνουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας.

Έφυγες και δεν σε ξαναείδα. (;)  Πολλές φορές ερχόσουν στα όνειρά μου, τόσο ζωντανός που παραξενευόμουνα.

Πώς πέρασαν τόσα χρόνια;  Ούτε εγώ το ξέρω.  Στην αρχή, η απουσία σου ήταν της μίας ημέρας, των δύο μηνών, του ενός έτους.  Αυτό κόστισε λίγο.  Κατόπιν περνούσαν τα χρόνια.  Φέτος που συνειδητοποίησα το νούμερο δέκα, με έπιασε κάτι σαν πανικός!!!  "Δεν είναι δυνατόν", σκέφτηκα, "δέκα ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια περάσανε;"  Σίγουρα δεν έχω καταλάβει καλά.  Και, τότε, κραύγασα: "Σε θέλω εδώ!!".... Μα τίποτε δεν έγινε...  "Σε θέλω εδώ", ξαναείπα, μα κανείς και τίποτε δεν απάντησε. (;)

ΣΕ ΘΕΛΩ ΕΔΩ!!!!

Το ξέρω, εγώ κι ο κόσμος μου!!! 

Τώρα πρέπει να περιμένω.  Μέχρι την στιγμή που θα σε ξαναδώ.  Κι αυτό θα είναι;... Ποιος ξέρει πότε...

Αυτό που ξέρω είναι ότι αυτό το δέκα, μου ράγισε την καρδιά.
Αυτό το δέκα ήταν η απουσία.   Δυστυχώς....

 Απουσία

Λαμπρινή Τ.

29. Οι χήνες της Πολωνίας... αφιερωμένο στην νέα φίλη, victoria! Welcome!

Έχει κι η Πολωνία χήνες;... Έχει, κι εδώ... η ιστορία τους...

Εκείνο το ταξείδι, προς την Πολωνία, ήταν πολύ κουραστικό.  Κάθε μέρα περνούσαμε δώδεκα ώρες, μέσα στο πούλμαν, για να μπορέσουμε να φθάσουμε.  Μέσα σε τρεις μέρες, ήμασταν εκεί.  Στην διαδρομή και τι δεν είδαμε.  Είδαμε χώρες, χωριά, πόλεις του εξωτερικού, που ούτε φανταζόμασταν.

 

Πολωνία...

 Είδαμε σπίτια περίεργα, θαυμάσια, μικρά, μεγάλα, αλλά και υγρά και άσχημα.

 

Krzeszow, Πολωνία

 Είδαμε ποτάμια, λίμνες, πεδιάδες και βουνά.

 

Πολωνία

 Είδαμε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας. Και μας άρεσε.  Αυτή η εμπειρία ήταν εμπειρία ζωής!

Πολωνία, χωριό... 

Το πούλμαν μας ήταν ιδιαίτερο.  Εκείνη την εποχή, το 1990, δεν κυκλοφορούσαν τέτοια πούλμαν.  Με το που το είδαμε, πριν ξεκινήσει η εκδρομή, είχαμε εκπλαγεί.  Τι θαυμάσιο που ήτανε, φάνταζε στα μάτια μας, πού είχαν συνηθίσει στα πιο απλά οχήματα, στα πιο συμβατικά.

 

Γαλάζιο...με σχέδιο... 

 

 Ήταν ψηλό, πιο ψηλό από τα άλλα, με μεγάλα τζάμια.  Από έξω ήταν όλα βαμμενο με ένα θαυμάσιο γαλάζιο χρώμα, κι είχε ωγραφισμένη μία κοπέλλα που έκανε σερφ στο κέντρο του.  Μα ήταν τόσο εντυπωσιακό, που κάθε φορά,  που κατεβαίναμε σε κάποια στάση, το κοιτάγαμε και το ξανακοιτάγαμε, και δεν το χορταίναμε. Εκπληκτικό!...

Και δεν ήμασταν κι οι μόνοι που το κοιτάγαμε.  Από όπου κι αν περνάγαμε, έκανε αισθητή την παρουσία του.  Περνάγαμε, δηλαδή, από χωράφια, οι άνθρωποι σηκώνανε το βλέμμα τους και μας κοιτούσανε.

 

Μας κοιτάγανε...

Περνάγαμε από πόλεις... οι άνθρωποι σταματούσανε τις κουβέντες τους και μας κοιτάγανε, σταματούσανε τις ασχολίες τους για να δουν το πανέμορφο πούλμαν μας.  Το να μας βλέπουν, λοιπόν, με περιέργεια, το είχαμε συνηθίσει πια, όσο περνούσαν οι ώρες, οι μέρες.  Ώσπου... φθάσαμε, επιτέλους, στην Πολωνία.  Εκεί, κι αν δεν μας κοιτάγανε.  Τι έγινε, λοιπον, με τις χήνες της Πολωνίας;...

Σε έναν δρόμο, που ήταν σαν μονόδρομος, ανεβαίναμε προς την πόλη, που θα μας φιλοξενούσε, και τότε, τις είδα.... Ήταν στην άκρη του δρόμου, προς την δεξιά μεριά.  Τρεις χήνες, οι οποίες  περπατούσαν καμαρωτές, με το ίδιο βήμα.

 

Tρεις και καμαρωτές... 

   Περνώντας εμείς, αυτές σταμάτησαν να κοιτούν μπροστά, προς την πορεία τους, και μας κοιτάξανε με περιεργεια... Το βλέμμα τους, μας ακολούθησε.  Δηλαδή, όπως περνούσμε, το κεφάλι τους στράφηκε προς την πορεία μας... Περνουσε το πούλαν και τα κεφάλια τους,στραμένα προς τα εμάς, μας κοιτούσανε!!!  Ακόμα κι οι χήνες θαυμάσανε το πούλμαν μας!!... Το τι γέλιο έκανα.  "Δεν ήμαστε καλά", σκέφτηκα... "Ακόμα κι οι χήνες "έμειναν..." από το πούλμαν μας...!!! "

Αυτό είναι... Εμείς.. κι ο κόσμος μας... το πούλμαν μας, μάλλον...  χαχα....


 Lamprini Tolmi


Υ.Γ. Το ταξείδι ήταν υπέροχο, κράτησε δεκαπεντε μέρες και άφησε ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή μου, θα επανέλθω...